donderdag 19 februari 2009

droomjob

vroeger, in tijden van vriendenboekjes en poweezie albums, was er al die serieuze vraag: wat ik later worden wil? verstopt tussen luchtige weetjes (je lievelingskleur?) en saaie feiten (je schoenmaat?) zat een dooddoener. toen al. sommigen schreven 'kok' of 'boerin' of 'brandweerman'. de meer avontuurlijke types penden 'bankbediende' of 'directeur' neer. of 'gewoon gelukkig', de snoodaards. ik liet de stippellijntjes onbeschreven, of vulde zomaar iets in.

een droomjob had ik niet. niet toen, niet toen ik verder studeerde, en nog minder toen ik zelf in het werkcircuit belandde. vandaag heb ik er wel één, een droomjob, in mijn hoofd althans. in de bittere realiteit vraagt het nog wat bijscholing, tijd, durf en een spaarpot. de eerste letter is een D. en het is niet 'drummer'. misschien is dat mijn droomhobby, bestaat dat ook?

maandag 16 februari 2009

overvloed

het vergde de voorbije week een serieus ritje in een prille voormiddagzon om mijn bewolkte hoofd op te klaren. tijd is nog altijd mijn zoete vijand. soms heb ik er geen. soms heb ik er een overvloed. maar pieken en dalen, ik ga ze het liefst te lijf als ik weet waar het heen gaat.

mijn kort, maar stroef telefoontje met het thuisfront bracht dan weer een reeks overpeinzingen met zich mee. het is immer een brute confrontatie: een meningsverschil met mijn stamboom. ik kan me opwinden over die flauwe en toch muurharde karaktertrekken, en dan doodleuk beseffen dat ik in de spiegel soms iets gelijkaardigs durf zien. de genen kruipen waar je ze niet hebben wil. mijn papa krijgt graag zijn zin.

en ook: mijn lief zegt plagerig dat ik traag wakker word. ik ontken. ik zeg dat ik het ook sneller kan, als het moet. maar soms maken ze de dag: die luttele minuten soezen tussen slapend en klaarwakker.

there is a place that i have seen
somewhere between waking and sleeping
(Air)

maandag 2 februari 2009

veelbelovend


to lose my life. white lies

"Als kind betekende luxe voor mij bontjassen, lange jurken en buitenhuizen aan zee. Later geloofde ik dat het een luxe was te kunnen leven als een intellectueel. Nu geloof ik dat het ook een luxe is wanneer je een passie kunt beleven voor een man of een vrouw." (De allerlaatste alinea uit 'Alleen maar hartstocht' van Annie Ernaux.)

dinsdag 27 januari 2009

zwijg luid

aan de rand van de woestijn was ik. gearriveerd in een tentenkamp, languit in een pril ochtendzonnetje. er stond een heuse rondrit in de wadi rum te wachten. maar de wolkloze lucht, de warme zandkleur en de stoere rotsen rondom zeiden genoeg. ze praatten stilte. ik probeerde het te vangen met mijn breedhoeklens. het lukte amper. 'het is mooi hier', sms'te ik dan maar met te veel woorden. ze was plots hartverwarmend dichtbij.

dinsdag 30 december 2008

moment

een jaar raakte alweer gevuld met momenten. fijne en een paar minder fijne. soms niet eens zo ver van elkaar verwijderd. ik blik tevreden terug en memoriseer. bijvoorbeeld, het bereiken en lichtjes overschrijden van mijn fysieke (en ook wel mentale) grens in een eindeloos lijkend gebergte in de gutsende regen. toen was het pure miserie, nu is het zelfs mooi om op terug te kijken.
daarnaast heb ik gek genoeg fijne uurtjes doorgebracht vastgegespt in mijn autozetel. toch wel de koop van het jaar, dat oud mormeltje. niets leuker dan de zon die zich door m'n voorruit boort terwijl ik in heuse onderweg-modus nadenk over wat was, wat is en wat zal zijn, binnenkort, later, ooit.
the usual suspects: muziek! letters! tergend traag bewegend beeld! lachen, wenen! wij!
happy new year..!

