until the cold city wind blows it all in our face

een ander

2010-07-08T13:04:00.002+02:00

verandering van spijs doet eten. ik blog op een ander. welkom!

kunst veredelt

2010-06-09T22:53:00.011+02:00

een mooie oogst in 2009-2010:

-apenverdriet (Compagnie Cecilia & HETPALEIS)

-works by 3/1 (Jean-Luc Ducourt)

-nieuwZwart (Wim Vandekeybus & Ultima Vez)

-the song (Rosas)

-the broken circle breakdown featuring the cover-ups (Compagnie Cecilia)

-dancing with the sound hobbyist (Zita Swoon & Rosas)

-we hebben een/het boek (niet) gelezen (Dood Paard & De Koe & Maatschappij Discordia & STAN)

-muur (LOD & Beursschouwburg)

2010-2011 ziet er veelbelovend uit, nu reeds stoeltjes voor:

-schöne blumen (Arne Sierens & Compagnie Cecilia & HETPALEIS)

-monkey sandwich (Wim Vandekeybus & Ultima Vez)

-big bang (Philippe Quesne)

-werktitel creatie 2010 (Rosas)

-life & times #1 (Nature Theater of Oklahoma)

-vorst-forest (Titus De Voogdt & Johan Heldenbergh & Compagnie Cecilia)

-vertical road (Akram Khan Company)

#lijstje voor mezelf in (minder cultuurfitte) dagen (zonder geheugen)

bees and butterflies

2010-06-02T11:29:00.032+02:00

SPATIE De jongens van Girls in Hawaii zijn een levensgenieter, broer en drummer kwijt. Wat me een banaal krantenartikeltje leek over een anonieme verkeersdode in de Brusselse Madoutunnel, bleek niet veel later het verlies van de drummer van een band die regelmatig voor lange sessies in mijn muziekspeler kampeert. 'Bees and butterflies are now your slaves'. slaap zacht, Denis. (foto en tekst vanop de girls website)

beautiful losers

2010-05-21T12:54:00.005+02:00

De documentaire 'Beautiful Losers' in 10 delen op YouTube. Ideaal kijkvoer voor het komende weekend. De eeuwig jeugdige Ed Templeton exposeert nog een paar weekjes in het SMAK!

slacker

2010-05-21T11:36:00.016+02:00

The term "slacker" is used to refer to a person who avoids work. It is also used to refer to an educated person who is viewed as an underachiever. Slackers, understood mostly as males in their twenties and thirties, may be regarded as belonging to an antimaterialistic counterculture, though in many cases their behavior may merely be due to apathy or laziness. (uit het alwetende Wikipedia)

Pavement, in de recensies omschreven als een icoon van de slackergeneratie, kwam verrassend sterk uit de hoek in de AB. Een zeldzaam geslaagde reünie? [range life, 18-05-2010]

ohio

2010-05-12T09:44:00.002+02:00

aha, tussen vier muren, zoals gehoopt. The National speelt in de AB, en dat (bijna) stipt drie jaar nadat ze me op diezelfde plek deden overlopen van bewondering. er zijn nog zekerheden. en tickets ook, als u snel bent.

bedankt&merci

2010-05-05T12:58:00.012+02:00

alleen al van de fragmentjes word ik laaiend enthousiast. de documentaire "Bedankt & Merci" werd vertoond tijdens Docville, begin deze week. hopen maar dat ze snel ook elders te bekijken valt.

info Docville:
"Bedankt & Merci" is een film over vijf volkscafés in de Belgische Westhoek, de streek van Flanders Fields. Een volkscafé is een café waar ooit veel volk naartoe kwam, maar waar De Tijd lelijk heeft huisgehouden. In het klantenbestand, maar ook in lijf en leden van de eigenaars: Gisèle, Alice, Julien en Lies. De jongste is 75, de oudste 89. Allemaal wachten ze, elke morgen opieuw, ongeduldig op hun eerste klant. Lucienne niet meer. Toen haar hart haperde, moest haar café dicht. De eenzaamheid. Het vasthouden. Het desondanks verliezen. De vriendschap en de humor. Dat zijn de verhalen. "Bedankt & Merci" legt voor één keer de schijnwerper op een stuk cultureel erfgoed. De muziek werd geschreven door Frank Vanderlinden.

(fragmentje op cobra.tv)

middagrood

2010-04-10T14:19:00.009+02:00

Frank Vander linden, de mens die bijzonder mooie teksten schrijft, draait plaatjes tijdens de zondagse brunch, en dat twaalf weken lang op radio 1. croissants met middagrood, ik kijk er naar uit!

we zijn niet meer dan
wegwaaiend stof
we kunnen niet veel
proberen toch
iets te bereiken
iets te zijn, en ik

ik ben een kruimeldief
ik heb haar kruimels lief

als ze me terugvindt
langs de weg
poetst ze me op met
wat ze zegt
ze kan me krijgen
ze heeft me al, en ik

ik ben een kruimeldief
ik heb haar kruimels lief
ik zie haar duivels graag

ze trekt haar nieuwe laarzen aan
alles heeft zijn plaats
ik ga naast de tafel staan

ik ben een kruimeldief
ik heb haar kruimels lief
ik heb haar duivels graag

(Kruimeldief, De Mens, afsluiter van het album Liefde.)

morgen luistert ze samen met mij. ik weet het zeker. met de beelden van Paris-Roubaix op de achtergrond, zonder geluid. zo is ze wel. maar dat is niet erg. frank is een verdraagzame mens.

bloodbuzz

2010-03-27T16:51:00.003+01:00

terwijl de nieuwe nummers langzaam doorsijpelen, begin ik zeer koortsachtig te verlangen naar high violet, het nieuwe album van the national. ik zal het toegeven, ik ben maniakaal verzot op die groep. en ik wil ze binnenkort in een belgische zaal, verdorie. met 4 muren en geen festivalgras, dan ben ik gelukkig. als ik dat al niet was.

zeitoun

2010-03-15T12:36:00.009+01:00

Abdulrahman Zeitoun groeide op in een stoffig vissersplaatsje bij de Syrische kust, maakte omzwervingen door oceanen en vond vasteland in de Verenigde Staten, waar hij een gezinsleven opbouwde. hij is een hardwerkend man en runt samen met zijn Amerikaanse vrouw een klus- en schilderbedrijfje in het zuidelijke New Orleans. vele stadsgenoten kennen Zeitoun als de bedrijvige en altijd behulpzame aannemer die hun huizen helpt opknappen.

eind augustus 2005 raast de orkaan Katrina in sneltempo richting New Orleans. de berichten op radio en televisie zijn onheilspellend, en het merendeel van de bevolking ontvlucht hun huizen. ook Zeitouns vrouw Kathy en de kinderen trekken na lang aarzelen naar veiliger oorden. Zeitoun blijft koppig achter in een spookstad, zijn stad, die hij wil behoeden voor die allesverwoestende storm.

het boek Zeitoun schetst het verhaal van een moedig man die weigert overboord te gaan. nadat de dijken zijn gebroken in New Orleans, peddelt hij met zijn kano door de ondergelopen en verlaten straten om hulp te bieden waar hij kan. de stad wordt letterlijk leeggeplunderd en stilaan overgenomen door een indrukwekkende politiemacht. het wordt voor Zeitoun steeds moeilijker om niet meegesleurd te worden in de heersende chaos.

ik heb enorm genoten van dit boek, dat je op een spannende manier confronteert met de rauwe werkelijkheid na de brutale natuurkracht van Katrina. maar meer dan dat is het een stille aanklacht tegen alweer een schandvlek op het overheidsapparaat in de VS.

meer lezen over Zeitoun

claymotion

2010-03-07T12:39:00.008+01:00

gezien en hevig knikkend goedgekeurd: mary and max.
de animatiefilm in stopmotion heeft een simpele ruggengraat: er is Mary Daisy Dinkle in Melbourne en er is Max Jerry Horowitz in New York. het wat gekke en naïve achtjarige meisje scheurt een willekeurig adres uit een telefoonboek en schrijft een brief aan een onbekende man op een ander continent. de 44-jarige joodse zonderling schrijft terug en er ontstaat een onwaarschijnlijke vriendschap tussen hen.

op papier lijkt het het flauwe verhaaltje van de eenzame pennenvrienden. maar neem er de smakelijke humor, de amusante nevenfiguurtjes en de prachtige gedetailleerde decors bij (alles opgemaakt in klei), dan is het zeer geslaagde cinema.

mexican love

2010-02-21T20:23:00.009+01:00

aanrader. aanrader. aanrader. nummertje vijftien heeft zich aan mij verankerd, en hoe. just like a mexican love.

