until the cold city wind blows it all in our face

De jongens van The Bravery zijn een schim van zichzelf op hun nieuwe ‘The Sun and The Moon’. Hun titelloos debuut uit 2005 was een verrassend energieke plaat die kiemde tijdens de new wave revival. Maar vandaag kiest de band van zanger Sam Endicott voor een geluid dat meer aanschurkt tegen de catchy gitaarrock van, zeg maar, The Strokes. Niet dat die nieuwe koers ‘The Sun and The Moon’ een mindere plaat maakt, maar het blijft afwachten of de schare fans die de New Yorkers opbouwden met hun dansbare synthesizergeluid de ommekeer wel goed zal verteren.

Oordeel zelf ..

Mijn bloginspiratie wordt onderdrukt door mijn poging om mezelf weer in een werkmensritme te wringen. En het lukt. Maar dit filmpje is ook leuk. Voor mensen met mijn muzieksmaak toch. Canadezen die hun album opnamen in hun eigen kerk. Drie weesgegroetjes dat ze deze keer hun Belgische doortocht niet annuleren. En ze coveren The Clash!
Arcade Fire dus. En ik weet ook wel dat niemand dat filmpje ooit helemaal gaat bekijken. Het is allemaal maar Show, zo'n blog. Wekker loopt af. Spots gaan aan. 3. 2. 1. Go.

Radio 1 deed van muziekmadammen. Ik doe ook al eens graag van muziekmadammen. En van YouTube. De ongeschreven regel 'niet-te-veel-YouTube-op-uw-blog' heb ik tóch al ruimschoots overtreden. En wat dan nog. Ik zeg soms graag eens foert. En soms is soms een understatement.

Laura Veirs en Frida Hyvönen.

Op weg naar de videoshoot deed Leslie Feist een belletje naar haar vader, dat hij toch maar eens moest binnenspringen in de studio. "I'm going to dance like in 'Fame'. I'm going to be carried around on the shoulders of 50 people, like Madonna in 'Material Girl', only minus the pearls and the back muscles."

Eh voilà. 'The Reminder' ligt zaterdag bij de plaatjesboer. Doen!



Producer Gonzales: “Feist comes from an indie-rock world, where it’s sacrilege to admit any kind of ambition. But I had 100 percent in my mind the idea that we should have as much material as possible that could be played on the radio or resonate with a huge bunch of people. We already have the built-in reflex not to get behind anything that’s going to be hollow. And when you have an artist with this kind of credibility, the idea is to communicate to as many people as possible without doing something ridiculous.”

Dadde!

(Quotes recht uit The New York Times geplukt.)

Drie platen die hier licht maniakaal worden beluisterd:

-The Bird of Music van Au Revoir Simone:
Drie keyboards bespelende dames uit Brooklyn, bejubeld door David Lynch, tourend met Frida Hyvönen en Under Byen, en gelabeld als dromerige electropop. Denk ook aan blote voeten op onbewandeld gras, en een blozend rode ballon aan een touwtje omdat die anders wegvliegt. Ik las ‘escapisme’ en ‘luchtigheid’. Maar er zit een donker verhaaltje in. Dat je alleen maar hoort op dagen wanneer je het wil horen. En dat is redelijk fantastisch, vind ik.

-Ghost is not Real van Husky Rescue:
Een plaatje met hetzelfde drijvend-op-lucht gevoel, maar dan een paar honderd meter lager, ergens tussen dikkere wolken waar de zon er nog amper bij kan. Meer melancholie en killere electronica. Dat komt uit Finland en waait binnenkort het Kafee met gratis concerten en (h)eerlijke ciabatta’s binnen. Jeej!

-Drums and Guns van Low:
Album nummer acht, als ik op anderen hun research mag vertrouwen. Hapklare brokken zijn nooit het recept van Low geweest, gelukkig, maar dodelijk verslavend is hun trage weemoed dan weer wel. Gelukkig hebben wij grenzen. Nog even op de luisterpaal, voor wie wil.

En dan wil ik nog kwijt dat:

-één van de meest onderschatte groepen, The National, iets wondermoois deed tijdens hun Concert à Emporter. Nieuwe nummers en zo. In diezelfde Blogotheque ook Arcade Fire in een lift, toen Win Butler nog wél kon zingen. Hmmz. En een heel archief aan unieke concerten om in te grasduinen eigenlijk.

-Zach Condon in een embryonale Beirut fase toch wel mijn speciale ontdekking van de dag is.