zaterdag 27 december 2008

droom

een ijzige vlakte, eindeloos ver. de wind bijt in mijn gezicht, en er is geen eindpunt. geen verplichte tussenstops waar iets te rapen valt. geen tijdslimieten. de zon zoekt zich een weg. ik volg. je vraagt waar ik op dit moment het liefst wil zijn. ik beschrijf nergens.

maandag 22 december 2008

plaatjesshoppen

terwijl de gehele bevolking van Gent hier wel door het stadscentrum lijkt te dwalen op zoek naar onder-de-kerstboom-presentjes, ben ik supertevreden met mijn driedubbele muzikale aankoop van de voorbije week. we moeten weer eventjes niet meer buiten komen, jieha!

The Gutter Twins - Saturnalia
Pavement - Wowee Zowee
Buena Vista Social Club - Buena Vista Social Club



en stuk voor stuk zeer mooie hoesjes ook.

donderdag 11 december 2008

ernst

"Ik wantrouw ernst, het is een vorm van pretentie. Er is te weinig dat we weten. Zelfs ernstige dingen kan ik niet ernstig nemen. Ik vind dat dat getuigt van nederigheid." :Michaël Borremans.

maandag 1 december 2008

volk

de wachtrij voor de ingang van de cinema was in mijn ogen al meer beangstigend dan de film waarvoor die kleine mensenmassa zich richting stadscentrum had gemanoeuvreerd. en het slome ritme waarmee de overvolle tram mij 's avonds huiswaarts bracht en uiteindelijk voor mijn deur uitspuwde, deed me lichtjes duizelen. hoe dichtbij en bereikbaar alles ook mag zijn in een stadje als dit, soms heb ik het toch even gehad met al dat volk.
gelukkig was de algemene zondagavondbalans positief, want in een allesbehalve dichtbevolkt cinemazaaltje zag ik gisteren, dan eindelijk, entre les murs. een bonte verzameling mondige adolescenten, tussen de vier muren van hun middelbare school, stellen in vraag: het gedrag van hun gedreven klasleerkracht françois, elke brok kennis die ook maar hun richting durft uit te komen en, niet in het minst, zichzelf en elkaar.

woensdag 26 november 2008

voorgoed

het is vreemd hoe lang vergeten momenten opeens weer komen bovendrijven. af en toe sijpelt een herinnering aan haar door, en dat zet het alledaagse non-stop in-de-weer-zijn even stil. ik nam afscheid. in een warme kring rondom de kist, waarin ze -voorgoed- sliep. onder massale aanwezigheid van haar familie en vrienden, gebroken. achterblijvers, met pijnlijke vragen. waarom de politie haar vond, en niet iemand anders. eerder, bezorgder. en wie het haar aandeed, en waarom. ik denk terug aan die gedeelde passie, met ons. die het warm maakte, telkens opnieuw. lang vervlogen tijden, maar nu toch bijzonder dichtbij. ik weet nog hoe ze uit die stoel kroop, recht naar de eerste rij.

zaterdag 8 november 2008

ochtendjasje

te doen tijdens een dag-van-niks met een zee-van-tijd: proeven van de geweldige black cab sessions waaronder deze van my morning jacket..



maandag 3 november 2008

winteruur

feit: ik maakte een bizarre winterstart dit jaar. besef: het moment waarop ik de motor startte, en eddie vedder zijn nummer voortzette waar het een week geleden was onderbroken. toen klonk het weids en rook het naar zonnig grasland. nu leek een besloten kampvuur in de sneeuw niet eens zo veraf. ik zat een weekje in de buurt van de evenaar en intussen nestelde het koudste seizoen zich in de belgische schoot..

maandag 20 oktober 2008

filmfestivalitis

als vervolg op m'n vorig berichtje: een willekeurige selectie!