1. nick cave - ramblin' mind
2. mark lanegan - constant waiting
3. the raveonettes - free to walk
4. debbie harry - lucky jim
5. lydia lunch - my cadillac
6. david eugene edwards - ramblin' mind
7. the sadies - constant waiting
8. mark lanegan & isobel campbell - free to walk
9. lydia lunch - st. marks place
10. crippled black phoenix - bells on the river
11. cypress grove - ramblin' mind
12. johnny dowd - constant waiting
13. nick cave & debbie harry - free to walk
14. mick harvey - the snow country
15. david eugene edwards & crippled black phoenix - like a mexican love
16. lydia lunch, dave alvin& the JLP sessions project - walkin' down the street (doin' my thing)

sneeuwwandelen

2010-02-14T14:39:00.003+01:00

het betwiste hoogste punt van België lag er sneeuwwit bij. centimeters diep zakten we, enkele kilometers ver bewonderden we. Signal de Botrange, gisteren.

exit wounds

2010-02-10T15:12:00.007+01:00

met een lijstje van stripromans dat ik rechtstreeks van de blog van bibman plukte, ging ik rondsnuffelen in de bakken van de bibliotheek. met een rijke oogst kwam ik thuis, verlekkerd om in de beeldrijke verhalen te duiken. eentje is voor mij alvast een mooie ontdekking: Rutu Modan en haar eerste grotere werk 'exit wounds', in het Nederlands vertaald als 'vermist'.

de Israëlische auteur schetst het verhaal van de jonge taxichauffeur Koby Franco en de mysterieuze vrouw Numi. zij vertelt hem dat zijn vader vermist is sinds de bomaanslag in de kantine van het busstation. de nieuwsuitzendingen maakten melding van één niet-geïdentificeerd slachtoffer.

door het plots opduiken van de onbekende vrouw wordt Koby geconfronteerd met de al jaren vertroebelde relatie met zijn vader. desinteresse in zijn vaders lot maakt stilaan plaats voor een sluimerende onzekerheid. Numi lijkt meer te weten, en overtuigt hem om samen op zoek te gaan naar een spoor van de verdwenen man.

'exit wounds' is opgebouwd uit vier hoofdstukken en speelt zich af in het moderne Tel Aviv, beducht voor meer terroristische aanslagen. toch slaagt Rutu Modan erin om tegen die achtergrond een sober en warm verhaal te vertellen, dat scherpstelt op menselijke relaties en de kleine geheimpjes die ieder van ons wel ergens heeft.

portotripje

2010-02-09T09:45:00.002+01:00

het voorbije weekend zette ik de kille winter even op pauze. we trokken een lentejas aan en waagden ons een kleine tweeduizend kilometer zuidwaarts. er was een pril zonnetje in Porto, en het warmde me op.

de Ribeira, het oude stadscentrum met zijn steile, smalle steegjes, is een kuitenbijter maar evengoed een aanslag op je oriëntatievermogen. de binnenstad van Porto is immers zo beperkt dat je alle toeristische trekkers al achter je hebt gelaten als je maar eventjes te enthousiast doorwandelt. het heeft charme.

mijn nog povere kennis van het Portugees doorstond wonderwel de eerste test. een klein glimlachje of stiekeme knipoogjes wanneer zij mijn woorden herhaalden, maar de klemtoon toch duidelijk op andere lettergrepen legden. de ideale leerschool.

en het architecturaal paradepaardje van de stad: casa da música ontworpen door Rem Koolhaas. we werden rondgeleid door een gedreven gids die ons alle kamertjes van het gebouw toonde, cirkelend rond de grote concertzaal, en popelend als een aasgier om ons 30 luttele seconden toe te laten op de concertstoeltjes. vooraleer de happige bewakers haar en ons vriendelijk zouden verzoeken op te krassen. dat heet dan passie.

Porto was een aangename driedaagse, en een welkome onderbreking van het leven zoals het is in februari.

for the record

2010-01-27T10:11:00.017+01:00

de tien plaatjes die mij dezer dagen door de ochtendspits vol luidruchtig puberend grut helpen ploeteren.

1. cold war kids: behave yourself

2. them crooked vultures: them crooked vultures

3. adam green: minor love

4. port o'brien: threadbare

5. tom waits: glitter and doom live

6. eels: end times

7. fanfarlo: reservoir

8. arctic monkeys: humbug

9. charlotte gainsbourg - irm

10. isbells - isbells

wallonie

2010-01-03T14:35:00.008+01:00

alleen al in de ogen van mensen op de foto lees je grote en kleine verhalen. tim dirven is de dader, de fotograaf die je gijzelt, ogenblikken lang. de documentaire naast de foto's (of zal het omgekeerd blijken), vanaf dinsdag 5 januari, in drie delen op Canvas. ik dacht, ik geef nog eens een televisietip.

citaat

2009-12-28T19:11:00.007+01:00

"Naar het schijnt is vluchten niets om trots op te zijn. Jammer, want het is ontzettend leuk. Van weglopen krijg je het ultieme vrijheidsgevoel. Je voelt je vrijer als je op de vlucht bent dan wanneer je niets hebt om voor te vluchten. De beenspieren van een voortvluchtige staan op scherp, zijn huid tintelt, zijn neusvleugels trillen, zijn ogen zijn groter dan normaal."

|de verloofde van Sado, bladzijde 223, Amélie Nothomb|

charlotte

2009-12-13T14:29:00.005+01:00

Juffrouw Gainsbourg, ze weet haar mensen wel te kiezen.

droom

2009-12-06T19:53:00.012+01:00

er verandert veel op een jaar tijd. en nochtans, ik heb nog steeds dezelfde dromen. het wordt zo ongeveer tijd.

"What you got in your heart is dying every day
You’re scared to let go, though your mind is made
Just pack your soul and don’t stay
You’re feeling down and low

You’re dreaming, of how it should feel
Staying will set your soul on fire"

Stereophonics - stuck in a rut

winterschop

2009-12-02T11:45:00.006+01:00

een klein winterprikje deed me vanavond even rillen op mijn tweewielige stalen ros. en ik dacht, waar is de tijd? van toen ik na schoolse zwemuurtjes, haastig en recht op de trappers, de bittere kou tegemoet ging. naar een overvolle keukentafel zeven kilometer verder, waar de winterkost etensklaar lag te dampen in mijn bord.

dat ik eerst de kleine ijspegeltjes uit mijn nog natte haren moest schudden. en wel twaalf keer goed moest hoesten, om die ingeademde vrieslucht uit mijn longen te bannen.

het kleine nostalgische monstertje in mij ziet het dit jaar nog niet gebeuren. daarom alleen al, vind ik dat ze zich daar in kopenhagen toch eens serieus mogen inspannen.

gisteren liet activiste Annie Leonard 'the story of cap and trade' op de consumerende wereld los, een vervolg op haar fel bediscussieerde project 'the story of stuff' uit 2007.

apenverdriet

2009-11-05T13:56:00.008+01:00

Gij zit zo gelijk vastgelijmd aan ik weet niet wat.
Ik zou u willen losweken.
Alles is rood Juliette!
Klaar om op groen te springen.

Midden in de nacht, na een klassevol feest, blijven twee vrouwen achter in een leeg roodkleurig appartement. De gastvrouw, moegestreden. Een onbekende jonge vrouw, amper opgewarmd.

"Fijn feestje", zegt die laatste. Ze dringt aan om nog een glas te drinken. Een laatste. Ze dringt zich op, weet van geen wijken. De ander denkt: wie is die gaste, en hoe borstel ik haar buiten?

Marijke Pinoy en Wine Dierickx vertolken de pijn, de woede en de angst van twee vrouwen. De ene kijkt terug op haar leven, de andere zoekt onwennig een houvast. "Gij zit niet in het leven", zegt mijn moeder, "ge loopt er altijd zo een beetje naast."