Het ziet er naar uit dat ik binnenkort weer opinies in het rond mag spuien. Recensies, met een vies woord. Nu dan al maar een beetje warm lopen met een plaatje dat niet van plan is om snel uit mijn muziekspelers weg te glippen..

Wel, dít is nu eens wat ik noem: een très sympathieke videoclip.

Ze staan binnenkort ook op De Nachten, die Zweden van I'm from Barcelona. Beetje verwarrend maar.

En dan had ik mezelf wijsgemaakt dat het met de releases van de nieuwe Bloc Party - A Weekend In The City (5 februari), Air - Pocket Symphony (5 maart) en Arcade Fire - Neon Bible (5 maart) al een wonderschoon voorjaar zou worden. En dan surf ik eens verder dan mijn bankrekening groot is, en wat leer ik:

Clap Your Hands Say Yeah - Some Loud Thunder (30 januari)
Beirut - Lon Gisland (30 januari)
The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are The Dark Horse (20 februari)
Explosions In The Sky - All Of A Sudden I Miss Everyone (21 februari)

en vooral !!
Patrick Wolf - The Magic Position (26 februari), waaruit single Bluebells hieronder.

Gelukkig is't binnen een kleine twee maand Geburtstag. Phjew.

Terwijl ik hier in alle rust en kalmte (eentje onder water voor de blokkende studenten) aan de lay-out van dit blog zit te sleutelen (merkt u al iets?), sijpelt het nieuwe plaatje van The Shins, getiteld Wincing the Night Away, langzaam naar binnen. Tussen mijn oren, waar ze nog lang gaat rondhangen, geloof ik.

Wat een heerlijke popplaat is me dat. Na de donkere, hartverscheurende postrockplaten en geflipte vrouwen met chaotische punkrock die ik de laatste weken heb verteerd, doet dat al eens deugd, zo'n ongegeneerde popdeuntjes. Dat het een grote doorbraak mag worden voor The Shins. 't Is hier lente, trouwens.

Op 23 januari ligt het album in de winkel. En de single, dat is deze Phantom Limb:

Een afsluitertje voor dit (blog)jaar. Explosions in the Sky. Als dat niet toepasselijk is. Ook omdat het gewoon immens mooi is. En omdat ik dan toch mijn ticketje heb geshopt voor hun optreden in februari. *maakt vreugdedansje*

Wel, de komende dagen ben ik in Amsterdam en omstreken, jullie lezen mij terug ergens in 2007.

Nog 11 dagen resten er van 2006. En dat is blijkbaar de ideale periode om elkaar om de oren te slaan met eindejaarslijstjes. Eh voilà, onhebbelijke gewoontes kruipen overal, ik ga ook es terugblikken. Vandaag: muziekskes!

Het zwakke geslacht, het zal wel zijn! Zeer de moeite cd'tjes het voorbije jaar van deze ladies: Joan As Police Woman (Real Life), Charlotte Gainsbourg (5:55), PJ Harvey (The Peel Sessions) en Karen O met haar Yeah Yeah Yeahs (Show Your Bones).

Het zal wel cliché zijn, maar mijn concert van het jaar was dEUS in Vorst. Festivaloptreden van het jaar dEUS op Werchter. Het was toch echt wel een beetje het jaar van Tom Barman, n'est-ce pas? Ook enorm genoten van Cat Power in de AB, Phoenix in diezelfde AB en Zita Swoon op Pukkelpop.

Redelijk wat cd'tjes gekocht dit jaar, waarvan ik er enkele eens wat meer moet gaan luisteren, als ik op andere eindejaarslijstjes mag afgaan. Als daar zijn: TV On the Radio (Return to Cookie Mountain), Archie Bronson Outfit (Derdang Derdang), Flaming Lips (At War with the Mystics) en Midlake (The Trials of Van Occupanther).

Reken ik ten slotte tot mijn lovely newbies van 2006: The Long Blondes, Tomàn, Thom Yorke (solo), Cansei de Ser Sexy, Mono en Tunng.

Ik ben de helft vergeten, denk ik. Maar goed. Om de links en myspaces bij al die groepkes te plakken heb ik weinig zin, dus googlen hé mannen. En wie durft toegeven dat hij geen enkele naam uit bovenstaand lijstje kent, die mag naar ons oudejaarsfeestje komen, ist goed?

Phoenix is een Franse band, maar de Fransen zijn er niet wild van. Wij Belgen lusten ze wél, bij het ontbijt (opstaan met softpop) , als vieruurtje (die zoete melodieën) , of als een pittige hoofdschotel (ritme! beats! feest!). Phoenix was in Brussel gisteren, en dat we daar veel te lang hebben op moeten wachten, maakte een lichtjes uitzinnig publiek al snel duidelijk.