the song of sparrows
een charmant, iraans verhaal waarin gezinshoofd en antiheld karim zijn job op een struisvogelboerderij kwijtspeelt wanneer hij een exemplaar laat ontsnappen. na een vruchteloze poging om het beestje te lokken (karim vermomd als struisvogel ronddwalend in het gebergte, hilarisch!) rijgt de man met weinig succes de kleine jobjes aan elkaar om zijn gezin te onderhouden. een grappige, kleine rampenfilm zowaar.

lake tahoe
een visueel aantrekkelijke film met veel statische shots en een bijzonder sloom ritme. mexico: jongen knalt met auto tegen paal, en moet op zoek naar een vervangstuk. in een gezapig tempo ontmoet hij stuk voor stuk opmerkelijke karakters. op een zeer minimalistische en ingetogen manier brengt fernando eimbcke een verhaal over het omgaan met verlies.

filth and wisdom
madonna maakte een film, en die is nog niet mis ook! het borat-accentje van de oekraïnse immigrant, een fijne muziekkeuze -zelfs tijdens de paaldansscènes, jawel!- een allegaartje aan personages die genoeg doorwegen, en een fijne en verademende verhaalstijl. ik was fan.

elève libre
een overdonderende film die je aanport grondig na te denken over manipulatie. de minderjarige jonas belandt in een kring van drie volwassenen die hem betrekken in intieme conversaties. stilaan voel je de grens verschuiven tussen hun zogezegde seksuele opvoeding en puur misbruik. eentje om achteraf verstomd in de bioscoopzetel geplakt te blijven zitten.

the burning plain
guillermo arriaga, de scenarist van het drieluik amores perros, 21 grams en babel doet het solo na de breuk met regisseur alejandro gonzález inárritu. zijn gesmaakte recept blijft het vermengen van meerdere verhaallijnen die elkaar kruisen en je gaandeweg en al puzzelend meeslepen in een aangrijpend drama. jammer genoeg is deze 'the burning plain' net ietsje flauwer dan de voorgangers. maar toch een pakkende film over het maken van keuzes, overspel, liefde en schuld.

vrijdag 17 oktober 2008

35mm

en stilaan wordt het tijd om een filmgekke tiendaagse af te sluiten. door een onverwachte meevaller kampeer ik sinds begin vorige week in duistere cinemazalen. lustig doorheen een festivalparcours geraasd, met als flitsende uitschieter een marathondag van zes maal negentig minuten bewegend beeld. soms was het een beetje overdreven. de teller strandt voorlopig op eenendertig. een prijs is uitgereikt. de ogen zijn vermoeid. en mijn arsenaal aan zithoudingen is uitgeput. we gooien dan ook bijna de handdoek. een favorietenlijstje volgt, misschien, later.

donderdag 9 oktober 2008

denker

"ik was blij dat Lori sliep. Ik was blij dat ik tijd had om na te denken. Er was genoeg om over na te denken. Het enige waar ik bang voor hoefde te zijn, was dat ik misschien meer gedachten had dan in de tijd pasten."

uit: Gemis, van Manon Uphoff. -behalve een paar uitschieters van alinea's een middelmatig boek, vond ik zo-

donderdag 2 oktober 2008

voor ik vergeet

terwijl het hier verdacht stil werd, bedwong ik midden september een stuk hoge atlas. onze berbervrienden hebben intussen hun uitputtende ramadan beëindigd, de belgische reismakkers zijn wederom het westerse levensritme ingedoken.


ik mijmer graag nog even verder. met inkt in de hand en foto's in het rond kriebel ik wat indrukken op papier. want die kleine, pittige groepsmomenten en de confrontatie met de mooie hoe-ver-kan-je-kijken landschappen dreig ik door de tijd te vergeten.


er waren urenlange dagtochten waarbij eens boven de 3000 meter alle ballast wegviel en enkel de ademhaling er nog toe deed. leeghoofdig zijn, dat is soms een geweldig fijn gevoel. er waren onze marokkaanse ezeldrijvers met hun beperkte, maar zeer charmante woordenschat (bonjour! bien dormi? pas trop fatigué? bon courage!), iedere dag opnieuw en met alsmaar meer wederzijdse sympathie.

