woensdag 26 november 2008

voorgoed

het is vreemd hoe lang vergeten momenten opeens weer komen bovendrijven. af en toe sijpelt een herinnering aan haar door, en dat zet het alledaagse non-stop in-de-weer-zijn even stil. ik nam afscheid. in een warme kring rondom de kist, waarin ze -voorgoed- sliep. onder massale aanwezigheid van haar familie en vrienden, gebroken. achterblijvers, met pijnlijke vragen. waarom de politie haar vond, en niet iemand anders. eerder, bezorgder. en wie het haar aandeed, en waarom. ik denk terug aan die gedeelde passie, met ons. die het warm maakte, telkens opnieuw. lang vervlogen tijden, maar nu toch bijzonder dichtbij. ik weet nog hoe ze uit die stoel kroop, recht naar de eerste rij.

zaterdag 8 november 2008

ochtendjasje

te doen tijdens een dag-van-niks met een zee-van-tijd: proeven van de geweldige black cab sessions waaronder deze van my morning jacket..



maandag 3 november 2008

winteruur

feit: ik maakte een bizarre winterstart dit jaar. besef: het moment waarop ik de motor startte, en eddie vedder zijn nummer voortzette waar het een week geleden was onderbroken. toen klonk het weids en rook het naar zonnig grasland. nu leek een besloten kampvuur in de sneeuw niet eens zo veraf. ik zat een weekje in de buurt van de evenaar en intussen nestelde het koudste seizoen zich in de belgische schoot..

maandag 20 oktober 2008

filmfestivalitis

als vervolg op m'n vorig berichtje: een willekeurige selectie!

the song of sparrows
een charmant, iraans verhaal waarin gezinshoofd en antiheld karim zijn job op een struisvogelboerderij kwijtspeelt wanneer hij een exemplaar laat ontsnappen. na een vruchteloze poging om het beestje te lokken (karim vermomd als struisvogel ronddwalend in het gebergte, hilarisch!) rijgt de man met weinig succes de kleine jobjes aan elkaar om zijn gezin te onderhouden. een grappige, kleine rampenfilm zowaar.

lake tahoe
een visueel aantrekkelijke film met veel statische shots en een bijzonder sloom ritme. mexico: jongen knalt met auto tegen paal, en moet op zoek naar een vervangstuk. in een gezapig tempo ontmoet hij stuk voor stuk opmerkelijke karakters. op een zeer minimalistische en ingetogen manier brengt fernando eimbcke een verhaal over het omgaan met verlies.

filth and wisdom
madonna maakte een film, en die is nog niet mis ook! het borat-accentje van de oekraïnse immigrant, een fijne muziekkeuze -zelfs tijdens de paaldansscènes, jawel!- een allegaartje aan personages die genoeg doorwegen, en een fijne en verademende verhaalstijl. ik was fan.

elève libre
een overdonderende film die je aanport grondig na te denken over manipulatie. de minderjarige jonas belandt in een kring van drie volwassenen die hem betrekken in intieme conversaties. stilaan voel je de grens verschuiven tussen hun zogezegde seksuele opvoeding en puur misbruik. eentje om achteraf verstomd in de bioscoopzetel geplakt te blijven zitten.

the burning plain
guillermo arriaga, de scenarist van het drieluik amores perros, 21 grams en babel doet het solo na de breuk met regisseur alejandro gonzález inárritu. zijn gesmaakte recept blijft het vermengen van meerdere verhaallijnen die elkaar kruisen en je gaandeweg en al puzzelend meeslepen in een aangrijpend drama. jammer genoeg is deze 'the burning plain' net ietsje flauwer dan de voorgangers. maar toch een pakkende film over het maken van keuzes, overspel, liefde en schuld.

vrijdag 17 oktober 2008

35mm

en stilaan wordt het tijd om een filmgekke tiendaagse af te sluiten. door een onverwachte meevaller kampeer ik sinds begin vorige week in duistere cinemazalen. lustig doorheen een festivalparcours geraasd, met als flitsende uitschieter een marathondag van zes maal negentig minuten bewegend beeld. soms was het een beetje overdreven. de teller strandt voorlopig op eenendertig. een prijs is uitgereikt. de ogen zijn vermoeid. en mijn arsenaal aan zithoudingen is uitgeput. we gooien dan ook bijna de handdoek. een favorietenlijstje volgt, misschien, later.