Apenverdriet, de nieuwe voorstelling van Compagnie Cecilia. Mooi en intens. Verbluffend hoe een voorstelling gebouwd op dialogen zo veel om het lijf kan hebben. Gisteren gezien in de Minardschouwburg. En de komende dagen hopeloos uitverkocht.

flying inside

2009-10-27T22:24:00.007+01:00

We hebben ons amper aangepast aan het winteruur, en ik zie in de verte het jaar 2010 al deze richting uit huppelen. En dat belooft een muzikaal fijne start te nemen, als ik dit nieuwsje lees. Op 19 januari komt, niet lang na Hombre Lobo, alweer een nieuwe Eels-plaat uit: End Times. Mr. E is intussen een stamgast in mijn muziekrekjes. Beautiful Freak dateert alweer van 1996, toen ik tijdens oersaaie schooluren nog lustig songteksten in ringmappen neerpende. i bet you are flying inside.

fish tank

2009-10-25T20:04:00.009+01:00

Andrea Arnold wist me al te verbazen met haar debuutfilm ‘Red Road’. Op het filmfestival van Gent zag ik opvolger ‘Fish Tank’, daarin schetst ze het leventje van de puberende Mia. Het meisje woont met haar moeder, die amper belangstelling toont voor haar dochters, in een kansarme buurt in Engeland. Weinig ambitieus, agressief en grofgebekt doorloopt Mia de dagen. Soms oefent ze break dance in een leegstaande flat, een kwaliteit en stiekeme passie die ze aan niemand durft te tonen. Wanneer Connor -de nieuwste liefde van haar moeder- in hun woelige gezinsleven opduikt, wint hij beetje bij beetje Mia’s vertrouwen en laat ook zij voor het eerst iemand toe in haar broze leefwereld. Fish Tank is een rauwe, indrukwekkende film die stilletjes in je hoofd blijft hangen.

wintervuur

2009-10-18T22:33:00.008+02:00

het kwik mag duiken, denk ik dan.

cadaques - cap de creus

2009-08-25T21:54:00.006+02:00

Het plaatsje aan de Costa Brava dat volgens mijn trottergids nog niet aangetast is door gigantische betonitis en ook niet kampt met een Blankenbergse uitstraling. Cadaqués. Wel gelegen achter de bergen en dat maakte het een beetje moeilijk. Een eerste poging om er te stranden mislukte –laat ons de warme ontvangst door de Franssprekende receptioniste op camping Cadaqués verantwoordelijk stellen.

Later lukte het toch als busrijdende dagjestoerist, en gelukkig maar. Een mooie en kilometerlange wandeling loopt langs de rotsige kust van Cadaqués via Port Lligat naar Cap de Creus. Weinig schaduwrijk uiteraard en dat droeg ertoe bij dat ik snakkend naar frisdrank en een beetje oververhit in een kreekje ging dobberen. Jammer genoeg kwamen we er toen mijn reiskriebels al eventjes waren gaan liggen, maar toch genoten van het Middellandse Zeegevoel.

figueres

2009-08-25T21:49:00.004+02:00

De stad van de lange wachtrijen voor het Salvador Dalí-museum. We passeerden er vluchtig de eerste week, en zouden er later –alweer onverwacht- terugkeren na een drietal lastige dagen van aanhoudende regenbuien op campings. Een verademing in die omstandigheden: familiehotel Europa. Het was er droog, je kon er horizontaal slapen en de host was –laat ons zeggen- bijzonder. (het ogentrekkende no no no wanneer hij hoorde dat we ons enkele minuten op de parking van het tegenoverliggende hotel hadden gewaagd. zijn parkeerkunstjes – achteruit de steile helling van de parkeergarage overwinnen. de grote sneden brood. de suikercroissant. en de pot Nutella die hij naar de ontbijttafel bracht.)

Maar Figueres zelf is een klein stadje, toeristisch maar toch aangenaam. Een kleine Rambla, een stationsbuurt waar je misschien beter niet te lang rondzwerft (alhoewel: falafel!) en de plaats waar we onze Seat Ibiza mochten afhalen. En uitgebreid gingen tafelen, een paar middagen en avonden op rij. En dat terwijl de spaghetti, rijst en patatjes in onze koffer lagen te wachten op camping gaz avontuur..

olot - la garrotxa - santa pau

2009-08-25T21:39:00.005+02:00

De vulkanische streek La Garrotxa was onze eerste stopplaats in de Catalaanse natuur, en zou de eerste vakantieweek onverwacht een vaste stek blijven. Verblijf achtereenvolgens op de ecologische camping Lava en camping La Fageda, allebei gelegen langs de ietwat bochtige en hellende weg tussen Olot en Santa Pau, die ons fietsend, autorijdend, wandelend en liftend zag voorbijkomen.

We huurden onstabiele fietsen om de streek te verkennen en ons oriëntatievermogen –toen al- de mist te zien ingaan. We volgden een mooi uitgestippeld wandelpad om het Parc Natural de la Zona Volcànica de la Garrotxa ten volle te leren kennen. Het spoor bracht ons door het beukenbos Fageda d’en Jordà en over de vulkanen Margarida en Croscat. Catalonië gaf het woord ‘vulkaan’ toch wel een andere –zeer groene- dimensie.

Olot zelf onthoud ik vooral als een uitvalsbasis: het hypermoderne busstation, de lekkere broodjes op het terrasje. Santa Pau daarentegen heeft karakter, al kan je er maximum een paar uurtjes rondhangen. Een middeleeuws stadje met forse hoogteverschillen en een zeer gezapig tempo, althans bij toen heersende temperaturen.

barcelona

2009-08-25T21:28:00.005+02:00

Citytrippen op z’n best. Barcelona kwam op me af als een aangename zuiderse stad met een kloppende ader, de Rambla. Daar: een allegaartje van verkleedpartijtjes, circusacrobatie en souvenirkraampjes. Gaudí heerst in deze Catalaanse stad aan de Middellandse Zee met zijn exuberante architectuur – we kozen voor een bezoekje aan de Sagrada Familia, Park Güell en Palau Güell. (die eerste aan kortingtarief met dank aan een pseudo-studentenkaart. Stoer.) Voor meer Gaudiaans bekijks kocht ik een visueel naslagwerkje. Nog steeds blij met mijn toeristenaankoop.

Ik was in Barcelona onder de indruk van het volkse La Bocqueria, een grote marktplaats waar verse eetwaren aan tientallen kramen wordt verkocht. Vlees en verse vis in geuren, groenten en massa’s fruit in kleuren, lokaal gebruikelijke kruiden en daartussen eetkraampjes waar je tooghangend je ter plekke gefrituurde inktvis of ovengebakken pizza kan eten en verteren.

Nog een verkwikker: de moderne haven en de kuststrook. Het typische stedelijke gevoel verdwijnt daar door de open ruimtes en het havengebied | de kust die steeds in het vizier ligt.

yasmine

2009-07-04T16:58:00.013+02:00

er is geen dag voorbij waarop ik er nog niet aan dacht. telkens weer, in een stil en ruisloos moment sluipt het, in gedachten. ze stapte uit het leven. plotseling. moeilijk te vatten, en schrijnend. vanuit de winkelrekken schreeuwen de boekjes dat het een zwarte dag was. riolen moeten zwijgen. de vrouw die per televisieavond met gemak infiltreerde in zovele woonkamers, met haar stiekeme knipoog, had het onoverbrugbaar moeilijk. in haar donkerste gedachten volgde niemand meer. rust zoeken, het kent soms extreme vormen. verdorie.

zuidoost

2009-06-23T21:08:00.005+02:00

de documentaire "the philippines... in search of liberation". en binnenkort het boek 'de filippijnen. vriendschap en moord in de cordillera'. ze prikkelen mij. omdat de frustratie er al meer dan even is: nieuwsitems over de eilandengroep zijn schaars in onze contreien. een ravagefoto in de krant na een voorbijgestormde tyfoon. of tien seconden beeldmateriaal van een te zwaar geladen en gezonken ferry. of de schoenencollectie van imelda marcos, godbetert. er valt veel meer te rapen. want het zit scheef in dat land. al veel te lang.

slakkenhuis

2009-06-15T13:18:00.003+02:00

tussen moeders en dochters: het is sterk, maar soms evenzo fragiel. als baby kon ik uren liggen schreien in haar armen. sussen deed ze. gisteren zag ik nog maar een druppel in haar ooghoek, en ik repte me al de kamer uit. 'wil je ook iets drinken, mama?' gelukkig zei ze ja.

vandaag ligt ze op de operatietafel, terwijl ik hier tandenbijtend zit. nu voor m'n laptop op het werk. straks gebogen over m'n examen in de avondles. en vanavond nagelbijtend in de sofa. tot ik hoor dat alles goed is.

wachten, het is soms zo verdomd zenuwvretend lastig.

