until the cold city wind blows it all in our face

Gisteren gespot tussen de trailers in Studio Skoop: Pingpong, een film van Matthias Luthardt. Als de film even sterk is als deze teaser, ben ik nu al verkocht. Na wat googlen blijkt dat de nationale (Duitse) release al in januari was. En dat Pingpong hoge ogen gooide op Europese filmfestivals in 2006, waaronder Brussel en München. Hmm. Is dit zomaar in stilte voorbij gewaaid, of komt de Belgische release er echt pas binnenkort? Iemand met meer parate filmkennis? Of googlegoesting?

Een sterke film, dat is er één die je doet schuifelen op je stoel, pulken aan je vingernagels en naar adem doet happen. En liefst nog tegelijkertijd. 't Is omdat ik vandaag Crash nog eens heb gezien, anders had ik hier wel een andere definitie neergetikt. Want Elephant is ook één van mijn favorieten, en daar zit ik meestal gewoon verdwaasd naar te staren.

Tijdens Nue Propriété zat ik ook ongemakkelijk in mijn stoel. Ik werd daar ongelooflijk zenuwachtig en ongedurig van. Een onderkoelde film met een krijsende moeder en snauwende broertjes die veel te dicht op elkaars lip leven, brrr. Van die films waarvan ik weet waarom mensen ze geweldig vinden, maar zelf vond ik er geen bal aan. Behalve dan de laatste scène (die met de scherven).

Enfin ja. Stress dat hier hangt! Of die hier hangt. Weet ik veel. Dat er iets in de lucht hangt. Waar zijn de taalpuristen?

1. The Great XTC of Robert Carmichael
2. Crash
3. Babel
4. Me and You and Everyone We Know
5. Little Miss Sunshine

En ook nog: Don't Come Knocking, Ice Age 2, Wassup Rockers, Meurtrières, The Science of Sleep, The Woodsman, Brokeback Mountain, The Girl in the Cafe.

Er zitten 2005'ers tussen, i know, maar ik heb ze pas dit jaar gezien.

Meer visueels: fotoboeken, nog eens fotoboeken, expo's, gallerijen.. onder de indruk van fotografen Ed Templeton, Carel Van Hees, Corinne Day, William Klein, Diane Arbus, Freya Maes, Jeff Wall.

Maar behalve al dat moois, was 2006 eigenlijk ongemeen hard en ontnuchterend. Dat vind ik.

Knallhart: net als de titel doet vermoeden. Miriam -een spermaspons (zoals de cool kids zouden zeggen)- en haar puberende zoon verhuizen naar een troosteloze Berlijnse wijk. Michael (de zoon) leert de regels van de straat kennen, en dat is geen lachertje. Film doet thematisch een beetje denken aan Maria Full of Grace, en heeft dezelfde vuistkracht als Lilja 4-ever. Aanrader voor wie gelooft in de maakbaarheid van de samenleving, en in Supernanny en zo.

Brick: misdaadfilm slash tienerdrama slash film noir, en dat met Tarantino trekjes. Brick begint met het lijk van een tienermeisje, Emily, dat ligt te ontbinden langs een verlaten beekje. Ex-vriendje Brendan vindt haar en start met een partner-in-crime een hoogstpersoonlijk detectiveonderzoek. Film van een debutant dan nog wel, Rian Johnson.

The Secret Life of Words: wie My Life Without Me gezien heeft, gaat deze ook kunnen smaken. Ahja, zelfde regisseur (Isabel Coixet), zelfde sterke actrice (Sarah Polley), zelfde thematiek (de liefde tussen twee onbekenden) en dezelfde ‘waauw’. Maar toch een andere film, dus kijken!

Borat: Tja. Marginaal. Soms ontnuchterend pijnlijk. Denigrerend vanuit alle hoeken. Soms nogal gevaarlijk laag bij de grond. Maar Oh Zo Grappig. Soms toch.

Babel: het script door Guillermo Arriaga en de regie door Alejandro Gonzáles Iñárritu. Ik verafgood dat duo zo ongeveer, zegt dat genoeg? Net als in hun vorige, Amores Perros en 21 Grams, zijn de verhaallijnen gekruist en volgt een niet zo happy botsing. Verbitterd koppel in de woestijn, pijnlijk eenzaam tienermeisje in een wereld vol hi-tech communicatie, machtsgeile politiemannen versus ontredderde, doodeerlijke immigrante,…

Ik heb er nog gezien, maar die waren zo goed dat ik ze al vergeten ben!

Tonight I'll show you how dreams are prepared.
Love, friendships, relationships ... and all those ships.

Dreams. In de mailbox vandaag: een oud-klasgenoot die "met heimwee terugdenkt aan onze tijd op Artevelde, en aan de dromen die we allemaal hadden". En of we het ook zo hard vonden om aan de bak te komen in de journalistieke wereld. De mail liep binnen op het moment dat ik mezelf weer eens aan het verdrinken was in oeverloos gezwets over mezelf. Druk sollicitatiebrieven en bijpassende artikels aan het neertikken dus. Wat een timing, Pieter, dankjewel.

Nog fijner is het om op oude artikels van mezelf te botsen. Ik was toen nóg jonger en onervarener. Stel je voor. En dat het allemaal nogal vlotjes geschreven was. En dat ik dat nu precies niet meer zou kunnen. Tiens. Ben ik het dan kwijt of zijn ze mij klein aan het krijgen?

De quote bovenaan komt uit Science of Sleep, de nieuwe van regisseur Michel Gondry. Met Gael García Bernal en Charlotte Gainsbourg. Die is 100 keer beter dan die overrated Thank you for smoking. Eh voilà, ik heb gezegd voor vandaag.

