until the cold city wind blows it all in our face

Het voorbije weekend op een podium:

Joan As Police Woman: was vooral een moeizame evenwichtsoefening. Tussen haar intimistisch songmateriaal en haar uitbundig vertelde anekdotes. Joan Wasser staat bekend als een spraakwaterval op het podium, maar deze keer leek het de vaart een beetje uit het optreden te halen. Onderwerp van haar bizarre praatjes: American Airlines, Joans schoenen, hartaanvallen, het kapsel van Condoleezza Rice, moederliefde.

Dat het de eerste keer sinds lang was dat ze weer met bassiste Rainy Orteca en drummer Ben Perowsky speelde, liet ze ook vallen. En dat was voelbaar. Ik zag Joan As Police Woman vorig jaar in Gent, zonder band, en het klonk toen allemaal veel zuiverder, geconcentreerder en minder rommelig.

Wat niet betekent dat het geen gesmaakt optreden was zondag. Joan Wasser heeft een stem die je bij je nekvel pakt van bijna onhoorbaar gefluister, tot het moment dat ze krachtig maar beheerst uithaalt. Een aantal nieuwe nummers ook, en die durven al eens over het politieke klimaat in haar thuisland te gaan. Een kwade plaat, verwacht ik. Snel, hoop ik.

Tilly and The Wall: als opwarmer voor Cansei de ser Sexy. De drie meiden Jamie, Neely en Kianna uitgedost in pakjes met glitters. De twee jongens Derek en Nick huppend met gitaar en keyboard. Ze leken mij over dat podium te zweven op een wolk van optimisme, levensvreugde en heppie heppie heppie. En het lukte aanvankelijk nog aardig om dat naar het publiek over te brengen. Maar na een kwartier zijn ze toch fameus door hun wolk gezakt, vind ik zo. Mijn god, was dat slecht.

Cansei de Ser Sexy: komen uit Brazilië, maar hadden een Jamaïcaanse vlag achter het drumstel gehangen. Omdat ze een nieuwe song hebben over Jamaïca, verklaarde frontvrouw Lovefoxxx, midden in de set. "But we won't play that song tonight" .. (teleurstelling bij het publiek) "Oh, don't be sad, we won't play it in other shows either. So don't feel like you missed it".

Uhm ja. Een beetje een geflipt gezelschap, dat wel, maar geweldig efficiënt om de nacht in te gaan in een waas van euforie. CSS was goed voor een uur kwalitatieve elektropop, met wat ze noemden een hate song (This Month, Day 10), een love song (Alcohol), een heavy metal song (Artbitch), een summer jam (Meeting Paris Hilton), ...

Als een dartel konijn over het podium dansend, en perfect het publiek bespelend, waagde Lovefoxxx zich nog aan een paar decimeters crowdsurf, om daarna voor een bis te worden teruggeroepen door een 'Let's Make Love'-roepend publiek. Sinds de Yeah Yeah Yeah's deze zomer geleden dat ik mij nog zo uitzinnig heb gedragen tijdens een concert, ahahah.

Vanavond staat Cansei de Ser Sexy in Paradiso, en dat wordt live gebroadcast en al.

Jah. Ik had hier en daar laten vallen dat ik wel iets op mijn blog zou zetten over Explosions In The Sky. Dat was dus niet mijn sterkste zet, want uh .. wat schrijf je over een instrumentale, hypnotiserende postrockgroep, en vooral: hoe? Ik zou me er graag van onderuit muizen met 'woorden schieten te kort', maar dat is misschien net iets te goedkoop en respectloos. Een poging.
Het was:

° donkere, opeengepakte wolken die met veel kabaal openscheuren
° verloren, onschuldige sneeuwvlokken die naar beneden dwarrelen
° een hoofd dat wordt volgepompt met donkere gedachten en dan genadeloos leeggeblazen
° de tien minuten sluimeren tussen wakker en slaap, maar dan een uur lang
° dwalen over een oneindige ijsvlakte met een snijdende wind in je gezicht, terwijl je het immens warm hebt vanbinnen
° even geloven dat de wereld een mooie plek is, en dan een onverbiddelijk einde van een sterk concert

En de grote meerderheid was daar mannelijk, wat mij verbaasde voor een groep met 'Your hand in Mine', 'It's Natural to be Afraid' en 'The Only Moment We Were Alone' als songtitels. Wat een sissy's, dacht ik, maar toen er bij elke uitbarsting hier en daar eentje wild met zijn verwaaide haren in het rond begon te schudden, snapte ik het weer wel.

't Was schoon, ge hebt allemaal iets gemist, ja.

Gisteren The Fratellis in de ABBox. Nog maar eens zo'n britpopband waarvan ze aan de andere kant van het Kanaal wekelijks een nieuw blik opentrekken. Drie makkers uit Glasgow, bedreven in het naadloos spelen van hun nummers zoals ze op het plaatje (Costello Music) staan. Naar België gekomen met in hun voetsporen een vracht teenager landgenoten. Een accent waarbij je gewoon een pint moét vastgrijpen- als het even kan in elk hand één. Een immens hoge feelgoodfactor en veel kans op een rommelige set wegens té veel fun op en voor het podium.