donderdag 9 oktober 2008

denker

"ik was blij dat Lori sliep. Ik was blij dat ik tijd had om na te denken. Er was genoeg om over na te denken. Het enige waar ik bang voor hoefde te zijn, was dat ik misschien meer gedachten had dan in de tijd pasten."

uit: Gemis, van Manon Uphoff. -behalve een paar uitschieters van alinea's een middelmatig boek, vond ik zo-

donderdag 2 oktober 2008

voor ik vergeet

terwijl het hier verdacht stil werd, bedwong ik midden september een stuk hoge atlas. onze berbervrienden hebben intussen hun uitputtende ramadan beëindigd, de belgische reismakkers zijn wederom het westerse levensritme ingedoken.


ik mijmer graag nog even verder. met inkt in de hand en foto's in het rond kriebel ik wat indrukken op papier. want die kleine, pittige groepsmomenten en de confrontatie met de mooie hoe-ver-kan-je-kijken landschappen dreig ik door de tijd te vergeten.


er waren urenlange dagtochten waarbij eens boven de 3000 meter alle ballast wegviel en enkel de ademhaling er nog toe deed. leeghoofdig zijn, dat is soms een geweldig fijn gevoel. er waren onze marokkaanse ezeldrijvers met hun beperkte, maar zeer charmante woordenschat (bonjour! bien dormi? pas trop fatigué? bon courage!), iedere dag opnieuw en met alsmaar meer wederzijdse sympathie.

er was enorm veel zon, maar ook een beetje stormachtige paniek toen de striemende regen verraste en we ons survivalgewijs aan een stoere rivieroversteek waagden. en er was al eens een pijnlijke grimas van een reisgenootje op luttele meters van de top, spiegels waren overbodig ginds. primitief mooi was het sowieso.

woensdag 3 september 2008

the fog



"can i stay, forever. i feel warm in the stomach of the fog"

en ook: een gevoel dat je besluipt, zonder dat je het voelt aankomen.. Je weet niet waarom of hoe, maar het verrijkt je.

maandag 1 september 2008

lorna

Lorna, een Albanese immigrante, heeft de Belgische nationaliteit verkregen door een schijnhuwelijk met de graatmagere heroïnejunkie Claudy. Samen met mensenhandelaar Fabio heeft ze het slinkse plannetje bedacht om een dodelijke overdosis af te wachten. Dan zal ze trouwen met een illegale, maffiose Rus die daarvoor rijkelijk wil betalen. Lorna droomt van een eigen snackbar met haar grote liefde Sokol, en volgt dan ook bijna blindelings wat Fabio haar opdraagt om haar doel te bereiken.

Maar in hun kil appartement probeert Claudy zich intussen te verlossen van zijn drugverslaving en grijpt daarbij Lorna vast als laatste reddingsboei. Onvoorziene omstandigheden, en die doorboren beetje bij beetje het vooropgestelde plan.

De nieuwe film van de broers Dardenne is er wederom eentje die zich afspeelt in de marge van de maatschappij. Een ruw sociaal drama waarbij een dreigende spanning groeit doorheen het verhaal. Waar in de vorige Dardenne-worp 'l'Enfant' de personages nog vaak de grauwe straten van Seraing opzochten, speelt le Silence de Lorna zich af binnenshuis, op verlaten parkings en in donkere kroegen waar huwelijken worden bedisseld. Ook stilistisch wijken de filmmakers lichtjes af van hun typische zenuwachtige handcamera, wat een rustiger beeld oplevert.