Over the Hedge. Nederlandstalige versie met de stemmen van Stany Crets, Tom Van Dijck, Sven De Ridder, Els De Schepper, Katerine. Version francophone avec les voix de Clovis Cornillac, Laurent Gerra, Jérôme Pauwels, Michel Vigne, Jenifer. Er groeit een dikke, hoge haag dwars door ons land, me dunkt. En waarom is Selon Charlie (nieuwe film met o.a. Benoît Poelvoorde) in geen enkele Vlaamse bioscoop te bespeuren? Ook snel voorbij geraasd deze week: het nieuws dat filmmaker Rémy Belvaux onverwacht is overleden.

"20 years asleep before we sleep forever" (Stars)

Nu wil ik gerust een halfuur aanschuiven voor een abonnement - ik doe soms niks liever dan uren nutteloos doorbrengen, rondturen, mensen observeren die mensen observeren (vooral dat!) - maar als er iemand in de rij staat die er niets beters op weet te vinden dan haar wachttijd te vullen met oeverloos gemekker, en dat dan nog binnen mijn gehoorsafstand .. dan krimpt mijn geduld ineen. Arff!

Dan maar gecrasht in een bioscoopzetel om een kleine twee uur later United 93 hetzelfde te zien doen ergens in het groen van Pennsylvania. Nu sta ik waarschijnlijk redelijk geïsoleerd met die mening, maar die telefoontjes naar het thuisfront door paniekerige passagiers die hun einde zien naderen.. ik snap dat echt niet. Genre "Zeg mama dat ik van haar hou" en "mijn testament zit in de kluis, de code is xxxx" (humor van de scenaristen?), het zijn weinig flatterende momenten in de film. Geen idee hoe ik zelf zou reageren op zo'n moment, maar een belletje plegen lijkt mij echt wel het laatste. Raar?

"Een film te mijden door wie een punthoofd krijgt van monotone skapunk." Dat schrijven de critici. Nu behoor ik zonder twijfel tot die categorie, maar voor een Larry Clark film verbijt ik graag de 'pijn'.

Wassup Rockers dropt je in het wereldje van 7 latino jongeren. Ze wonen in South Central, een ghetto nabij Los Angeles, waar ze voor rockers worden uitgemaakt door zwarte hiphoppers. Het gaat er ruig aan toe en als het tegenzit, wordt er wel eens eentje van straat geschoten.

De film gaat bijzonder traag van start, maar grijpt je aandacht beet vanaf het moment dat de rondlummelende jongens beslissen om in het iets verder gelegen en poepsjieke Beverly Hills te gaan skaten. In het hol van de leeuw, zo blijkt, want in de witte buurt zit niemand te wachten op latino's (die er steevast het label 'Mexicans' krijgen opgeplakt).

Nu mag Larry Clark berucht staan om zijn seksueel expliciete scènes, in Wassup Rockers zit de meest eerlijke slaapkamer scène in lange tijd. Dat is vóór Kico door het venster wordt gegooid door de hippe, blanke youngsters uit de villa met de roze fontein.

Larry Clark opeens een sociale filmer noemen, is wat overdreven. Maar wat wel opvalt, is dat hij niet meer enkel registreert, maar onderhuids ook een ferme prik geeft.

Meer achtergrond lees je trouwens hier.

Wassup Rockers van fotograaf en filmmaker Larry Clark komt pas op 23 augustus in de Belgische filmzalen. En ik die dacht dat de release voor deze week was gepland. Bummer.

Sinds lange tijd nog eens nieuws van het Michael Moore-front. De filmmaker is druk bezig met een nieuwe productie, die er in de loop van 2007 zou aankomen. (Werk)titel is "Sicko" en Moore heeft zich intussen door de 19.000 brieven geploeterd die hij heeft ontvangen. Begin dit jaar deed hij immers een oproep naar zijn landgenoten om hem al hun ervaringen met de Amerikaanse gezondheidszorg te vertellen.

Michael Moore: "If people ask, we tell them Sicko is a comedy about 45 million people with no health care in the richest country on earth." Dat wordt weer lachen, groen, voor mister Bush.

Als er een controversiële film in de zalen draait, eentje die op het festival van Cannes het label 'schandaalfilm' kreeg opgeplakt, én ook nog eens voor een hevige polemiek zorgt, dan wil ik die zien. Simpeler is het niet. Als ik de recensies in pakweg De Morgen of op Cuttinge Edge lees, dan ben ik zéker benieuwd. Dus ik ben gaan kijken, daarstraks, in cinema Arenberg naar 'The great Ecstasy of Robert Carmichael'. Debuutfilm van de Brit Thomas Clay (26 jaar jong) over enkele jongeren die zich zo rot vervelen dat ze met drugs gaan experimenteren. Of dat de trigger is, laat de filmmaker in het midden, maar wel zeker is dat het gedrag van de jongeren ontaardt in extreem geweld. En dat uit zich in enkele gorte scènes, niet voor gevoelige ogen bestemd.

Sterke film. Niet dankzij die veelbesproken scène(s), ook niet ondanks. Typisch ook dat mensen zich daarop gaan blindstaren, terwijl je tijdens het verhaal continu voelt dat dat geweld onderhuids broeit en hier en daar al aan de oppervlakte komt. Filmpje dat blijft nazinderen als je de zaal uitkomt, en zo heb ik ze graag. Al is het wel bijzonder ontnuchterend als je na zo'n film meteen in de shoppende toeristenmassa wordt gedropt.