minuut één

2009-05-18T22:14:00.004+02:00

soms realiseer je je vanaf minuut één dat je op een fantastische plaat gestoten bent. ik ben een late ontdekker van deze intussen al een paar maandjes oude 'keep it hid'. dan auerbach is de zanger en gitarist van the black keys.

onsamenhang

2009-04-05T20:25:00.007+02:00

het was het plotsklaps horen van dit nummer. zo gek, dat sommige muziekjes je moeiteloos katapulteren naar zoveel tijd terug. en dat bijhorende momenten dan zeer helder komen boven drijven. zoals: ik zat op de bus, onderweg naar acht uur enerverend labeur. elke weekdag, op die bus. en vaak datzelfde plaatje. toen kon ik er wel in verdwalen. nu doet het amper nog iets met mij. als ik losse woorden plak op die lange weken, dan kies ik: gejaagd, ondoordacht en rusteloos. en een klein beetje mistevreden. stiekem, diep vanbinnen. 2007, dat is verdorie nog niet eens zo lang geleden.

het galmde uit de luidsprekers op restaurant. vanmiddag in familiekring, letterlijk aan een ronde tafel. wie betaalt, kiest de locatie, zo gaat de traditie. en daarom zat ik daar een beetje verloren in een etablissement waar de tijd wel leek stil te staan. m'n tante, verpakt in een trui met bloemetjesmotief, verdween bijna in het interieur. ik vond het grappig. ik stootte mijn broer aan, en hij wist het ook. zo fout. maar ook: ergens klopt het wel, en we berusten erin. althans, op zondag.

vandaag is een dag van simpel contentement.
en weinig samenhangende teksten, zo blijkt. jeej!

uitkijken naar

2009-03-23T12:30:00.001+01:00

a woman a man walked by.
het interview, deel twee.

gedachtestreepjes

2009-03-20T15:34:00.005+01:00

terwijl de lentezon mij gijzelde op een bankje, wandelde de-wereld-in-het-klein aan mij voorbij. hartverwarmend, om dat allegaartje aan tweevoeters stiekem te mogen observeren. er is de moeder met een speelgoedverpakking zo breed dat haar armen er amper omheen passen. ze zeult achter haar zoontje aan. hij kijkt zijn fiere ogen uit. er zijn de twee dametjes die een pitstop maken tijdens hun drukke werkdag. ze leveren commentaar bij de ingegooide autoruit van voorbije nacht, en breien er -om de hersenen warm te houden- nog een lijstje van gelijkaardige-feiten-uit-het-verleden aan vast. de mannen van 't stad voorzien de poubellekes routineus van gloednieuwe vuilniszakken. de sterk-gebronsde-man-met-stoppelbaardje tokkelt een spaans ritme op zijn gitaar. en de oude man die zich naast mij neerplofte geniet met de ogen dicht en gulzig van het zonnetje. je zou het er warm van krijgen.

dark night

2009-03-03T11:59:00.008+01:00

verplichte kost, dit plaatje. dark was the night zijn twee schijfjes gevuld met exclusieve nummertjes van een hele rits muzikanten die hun stekje tussen mijn twee oren mogen opeisen op zowat elk moment van de donkere nacht. het lijstje met de deelnemers is indrukwekkend, en één of twee luisterbeurten later bent u misschien ook verkocht. en dat is geen schande, want de opbrengst van dit alles gaat naar the Red Hot Organization in hun strijd tegen hiv en aids.

droomjob

2009-02-19T12:46:00.003+01:00

vroeger, in tijden van vriendenboekjes en poweezie albums, was er al die serieuze vraag: wat ik later worden wil? verstopt tussen luchtige weetjes (je lievelingskleur?) en saaie feiten (je schoenmaat?) zat een dooddoener. toen al. sommigen schreven 'kok' of 'boerin' of 'brandweerman'. de meer avontuurlijke types penden 'bankbediende' of 'directeur' neer. of 'gewoon gelukkig', de snoodaards. ik liet de stippellijntjes onbeschreven, of vulde zomaar iets in.

een droomjob had ik niet. niet toen, niet toen ik verder studeerde, en nog minder toen ik zelf in het werkcircuit belandde. vandaag heb ik er wel één, een droomjob, in mijn hoofd althans. in de bittere realiteit vraagt het nog wat bijscholing, tijd, durf en een spaarpot. de eerste letter is een D. en het is niet 'drummer'. misschien is dat mijn droomhobby, bestaat dat ook?

overvloed

2009-02-16T14:40:00.005+01:00

het vergde de voorbije week een serieus ritje in een prille voormiddagzon om mijn bewolkte hoofd op te klaren. tijd is nog altijd mijn zoete vijand. soms heb ik er geen. soms heb ik er een overvloed. maar pieken en dalen, ik ga ze het liefst te lijf als ik weet waar het heen gaat.

mijn kort, maar stroef telefoontje met het thuisfront bracht dan weer een reeks overpeinzingen met zich mee. het is immer een brute confrontatie: een meningsverschil met mijn stamboom. ik kan me opwinden over die flauwe en toch muurharde karaktertrekken, en dan doodleuk beseffen dat ik in de spiegel soms iets gelijkaardigs durf zien. de genen kruipen waar je ze niet hebben wil. mijn papa krijgt graag zijn zin.

en ook: mijn lief zegt plagerig dat ik traag wakker word. ik ontken. ik zeg dat ik het ook sneller kan, als het moet. maar soms maken ze de dag: die luttele minuten soezen tussen slapend en klaarwakker.

there is a place that i have seen
somewhere between waking and sleeping
(Air)

veelbelovend

2009-02-02T22:36:00.002+01:00

to lose my life. white lies

losse schroeven

2009-02-02T22:00:00.006+01:00

"Als kind betekende luxe voor mij bontjassen, lange jurken en buitenhuizen aan zee. Later geloofde ik dat het een luxe was te kunnen leven als een intellectueel. Nu geloof ik dat het ook een luxe is wanneer je een passie kunt beleven voor een man of een vrouw." (De allerlaatste alinea uit 'Alleen maar hartstocht' van Annie Ernaux.)

zwijg luid

2009-01-27T13:32:00.013+01:00

aan de rand van de woestijn was ik. gearriveerd in een tentenkamp, languit in een pril ochtendzonnetje. er stond een heuse rondrit in de wadi rum te wachten. maar de wolkloze lucht, de warme zandkleur en de stoere rotsen rondom zeiden genoeg. ze praatten stilte. ik probeerde het te vangen met mijn breedhoeklens. het lukte amper. 'het is mooi hier', sms'te ik dan maar met te veel woorden. ze was plots hartverwarmend dichtbij.

moment

2008-12-30T17:31:00.007+01:00

een jaar raakte alweer gevuld met momenten. fijne en een paar minder fijne. soms niet eens zo ver van elkaar verwijderd. ik blik tevreden terug en memoriseer. bijvoorbeeld, het bereiken en lichtjes overschrijden van mijn fysieke (en ook wel mentale) grens in een eindeloos lijkend gebergte in de gutsende regen. toen was het pure miserie, nu is het zelfs mooi om op terug te kijken.

daarnaast heb ik gek genoeg fijne uurtjes doorgebracht vastgegespt in mijn autozetel. toch wel de koop van het jaar, dat oud mormeltje. niets leuker dan de zon die zich door m'n voorruit boort terwijl ik in heuse onderweg-modus nadenk over wat was, wat is en wat zal zijn, binnenkort, later, ooit.

the usual suspects: muziek! letters! tergend traag bewegend beeld! lachen, wenen! wij!

happy new year..!

droom

2008-12-27T21:46:00.003+01:00

een ijzige vlakte, eindeloos ver. de wind bijt in mijn gezicht, en er is geen eindpunt. geen verplichte tussenstops waar iets te rapen valt. geen tijdslimieten. de zon zoekt zich een weg. ik volg. je vraagt waar ik op dit moment het liefst wil zijn. ik beschrijf nergens.

plaatjesshoppen

2008-12-22T17:31:00.007+01:00

terwijl de gehele bevolking van Gent hier wel door het stadscentrum lijkt te dwalen op zoek naar onder-de-kerstboom-presentjes, ben ik supertevreden met mijn driedubbele muzikale aankoop van de voorbije week. we moeten weer eventjes niet meer buiten komen, jieha!