Le Silence de Lorna is een film over migratie, maar bovenal een sterk portret van de intrigerende Lorna. Ze trekt moeiteloos al je aandacht door haar kille en ongrijpbare verschijning, maar langzaam dring je binnen in het leven van een broos en kwetsbaar iemand met een sterk eigen willetje. De Dardennes doen in hun zoveelste succesfilm opnieuw waar ze enorm begaafd in zijn: op bescheiden manier de dagelijkse realiteit uit de donkere buurten in het daglicht stellen. En de kracht van de film zit 'm wederom in de leegte, in de ontbrekende dialogen en in -uiteraard- de stilte van Lorna.

maandag 18 augustus 2008

arrête

est-il f r a n c o p h o n e? drie woorden van mij, een portie gehijg van hem. ik kwam daarstraks een hond tegen tijdens het joggen. het baasje riep arrête arrête. wij liepen verder. voor eventjes toch, want daarna kozen zij voor links en bleef ik staan. er was een loft langs het water, en je kon zo naar binnen kijken. priemende blik van de vrouw in de sofa. waar kijk jij naar. sja, pronk dan niet zo. zij keek een aftandse soap. ik liep verder.

als ik ooit een gebrek mag kiezen, was ik s t o m. vreemd toch welke flarden er soms door ons hoofd waaien. en die gedachte is waarschijnlijk nog politiek incorrect ook. mij een zorg. heel vroeger schreef ik een verhaaltje dat begon met ik heb mijn stembanden doorgeknipt vannacht. tragisch. maar echt, mensen praten te veel.

mijn baas kwam mij vandaag officieel vertellen dat het zomereinde nabij is. mijn functiecategorie is er eentje van summer replacer, you see. ze voegde er nog aan toe honderdtien procent tevreden te zijn, maar de kosten swingen de pan uit en de workload daalt. adieu? eerlijk, ik ben ook gewoon toe aan iets anders. maar nog geen zomereinde hier, momenteel is er zelfs een ietsje keuzestress als het aankomt op vakantiebestemming kiezen. wat een luxebeesten zijn we toch.

dinsdag 5 augustus 2008

crêperies

een speedtrip bretagne -twee dagen, zeshonderd km enkele reis- bleek een deugddoende tussenstop in een energievretende periode. intussen is de rust weergekeerd - het was alweer de zee, ik zweer het je - en kijk ik enorm uit naar september. 30 dagen waarvan elk uur van mij is. foto op cap fréhel.

woensdag 30 juli 2008

zomerslaap

vannacht -toen ik het raam van mijn slaapkamer opentrok- was er alleen maar stilte. geen broeierige stad meer op de achtergrond. gent is uitgefeest, we zijn moe en uitgeput. ik keek op en zag een lichtje in het avonddonker, daar vele kilometers hoger. en ik wou dat ook ik aan boord was. wachten. voorlopig plonzen we in opblaasbadjes. we pletten het gras in begijnhoftuintjes. en we proberen dat zomergevoel toch een beetje vast te grijpen. vijf weken en tellend.

zondag 20 juli 2008

basis

PHILIPPINES- One in six school-age children is being deprived of education and the number is rising steadily, the National Statistical Coordination Board (NSCB) said Monday, indicating that the country is still far from its goal of providing education to all.

The percentage of children enrolled in primary school was down to 83 percent in the 2006-2007 school year from 90 percent five years earlier, the NSCB said in a study, according to Agence France Presse (AFP).


The numbers are even worse for secondary education at 59 percent, though they have been steady over five years, AFP said.


President Gloria Macapagal-Arroyo acknowledged last month that the rising cost of food and energy might be pricing education out of the reach of some Filipino families. She ordered schools not to require their students to wear uniforms to reduce the cost.

goh, soms weten politici toch van aanpakken..

zondag 6 juli 2008

eldorado



het zal aan mij liggen, maar het mooist aan eldorado vond ik de aftiteling. omdat de titeltrack daar over liep. koen gisen en an pierlé, bij momenten een heerlijk muzikaal koppel.

de film eldorado, waar zoveel om te doen is: prijsbeest in cannes, veelbelovend belgisch talent. ik zie wel waarom: mooie fotografie, absurde ingetogen humor, een door het verhaal drijvende eenzaamheid, en een ondermaats maar verademend ritme. maar toch, de vonk sloeg niet over. jammer.

vrijdag 4 juli 2008

nacht

soms zijn de weken lang. de dagen kort. maar de nachten kalm. nu is het anders. straks is het vrijdagochtend, nu is het donderdagnacht. en ik slaap niet. het is weer dat moment, denk ik. het routineuze kruipt stilaan in de dagtaak en het hoofd kan daar niet mee om. onrust. zin in anders en elders. honderd en één mogelijke routes, en dromerige gedachten schieten alle richtingen uit. zoeken is gewoon leuker dan vinden, ik weet het bijna zeker. niet vinden is dan weer iets moeilijker te slikken. maar daarom is er de nacht, die sust. meestal toch.