er was enorm veel zon, maar ook een beetje stormachtige paniek toen de striemende regen verraste en we ons survivalgewijs aan een stoere rivieroversteek waagden. en er was al eens een pijnlijke grimas van een reisgenootje op luttele meters van de top, spiegels waren overbodig ginds. primitief mooi was het sowieso.

woensdag 3 september 2008

the fog



"can i stay, forever. i feel warm in the stomach of the fog"

en ook: een gevoel dat je besluipt, zonder dat je het voelt aankomen.. Je weet niet waarom of hoe, maar het verrijkt je.

maandag 1 september 2008

lorna

Lorna, een Albanese immigrante, heeft de Belgische nationaliteit verkregen door een schijnhuwelijk met de graatmagere heroïnejunkie Claudy. Samen met mensenhandelaar Fabio heeft ze het slinkse plannetje bedacht om een dodelijke overdosis af te wachten. Dan zal ze trouwen met een illegale, maffiose Rus die daarvoor rijkelijk wil betalen. Lorna droomt van een eigen snackbar met haar grote liefde Sokol, en volgt dan ook bijna blindelings wat Fabio haar opdraagt om haar doel te bereiken.

Maar in hun kil appartement probeert Claudy zich intussen te verlossen van zijn drugverslaving en grijpt daarbij Lorna vast als laatste reddingsboei. Onvoorziene omstandigheden, en die doorboren beetje bij beetje het vooropgestelde plan.

De nieuwe film van de broers Dardenne is er wederom eentje die zich afspeelt in de marge van de maatschappij. Een ruw sociaal drama waarbij een dreigende spanning groeit doorheen het verhaal. Waar in de vorige Dardenne-worp 'l'Enfant' de personages nog vaak de grauwe straten van Seraing opzochten, speelt le Silence de Lorna zich af binnenshuis, op verlaten parkings en in donkere kroegen waar huwelijken worden bedisseld. Ook stilistisch wijken de filmmakers lichtjes af van hun typische zenuwachtige handcamera, wat een rustiger beeld oplevert.

Le Silence de Lorna is een film over migratie, maar bovenal een sterk portret van de intrigerende Lorna. Ze trekt moeiteloos al je aandacht door haar kille en ongrijpbare verschijning, maar langzaam dring je binnen in het leven van een broos en kwetsbaar iemand met een sterk eigen willetje. De Dardennes doen in hun zoveelste succesfilm opnieuw waar ze enorm begaafd in zijn: op bescheiden manier de dagelijkse realiteit uit de donkere buurten in het daglicht stellen. En de kracht van de film zit 'm wederom in de leegte, in de ontbrekende dialogen en in -uiteraard- de stilte van Lorna.

maandag 18 augustus 2008

arrête

est-il f r a n c o p h o n e? drie woorden van mij, een portie gehijg van hem. ik kwam daarstraks een hond tegen tijdens het joggen. het baasje riep arrête arrête. wij liepen verder. voor eventjes toch, want daarna kozen zij voor links en bleef ik staan. er was een loft langs het water, en je kon zo naar binnen kijken. priemende blik van de vrouw in de sofa. waar kijk jij naar. sja, pronk dan niet zo. zij keek een aftandse soap. ik liep verder.

als ik ooit een gebrek mag kiezen, was ik s t o m. vreemd toch welke flarden er soms door ons hoofd waaien. en die gedachte is waarschijnlijk nog politiek incorrect ook. mij een zorg. heel vroeger schreef ik een verhaaltje dat begon met ik heb mijn stembanden doorgeknipt vannacht. tragisch. maar echt, mensen praten te veel.

mijn baas kwam mij vandaag officieel vertellen dat het zomereinde nabij is. mijn functiecategorie is er eentje van summer replacer, you see. ze voegde er nog aan toe honderdtien procent tevreden te zijn, maar de kosten swingen de pan uit en de workload daalt. adieu? eerlijk, ik ben ook gewoon toe aan iets anders. maar nog geen zomereinde hier, momenteel is er zelfs een ietsje keuzestress als het aankomt op vakantiebestemming kiezen. wat een luxebeesten zijn we toch.