The Gutter Twins - Saturnalia
Pavement - Wowee Zowee
Buena Vista Social Club - Buena Vista Social Club

en stuk voor stuk zeer mooie hoesjes ook.

ernst

2008-12-11T10:19:00.003+01:00

"Ik wantrouw ernst, het is een vorm van pretentie. Er is te weinig dat we weten. Zelfs ernstige dingen kan ik niet ernstig nemen. Ik vind dat dat getuigt van nederigheid." :Michaël Borremans.

volk

2008-12-01T16:44:00.012+01:00

de wachtrij voor de ingang van de cinema was in mijn ogen al meer beangstigend dan de film waarvoor die kleine mensenmassa zich richting stadscentrum had gemanoeuvreerd. en het slome ritme waarmee de overvolle tram mij 's avonds huiswaarts bracht en uiteindelijk voor mijn deur uitspuwde, deed me lichtjes duizelen. hoe dichtbij en bereikbaar alles ook mag zijn in een stadje als dit, soms heb ik het toch even gehad met al dat volk.

gelukkig was de algemene zondagavondbalans positief, want in een allesbehalve dichtbevolkt cinemazaaltje zag ik gisteren, dan eindelijk, entre les murs. een bonte verzameling mondige adolescenten, tussen de vier muren van hun middelbare school, stellen in vraag: het gedrag van hun gedreven klasleerkracht françois, elke brok kennis die ook maar hun richting durft uit te komen en, niet in het minst, zichzelf en elkaar.

voorgoed

2008-11-26T00:30:00.004+01:00

het is vreemd hoe lang vergeten momenten opeens weer komen bovendrijven. af en toe sijpelt een herinnering aan haar door, en dat zet het alledaagse non-stop in-de-weer-zijn even stil. ik nam afscheid. in een warme kring rondom de kist, waarin ze -voorgoed- sliep. onder massale aanwezigheid van haar familie en vrienden, gebroken. achterblijvers, met pijnlijke vragen. waarom de politie haar vond, en niet iemand anders. eerder, bezorgder. en wie het haar aandeed, en waarom. ik denk terug aan die gedeelde passie, met ons. die het warm maakte, telkens opnieuw. lang vervlogen tijden, maar nu toch bijzonder dichtbij. ik weet nog hoe ze uit die stoel kroop, recht naar de eerste rij.

ochtendjasje

2008-11-08T21:04:00.005+01:00

te doen tijdens een dag-van-niks met een zee-van-tijd: proeven van de geweldige black cab sessions waaronder deze van my morning jacket..

winteruur

2008-11-03T23:51:00.003+01:00

feit: ik maakte een bizarre winterstart dit jaar. besef: het moment waarop ik de motor startte, en eddie vedder zijn nummer voortzette waar het een week geleden was onderbroken. toen klonk het weids en rook het naar zonnig grasland. nu leek een besloten kampvuur in de sneeuw niet eens zo veraf. ik zat een weekje in de buurt van de evenaar en intussen nestelde het koudste seizoen zich in de belgische schoot..

filmfestivalitis

2008-10-20T23:04:00.009+02:00

als vervolg op m'n vorig berichtje: een willekeurige selectie!

the song of sparrows
een charmant, iraans verhaal waarin gezinshoofd en antiheld karim zijn job op een struisvogelboerderij kwijtspeelt wanneer hij een exemplaar laat ontsnappen. na een vruchteloze poging om het beestje te lokken (karim vermomd als struisvogel ronddwalend in het gebergte, hilarisch!) rijgt de man met weinig succes de kleine jobjes aan elkaar om zijn gezin te onderhouden. een grappige, kleine rampenfilm zowaar.

lake tahoe
een visueel aantrekkelijke film met veel statische shots en een bijzonder sloom ritme. mexico: jongen knalt met auto tegen paal, en moet op zoek naar een vervangstuk. in een gezapig tempo ontmoet hij stuk voor stuk opmerkelijke karakters. op een zeer minimalistische en ingetogen manier brengt fernando eimbcke een verhaal over het omgaan met verlies.

filth and wisdom
madonna maakte een film, en die is nog niet mis ook! het borat-accentje van de oekraïnse immigrant, een fijne muziekkeuze -zelfs tijdens de paaldansscènes, jawel!- een allegaartje aan personages die genoeg doorwegen, en een fijne en verademende verhaalstijl. ik was fan.

elève libre
een overdonderende film die je aanport grondig na te denken over manipulatie. de minderjarige jonas belandt in een kring van drie volwassenen die hem betrekken in intieme conversaties. stilaan voel je de grens verschuiven tussen hun zogezegde seksuele opvoeding en puur misbruik. eentje om achteraf verstomd in de bioscoopzetel geplakt te blijven zitten.

the burning plain
guillermo arriaga, de scenarist van het drieluik amores perros, 21 grams en babel doet het solo na de breuk met regisseur alejandro gonzález inárritu. zijn gesmaakte recept blijft het vermengen van meerdere verhaallijnen die elkaar kruisen en je gaandeweg en al puzzelend meeslepen in een aangrijpend drama. jammer genoeg is deze 'the burning plain' net ietsje flauwer dan de voorgangers. maar toch een pakkende film over het maken van keuzes, overspel, liefde en schuld.

35mm

2008-10-17T00:20:00.003+02:00

en stilaan wordt het tijd om een filmgekke tiendaagse af te sluiten. door een onverwachte meevaller kampeer ik sinds begin vorige week in duistere cinemazalen. lustig doorheen een festivalparcours geraasd, met als flitsende uitschieter een marathondag van zes maal negentig minuten bewegend beeld. soms was het een beetje overdreven. de teller strandt voorlopig op eenendertig. een prijs is uitgereikt. de ogen zijn vermoeid. en mijn arsenaal aan zithoudingen is uitgeput. we gooien dan ook bijna de handdoek. een favorietenlijstje volgt, misschien, later.

denker

2008-10-09T10:21:00.005+02:00

"ik was blij dat Lori sliep. Ik was blij dat ik tijd had om na te denken. Er was genoeg om over na te denken. Het enige waar ik bang voor hoefde te zijn, was dat ik misschien meer gedachten had dan in de tijd pasten."

uit: Gemis, van Manon Uphoff. -behalve een paar uitschieters van alinea's een middelmatig boek, vond ik zo-

voor ik vergeet

2008-10-02T11:03:00.008+02:00

terwijl het hier verdacht stil werd, bedwong ik midden september een stuk hoge atlas. onze berbervrienden hebben intussen hun uitputtende ramadan beëindigd, de belgische reismakkers zijn wederom het westerse levensritme ingedoken.

ik mijmer graag nog even verder. met inkt in de hand en foto's in het rond kriebel ik wat indrukken op papier. want die kleine, pittige groepsmomenten en de confrontatie met de mooie hoe-ver-kan-je-kijken landschappen dreig ik door de tijd te vergeten.

er waren urenlange dagtochten waarbij eens boven de 3000 meter alle ballast wegviel en enkel de ademhaling er nog toe deed. leeghoofdig zijn, dat is soms een geweldig fijn gevoel. er waren onze marokkaanse ezeldrijvers met hun beperkte, maar zeer charmante woordenschat (bonjour! bien dormi? pas trop fatigué? bon courage!), iedere dag opnieuw en met alsmaar meer wederzijdse sympathie.

er was enorm veel zon, maar ook een beetje stormachtige paniek toen de striemende regen verraste en we ons survivalgewijs aan een stoere rivieroversteek waagden. en er was al eens een pijnlijke grimas van een reisgenootje op luttele meters van de top, spiegels waren overbodig ginds. primitief mooi was het sowieso.

the fog

2008-09-03T08:12:00.002+02:00

"can i stay, forever. i feel warm in the stomach of the fog"

en ook: een gevoel dat je besluipt, zonder dat je het voelt aankomen.. Je weet niet waarom of hoe, maar het verrijkt je.

lorna

2008-09-01T09:28:00.004+02:00

Lorna, een Albanese immigrante, heeft de Belgische nationaliteit verkregen door een schijnhuwelijk met de graatmagere heroïnejunkie Claudy. Samen met mensenhandelaar Fabio heeft ze het slinkse plannetje bedacht om een dodelijke overdosis af te wachten. Dan zal ze trouwen met een illegale, maffiose Rus die daarvoor rijkelijk wil betalen. Lorna droomt van een eigen snackbar met haar grote liefde Sokol, en volgt dan ook bijna blindelings wat Fabio haar opdraagt om haar doel te bereiken.

Maar in hun kil appartement probeert Claudy zich intussen te verlossen van zijn drugverslaving en grijpt daarbij Lorna vast als laatste reddingsboei. Onvoorziene omstandigheden, en die doorboren beetje bij beetje het vooropgestelde plan.