maandag 23 juni 2008

bosworth


soms grijpt een foto mij zo stevig vast dat ik er luidop van ga vloeken. dit is er eentje van ali bosworth. meer hier en hier.

zondag 22 juni 2008

joan

belgië is maar een vlek groot op de wereldkaart, en toch, ik denk dat de doortochten van joan as policewoman intussen nog amper op één hand te tellen zijn. nochtans, de amerikaanse joan wasser staat solo nog niet zó lang in de schijnwerpers. ditmaal de keuze voor de brusselse beursschouwburg, mooie locatie om haar tweede worp 'to survive' voor te stellen, voorbije woensdag.

vaste waarden tijdens een joan as policewoman optreden: haar bizarre maar soms rake praatjes tussen, en haar sprekende expressie tijdens de nummers. al heel snel durfde ze het aan om het publiek muisstil te krijgen met 'to be lonely', een puur liefdesnummer dat - zo gaan de geruchten - met ex-vriendje jeff buckley in gedachten zou zijn geschreven. Intens stil was het, van dat niveau dat zelfs een sluiter oorverdovend luid klonk (wat is dat toch met die irritante fotomensen..).

andere pieken waren meer geoliede nummers uit de eerste plaat: christobel, feed the light. verbluffend vocaal uithalen of furieus tekeer gaan tegen de states (mij blijven plakken sinds vorige optredens) deed ze niet. wel: haar bassiste rainy orteca en drummer parker kindred een lijntje gunnen. beide zongen mee op 'to america' en 'i defy', enkel leuk als sfeerversterker als je't mij vraagt.

maar los van enkele missertjes, zat en zit het goed met 'to survive'. geen plaat om het doorsnee publiek mee aan te vallen, maar dat hoeft gelukkig ook niet. de single, 'to be loved':



zondag 8 juni 2008

hob·by

niet dat ik ooit zo wild ben geweest van definiëren, maar zomaar woorden opzoeken in het woordenboek, ik kan het stilaan tot mijn hobby's rekenen denk ik. hobby, nog zo een woord. [1. bezigheid die men voor zijn genoegen of ontspanning doet]

zondag 1 juni 2008

uitverkoren

we keken: lemon tree

het is geen makkie om naast een minister te huizen. zeker als het behoud van je citroenbomen een staatszaak wordt. in 'lemon tree' deelt de palestijnse weduwe salma een prikkeldraad met de israëlische minister van defensie. haar plantage van citroenbomen grenst aan zijn woonst, en dat zint de veiligheidsdiensten niet. potentieel gevaar voor sluipschutters, zo'n onoverzichtelijke boomgaard. kordaat besluit: de bomen zullen sneuvelen en salma wordt gesust met een vergoeding.

maar de vrouw laat het er niet bij, en brengt de zaak voor het hooggerechtshof. wat elders tussen pot en pint bediscussieerd zou worden, neigt hier al snel naar een politieke tweestrijd israël - palestina. al is één iemand niet helemaal zeker van haar grote gelijk. de vrouw van de minister. zij schippert tussen het goedkeuren van die overdreven veiligheidsdrang en het sympathiseren met de ietwat mysterieuze, maar ongevaarlijke buurvrouw. de mooiste momenten van de film zijn dan ook die waarin beide vrouwen elkaar in de ogen kijken, op een paar meter afstand van elkaar, maar vanuit geheel andere werelden.

of zoals ze met de camera op de neus aan een journaliste vertelt: ik zou graag een betere buurvrouw zijn, maar er is te veel politiek mee gemoeid.

Goed terechtkomen, zo werd ons ingepeperd, was het allerbelangrijkste.
Ik en mijn woorden wilden goed terechtkomen. Hoewel ik me met de foute woorden kleedde, ergens moesten ze in de mode zijn. Ergens. Ooit.
Je geraakte nooit uit de kast van het heelal. Dat hoefde niet, want alles was er voorhanden. Het kwam erop aan te zoeken naar de juiste combinaties, de juiste doseringen.
Schuiven, verschuiven, uitschuiven, dat werd het grote experiment.
uit: Held, Saskia De Coster