De nieuwe film van de broers Dardenne is er wederom eentje die zich afspeelt in de marge van de maatschappij. Een ruw sociaal drama waarbij een dreigende spanning groeit doorheen het verhaal. Waar in de vorige Dardenne-worp 'l'Enfant' de personages nog vaak de grauwe straten van Seraing opzochten, speelt le Silence de Lorna zich af binnenshuis, op verlaten parkings en in donkere kroegen waar huwelijken worden bedisseld. Ook stilistisch wijken de filmmakers lichtjes af van hun typische zenuwachtige handcamera, wat een rustiger beeld oplevert.

Le Silence de Lorna is een film over migratie, maar bovenal een sterk portret van de intrigerende Lorna. Ze trekt moeiteloos al je aandacht door haar kille en ongrijpbare verschijning, maar langzaam dring je binnen in het leven van een broos en kwetsbaar iemand met een sterk eigen willetje. De Dardennes doen in hun zoveelste succesfilm opnieuw waar ze enorm begaafd in zijn: op bescheiden manier de dagelijkse realiteit uit de donkere buurten in het daglicht stellen. En de kracht van de film zit 'm wederom in de leegte, in de ontbrekende dialogen en in -uiteraard- de stilte van Lorna.

arrête

2008-08-18T22:46:00.003+02:00

est-il f r a n c o p h o n e? drie woorden van mij, een portie gehijg van hem. ik kwam daarstraks een hond tegen tijdens het joggen. het baasje riep arrête arrête. wij liepen verder. voor eventjes toch, want daarna kozen zij voor links en bleef ik staan. er was een loft langs het water, en je kon zo naar binnen kijken. priemende blik van de vrouw in de sofa. waar kijk jij naar. sja, pronk dan niet zo. zij keek een aftandse soap. ik liep verder.

als ik ooit een gebrek mag kiezen, was ik s t o m. vreemd toch welke flarden er soms door ons hoofd waaien. en die gedachte is waarschijnlijk nog politiek incorrect ook. mij een zorg. heel vroeger schreef ik een verhaaltje dat begon met ik heb mijn stembanden doorgeknipt vannacht. tragisch. maar echt, mensen praten te veel.

mijn baas kwam mij vandaag officieel vertellen dat het zomereinde nabij is. mijn functiecategorie is er eentje van summer replacer, you see. ze voegde er nog aan toe honderdtien procent tevreden te zijn, maar de kosten swingen de pan uit en de workload daalt. adieu? eerlijk, ik ben ook gewoon toe aan iets anders. maar nog geen zomereinde hier, momenteel is er zelfs een ietsje keuzestress als het aankomt op vakantiebestemming kiezen. wat een luxebeesten zijn we toch.

crêperies

2008-08-05T21:19:00.003+02:00

een speedtrip bretagne -twee dagen, zeshonderd km enkele reis- bleek een deugddoende tussenstop in een energievretende periode. intussen is de rust weergekeerd - het was alweer de zee, ik zweer het je - en kijk ik enorm uit naar september. 30 dagen waarvan elk uur van mij is. foto op cap fréhel.

zomerslaap

2008-07-30T19:06:00.002+02:00

vannacht -toen ik het raam van mijn slaapkamer opentrok- was er alleen maar stilte. geen broeierige stad meer op de achtergrond. gent is uitgefeest, we zijn moe en uitgeput. ik keek op en zag een lichtje in het avonddonker, daar vele kilometers hoger. en ik wou dat ook ik aan boord was. wachten. voorlopig plonzen we in opblaasbadjes. we pletten het gras in begijnhoftuintjes. en we proberen dat zomergevoel toch een beetje vast te grijpen. vijf weken en tellend.

basis

2008-07-20T14:06:00.003+02:00

PHILIPPINES- One in six school-age children is being deprived of education and the number is rising steadily, the National Statistical Coordination Board (NSCB) said Monday, indicating that the country is still far from its goal of providing education to all.

The percentage of children enrolled in primary school was down to 83 percent in the 2006-2007 school year from 90 percent five years earlier, the NSCB said in a study, according to Agence France Presse (AFP).

The numbers are even worse for secondary education at 59 percent, though they have been steady over five years, AFP said.

President Gloria Macapagal-Arroyo acknowledged last month that the rising cost of food and energy might be pricing education out of the reach of some Filipino families. She ordered schools not to require their students to wear uniforms to reduce the cost.

goh, soms weten politici toch van aanpakken..

eldorado

2008-07-06T22:11:00.002+02:00

het zal aan mij liggen, maar het mooist aan eldorado vond ik de aftiteling. omdat de titeltrack daar over liep. koen gisen en an pierlé, bij momenten een heerlijk muzikaal koppel.

de film eldorado, waar zoveel om te doen is: prijsbeest in cannes, veelbelovend belgisch talent. ik zie wel waarom: mooie fotografie, absurde ingetogen humor, een door het verhaal drijvende eenzaamheid, en een ondermaats maar verademend ritme. maar toch, de vonk sloeg niet over. jammer.

nacht

2008-07-04T01:23:00.004+02:00

soms zijn de weken lang. de dagen kort. maar de nachten kalm. nu is het anders. straks is het vrijdagochtend, nu is het donderdagnacht. en ik slaap niet. het is weer dat moment, denk ik. het routineuze kruipt stilaan in de dagtaak en het hoofd kan daar niet mee om. onrust. zin in anders en elders. honderd en één mogelijke routes, en dromerige gedachten schieten alle richtingen uit. zoeken is gewoon leuker dan vinden, ik weet het bijna zeker. niet vinden is dan weer iets moeilijker te slikken. maar daarom is er de nacht, die sust. meestal toch.

bosworth

2008-06-23T21:59:00.004+02:00

soms grijpt een foto mij zo stevig vast dat ik er luidop van ga vloeken. dit is er eentje van ali bosworth. meer hier en hier.

joan

2008-06-22T00:26:00.004+02:00

belgië is maar een vlek groot op de wereldkaart, en toch, ik denk dat de doortochten van joan as policewoman intussen nog amper op één hand te tellen zijn. nochtans, de amerikaanse joan wasser staat solo nog niet zó lang in de schijnwerpers. ditmaal de keuze voor de brusselse beursschouwburg, mooie locatie om haar tweede worp 'to survive' voor te stellen, voorbije woensdag.

vaste waarden tijdens een joan as policewoman optreden: haar bizarre maar soms rake praatjes tussen, en haar sprekende expressie tijdens de nummers. al heel snel durfde ze het aan om het publiek muisstil te krijgen met 'to be lonely', een puur liefdesnummer dat - zo gaan de geruchten - met ex-vriendje jeff buckley in gedachten zou zijn geschreven. Intens stil was het, van dat niveau dat zelfs een sluiter oorverdovend luid klonk (wat is dat toch met die irritante fotomensen..).

andere pieken waren meer geoliede nummers uit de eerste plaat: christobel, feed the light. verbluffend vocaal uithalen of furieus tekeer gaan tegen de states (mij blijven plakken sinds vorige optredens) deed ze niet. wel: haar bassiste rainy orteca en drummer parker kindred een lijntje gunnen. beide zongen mee op 'to america' en 'i defy', enkel leuk als sfeerversterker als je't mij vraagt.

maar los van enkele missertjes, zat en zit het goed met 'to survive'. geen plaat om het doorsnee publiek mee aan te vallen, maar dat hoeft gelukkig ook niet. de single, 'to be loved':

hob·by

2008-06-08T13:23:00.006+02:00

niet dat ik ooit zo wild ben geweest van definiëren, maar zomaar woorden opzoeken in het woordenboek, ik kan het stilaan tot mijn hobby's rekenen denk ik. hobby, nog zo een woord. [1. bezigheid die men voor zijn genoegen of ontspanning doet]

uitverkoren

2008-06-01T17:21:00.005+02:00

we keken: lemon tree

het is geen makkie om naast een minister te huizen. zeker als het behoud van je citroenbomen een staatszaak wordt. in 'lemon tree' deelt de palestijnse weduwe salma een prikkeldraad met de israëlische minister van defensie. haar plantage van citroenbomen grenst aan zijn woonst, en dat zint de veiligheidsdiensten niet. potentieel gevaar voor sluipschutters, zo'n onoverzichtelijke boomgaard. kordaat besluit: de bomen zullen sneuvelen en salma wordt gesust met een vergoeding.

maar de vrouw laat het er niet bij, en brengt de zaak voor het hooggerechtshof. wat elders tussen pot en pint bediscussieerd zou worden, neigt hier al snel naar een politieke tweestrijd israël - palestina. al is één iemand niet helemaal zeker van haar grote gelijk. de vrouw van de minister. zij schippert tussen het goedkeuren van die overdreven veiligheidsdrang en het sympathiseren met de ietwat mysterieuze, maar ongevaarlijke buurvrouw. de mooiste momenten van de film zijn dan ook die waarin beide vrouwen elkaar in de ogen kijken, op een paar meter afstand van elkaar, maar vanuit geheel andere werelden.

of zoals ze met de camera op de neus aan een journaliste vertelt: ik zou graag een betere buurvrouw zijn, maar er is te veel politiek mee gemoeid.

held

2008-06-01T13:01:00.003+02:00

Goed terechtkomen, zo werd ons ingepeperd, was het allerbelangrijkste.
Ik en mijn woorden wilden goed terechtkomen. Hoewel ik me met de foute woorden kleedde, ergens moesten ze in de mode zijn. Ergens. Ooit.
Je geraakte nooit uit de kast van het heelal. Dat hoefde niet, want alles was er voorhanden. Het kwam erop aan te zoeken naar de juiste combinaties, de juiste doseringen.
Schuiven, verschuiven, uitschuiven, dat werd het grote experiment.

uit: Held, Saskia De Coster

mondiaal

2008-05-29T23:02:00.005+02:00

het saharazand op de motorkap van de auto en de pitloze chileense druiven in de koelkast. tegenwoordig komt alles van overal.

als de aarde beeft

2008-05-25T15:56:00.011+02:00

(Bailu, Sichuan. 12 mei)

zelfstandig

2008-05-24T14:53:00.008+02:00

ladenkastje in elkaar gezet: handleiding in 27 prentjes. in obscure buurten rondgereden: eruit gegidst door irritante gps stem. verjaardagstaartje gebakken: kookboek met suiker tussen de bladzijden, onvermijdelijk. draadloos netwerk geïnstalleerd: niet eens een helpdesk moeten bellen. koffie = senseo. goed bezig. zelfstandig en zo.

checklist

2008-05-22T20:52:00.003+02:00

allemaal goed en wel, zo eens iemand van toen opnieuw zien. maar als ze nog maar eens het rijtje klasgenootjes aflopen, en het de richting en-weet-je-wie-er-gaat-trouwen uitgaat, dan ebt mijn interesse weg. geen idee wie of wat het is dat ervoor zorgt dat iedereen gelooft dat je het pas tot iets schopt in het leven als de checklist relatie - vaste job - auto - woonst netjes afgewerkt is. ik was er niet bij toen ze die levensvisie verspreidden, denk ik. en als je dan zegt dat je wil reizen voor lange tijd, dan is het: wow, ik wou dat ik dat ook kon. rare wezens, toch.

doet denken aan m. en ik laatst in de kantine op het werk. beide in de rij met plateau in de handen. 'hey hey, guess what, ik heb een auto gekocht!' één blik uitwisselen en met moeite een lachbui onderdrukken. zie ons hier nu staan. growing up. oh help.

mooi woord

2008-05-13T22:57:00.004+02:00

nacht·bra·ker : iemand die vaak tot diep in de nacht opblijft

nargis

2008-05-08T22:15:00.007+02:00

altijd maar op dat fietspad aan de andere kant. tegen de richting met autolichten in de ogen. het houdt je alert, dat wel. nachtwinkels. bureaulampjes. etalages. tankstations. overal licht. moet de nacht niet donker zijn?

ook nog, elke nuchtere ochtend in de krant een nieuw cijfer voor myanmar. het begon bij 300. vandaag 100.000. en gewoontjes die bladzijde omslaan en verder koffie drinken. is dat niet heel fout?

vragen blijven stellen!

ebenizer

2008-05-02T23:12:00.005+02:00

"een vluchteling uit kameroen heeft gisteren zelfmoord gepleegd in het asielcentrum in merksplas. na een mislukte uitwijzing op zaterdag, wachtte hij er op een volgende
v e r w ij d e r i n g s p o g i n g."

woorden kunnen hard zijn. unfair behandeld worden in dit apenland, en dan ook nog een term die alleen maar doet denken aan hardnekkige vetvlekken. jezus.

verdomd mooi

2008-05-01T18:45:00.002+02:00

leeg

2008-05-01T18:04:00.003+02:00

om ter vreemdst is het, werken op een feestdag. een beetje tegendraads bijna. de wekker de dag horen inzetten, en ergens dat gevoel dat het niet klopt. vreemd. toch fluitend de auto in, het lege asfalt op. amper iemand op straat, eindelijk eens niet dat wrange deel-van-de-stoet gevoel. alles anders, alles hetzelfde. en dan op een verlaten werkplek in duo gewoon 'er zijn'. hmm, we waren weer eens nuttig vandaag. morgen deel twee.

spreidstand

2008-04-25T20:03:00.005+02:00

"Ons land is zo dichtbevolkt
dat enige spreidstand
altijd leidt tot verpletterde tenen"

>> Dorian Van der Brempt

the potential of you and me

2008-04-16T23:14:00.006+02:00

narrow stairs, 13 mei.

en meer data die ik heb aangekruist:
20 mei: a skin, a night
09 juni: to survive

ninth floor

2008-04-13T13:45:00.009+02:00

Jessica Dimmock is een Amerikaanse fotografe. Ze was bijna drie jaar lang een stille getuige van het leven van een groep heroïneverslaafden in een appartement in Manhattan. Haar fotoserie The Ninth Floor is te zien in het Foam.

"I was on the street fiddling with a digital camera because as of then I had not used one before. I was approached by a cocaine dealer who made it clear that he was a dealer. Over the course of the conversation he made it clear that if I wanted to follow him and photograph him I could. He took me to a variety of places - parties, people's apartments, the owner of an escort service. The last place he ever took me was the apartment where the project starts. He was arrested shortly thereafter, and I have never seen him since, despite trying to find him. But because he brought me to this apartment and made the initial introduction I went back with prints from my first visit. After that, and some slow starts, I was allowed to return at any time." (..magnum blog)

tegenwind

2008-04-10T21:44:00.007+02:00

er is zo weinig lucht in de stad, zei ze.
er is wel wind, zei ik.
tegenwind.

(but the night is a certitude)

evening sky

2008-03-30T03:43:00.004+02:00

makke bedoening zaterdagavond op het feestje van brudio stussel. tot, omstreeks één uur, in de balzaal, een tengere krullenbol op het podium stapt. met het nodige charisma, daar niet van. zal ik schrijven een rockgod?

een uur lang gebiologeerd staan kijken, luisteren, voelen. naar bij momenten bijzonder grillige versies van wat in de pers nog subtiele powerpop heette. ijzersterk which of us. tim vanhamel, met de nodige cool en afgeschermd door een donkere zonnebril. en dan tegelijk zijn gekwelde binnenste te grabbel gooien. het kan verdomd pijn doen, toch.

l'instant décisif

2008-03-29T16:11:00.003+01:00

"een roman en een film gaan over concrete personages in een concreet land, over paul en marie, in 1970, in brussel. poëzie en fotografie gaan over iedereen, altijd, overal. ze abstraheren ze, veralgemenen ze, maken ze tijdloos. journaalbeelden van oorlog gaan over deze ene oorlog. een goede oorlogsfoto kan over vijfentwintig oorlogen tegelijk gaan, vat ze allemaal samen in één beeld"

(uit 'Intimiteit onder de melkweg', Herman de Coninck)

mendelejev

2008-03-29T13:53:00.004+01:00

senioren op de televisie, het werkt!
ik vind dit op een of andere manier extreem grappig..

la roche en ardenne

2008-03-23T20:00:00.011+01:00

schuifelen op ijs, wegzakken in een massa sneeuw, ploeteren in een smeltende brij.. de zondagse wandeling was een beetje avontuur. een goeie vijf uur onderweg in een aangenaam zonnetje en een heerlijke stilte. beetje afgeweken van de geplande route en uiteindelijk met zompig schoeisel terug de bewoonde wereld in gestapt. een witte waalse pasen, het is eens iets anders.

weerwolven

2008-03-21T23:22:00.003+01:00

"het koudste uur van de 24 uur?
dat is het uur tussen hond en wolf.
tussen 5 en 6 uur 's morgens,
dan gaan de laatste hoeren slapen.
en de eerste arbeiders werken"

Jean-Marie H. Berckmans

in weerwolven, vanaf maandag op canvas!

alcohol

2008-03-12T22:36:00.002+01:00

veertig procent van de vlamingen vindt dat jongeren tot hun achttiende moeten wachten voor ze hun eerste pintje of glaasje wijn drinken. terwijl ik dat las, zag ik de taferelen weer levendig voor mij. van nonkels die de eerste communicantjes nog een glazeke schuimwijn inschenken. jongere broertjes die eens mogen nippen van de dubbele trappist van de papa. en de tutter van de jongste spruit die voor de leute eens in het aperitief maison wordt gedompeld. soms snap je 't toch gewoon niet, de vlaming en zijn meningen.

blood runs through your veins

2008-03-10T23:51:00.005+01:00

een strakke, venijnige wind net voor tien uur zodat mijn ticketje verdorie bijna uit mijn handen vloog. en dan de hemelsluizen die het niet meer hielden tegen half twaalf. hoeveel symbolischer en mooier kan het zijn. tussenin, een storm van ruim negentig minuten in de concertzaal van de vooruit: editors.

ik zou tom smith eens een onze vader'tje willen horen zingen. of de woorden beminde parochianen op z'n minst. eens kijken hoe vol de gelovige bankjes dan zouden zitten. feit is: editors is bezwerend, sussend én weerbarstig. ze voelen perfect aan hoe kort het lontje is, en zijn volgens mij dan ook één van de actueelste bands van het moment.

teren op de tijdsgeest. ik heb mij eind vorig jaar -toen ik 'an end has a start' in mijn eindejaarslijstje op twee neerplofte- de bedenking gemaakt: als ik nu ergens in een godvergeten kalm stadje in de midwest zou wonen, hoe vaak zou ik editors dan draaien? anno 2008 in west-europa: veel. zeker als we weer eens doorheen de week spurten.

maar hoe explosief ook het concert, er hing een warme gloed over de zaal. en de diepe stem van tom smith heeft alweer eens indruk gemaakt. om over die teksten nog maar te zwijgen.

week tien

2008-03-09T20:06:00.011+01:00

de tiende week van het jaar is alweer achter de rug. heb ik in de vlugte meegepikt en onthouden:
.dat frieda van wijck dinsdag róisín murphy in de studio had en startte met een reeks slaapverwekkende vragen. ik werd daar geweldig zenuwachtig van.
.dat nu ook egypte besloten heeft om een muurtje te bouwen op de grens met gaza. ook daar word ik zeer onrustig van.
.dat superamas een deugnieterig collectief is. in het land om hun maatschappijkritisch drieluik op ons los te laten. leuk om zien dat ze er op een amusante manier in slagen om eens stevig te rammelen met moderne denkbeelden, oppervlakkigheid en consumptiedrang.
.dat ik na een doortocht op icelandic airwaves bijna zou gaan geloven dat in het hoge noorden dromerige mutsmensjes met gekke accenten zomaar in het wild groeien.

satelliet stijn

2008-03-08T23:58:00.003+01:00

"ik zou monza graag zien uitgroeien tot een soort creatief collectief dat zich met muziek, film en audiovisuele kunst bezighoudt." (Stijn Meuris)

en de mooiste hoes van 2008 is een feit. zomaar op flickr gevonden, zei hij.

plaatjes

2008-02-29T14:01:00.005+01:00

2008 so far..
-cat power, jukebox
-girls in hawaii, plan your escape
-hot chip, made in the dark
-goldfrapp, seventh tree
-nada surf, lucky
-tim vanhamel, welcome to the blue house
-eddie vedder, into the wild ost
-adam green, sixes & sevens (maart)
-monza, attica! (maart)
-guillemots, red (maart)
-devotchka, a mad and faithful telling (maart)

toch, ik heb het gevoel dat ik vanalles aan het missen ben.. iemand koopsuggesties?

zeevruchten

2008-02-27T11:44:00.003+01:00

ze zijn soms op het randje van zeurderig, maar toch.. een aantal niet te missen comics bij tales of mere existence.

attica met uitroepteken

2008-02-27T11:07:00.004+01:00

hij vult zijn dagen met interviewsessies. voor grote kranten, kleine kranten, gratis kranten. krant-achtige magazines en magazines van kranten. krenten-kranten, jeugdhuiskranten en schoolkranten. en, hij blogt voor de morgen. zeg en schrijf iets moois, stijn meuris.

A&E

2008-02-23T18:12:00.003+01:00

het ziet er naar uit dat ik komende week nog eens naar het muziekwinkeltje zal mogen hollen. Seventh Tree - Goldfrapp.

zeep

2008-02-19T09:03:00.010+01:00

het kan al eens confronterend en zenuwslopend zijn, voor een winkelrek staan met een onvoorstelbaar breed assortiment aan douchegels. zeker als kiezen niet je sterkste kant is. waar zijn het washandje en de klomp zeep gebleven? en la mama die je er aan herinnert dat het achter de oren en onder de oksels nog niet genoeg schuimt. en de babyshampoo en bijhorende zwembril. want die mochten we al eens opzetten als het tijd was om het goedje af te spoelen en door het putje te zien verdwijnen.

"zie eens hoe proper we weer zijn.."

zonwarmte

2008-02-12T17:01:00.000+01:00

het geel in het filmpje hieronder lijkt al bijna self-fulfilling. want wat een heerlijk weertje de laatste dagen. nu mag een ander nog zo hard zweren bij knisperende haardvuren. of dwepen met winterse huiskamer coziness. not me. ik ben voor zonlicht. en zonwarmte. opkikkeren dat we daarvan doen!

drie dagen langs molse meren gebivakkeerd, in alle rust en kalmte. liters frisse lucht door de longen gepompt, langs slibberige jogpaadjes bij het water. en meer idyllische taferelen. weg van alles.

en dan opnieuw de gejaagde stad in. al remmen de eerste terrasjes dat tempo af. maar dan toch weer internet en veel letters. infojunk. op de nieuwsbeelden moest de geïnterviewde de ogen tot spleetjes knijpen door het felle zonlicht. hij achter de microfoon liet dan weer een vette schaduw na op de jas van de spleetoog. weermannen hadden er niets meer aan toe te voegen.

ook nog tegen de hipste jobaanbieding in weken aangebotst. en dan een paar keer moeten slikken. want het is een beetje als de bokaal met snoep die bovenop de kast stond. watertanden en willen groeien.

maar goed, zolang de zon schijnt.. laat maar komen.

sébastien schuller

2008-02-03T23:13:00.000+01:00

een sliert

2008-01-29T10:29:00.000+01:00

er liep een sliert kinderen over het zebrapad, met boekentasjes op de rug. de laatste in de rij sleepte zijn sportzak over de grond. het touwtje wel stevig in handen, maar in gedachten ergens ver weg. neuriënd ook. een korte berisping van de juf doorprikte zijn dagdroom. en in drie, vier huppen sloot hij weer aan bij de groep.

het is overal een beetje hetzelfde verhaal.

ehm

2008-01-28T18:48:00.000+01:00

het was één ongemeend tikje en dan hulpeloos toekijken hoe die dominoblokjes er in razende vaart vandoor gingen. de kraan dichtgooien en dan de meubelen redden. maar goed, we zijn er nog.

small gods

2008-01-23T22:46:00.000+01:00

Alles is zo oppervlakkig. Die innerlijke wereld, die we soms nog voelen, maar niet kunnen verwoorden, zijn we kwijtgeraakt. We gaan eraan voorbij, al was het maar omdat er geen geld mee te verdienen valt.

..(Dimitri Karakatsanis)

agenda

2008-01-19T15:12:00.000+01:00

omdat lijstjes behalve saai soms toch ook handig zijn. alles hieronder past in '..binnenkort toch maar eens tijd maken voor..' of '..toch al serieus aan het uitkijken naar..' totaal onvolledig ook.

.small gods van dimitri karakatsanis
.it's a free world van ken loach
.vantage point van dEUS
.jukebox van cat power (silver stallion!)
.the crying light van antony and the johnsons
.iets nog zonder titel van death cab for cutie
.plan your escape van girls in hawaii
.lucky seven bij lucy
.joost vandebrug in foam
.kamp jezus door wunderbaum
.spam op canvas (twee maal gemist. wat een mooie canvassite intussen)
.tim vanhamel in charlatan