De boodschap is overgekomen. Amper een kwartier moet het geduurd hebben voor de zaal ontplofte. In I’m an actor bouwde Phoenix tot tweemaal toe een minuut stilte in, die moeiteloos werd gevuld door een enthousiast schreeuwend publiek. Frontman Thomas Mars was toen al onder de indruk. Hitje Everything is everything volgde en daarmee was de toon gezet. Eén groot feest daar in de Ancienne Belgique.

Geen overuren op het podium, de Franse jongens tekenden voor 80 intense minuten aanstekelijke pop. Een strakke set -vooral geput uit hun laatste album It’s never been like that - waaruit de aandacht geen moment verslapte. Tijdens het instrumentale North ging Mars languit op het podium liggen genieten en in de bisronde (met een akoestisch Playground Love) doorkruiste hij de helft van de zaal en bracht slotnummer Napoleon Says tussen de springende mensenmassa door.

Phoenix’ plaatjes zijn ideaal voor lome (zomer)avonden. Frisse sound, licht verteerbaar en je wordt er bijzonder goedgemutst van. Maar als het plaatje over is, lijkt een dikke waas van melancholie je in zijn greep te krijgen. Gisteren een zwoele maandagavond. Vandaag een druilerige dinsdagmorgen. Mmm :-)

For all those feeling a bit blue today!

Balthazar. Kortrijk. Westtalent. Rock Rally. EP'tje. Uitchecken!!

24.10. Sparklehorse, AB Brussel
02.11. Tomàn, Vooruit Gent
04.11. Cat Power, AB Brussel
05.11. Sufjan Stevens, Vooruit Gent
09.11. Under Byen, AB Brussel
10.11. Guillemots, Inrock festival Lille
12.11. TV on the Radio, AB Brussel
13.11. Phoenix, AB Brussel
18.11. Midlake - Yo la Tengo, AB Brussel
22.11. The Spinto Band, Vooruit Gent
22.11. Joan as Police Woman, Botanique Brussel
23.11. Stuart A. Staples, Vooruit Gent
30.11. Kaizers Orchestra, Handelsbeurs Gent
10.12. Sophia, Vooruit Gent

Nog even en mijn mp3-speler vertoont roestplekken. Ergens ter hoogte van Midlake; een groepje uit Denton, Texas. Zwerft dan ook al dágen door mijn hoofd, de lyric "whenever I was a child I wondered what if my name had changed into something more productive like Roscoe". Deze zomer nog op Pukkelpop gespot, midden november in de AB, maaaar enkele dagen ervoor ook op het onweerstaanbare Festival des Inrocks in L'aéronef. Samen met o.a. The Kooks, The Spinto Band en The Guillemots. (Max, j'arrive!)

Als iemand deze Canadezen voor een concert naar Belgenland kan halen.. ik ben u nu al enorm dankbaar!

Schrap dat laatste maar. Ik kom er niet aan toe en het zijn intussen vijgen na Pasen. Maar er komen nog kansen genoeg om eens een stukje opinie neer te schrijven, want mijn concertkalender voor het najaar dikt aan. Joan as Policewoman komt naar de Handelsbeurs, en wel zeer binnenkort! Grijpen die kans.

Dit begint meer en meer op een muziekblog te lijken, hebben stemmen mij ingefluisterd. 't Is nog waar ook. Ik probeer lichtjes van koers te veranderen, maar ik kan niks beloven.

De beloofde woordjes over Pukkelpop...

Geniaal van de NMBS om ook dit jaar weer een koppel nachttreinen in te zetten, die de niet-kamperende festivalgangers en –gangsters in de vroege uurtjes richting comfortabel bedje boemelde. Uiteraard hadden die van de spoorwegen maar half denkwerk verricht en zat de trein zaterdagmorgen (bij het vertrek naar Kiewit) stampvol. Maar dan ook echt stámpvol. Minder dan een vierkante meter per persoon, noem het gerust een generale repetitie voor de rest van de dag.

Maar daarmee hebben we het enige minpuntje gehad, want de rest van de dag viel bijzonder goed te pruimen. Ondanks enkele regenbuien, ondanks in het rond vliegende pintjes bier en mayonaise-frieten die spijtig genoeg ook weer moesten landen. (zeer gezellig, ja)

To the point:

The Roger Sisters trotseerden het vroege uur (12.35u), riepen “Good morning! Let’s have breakfast!” en gooiden er een halfuur de betere punk/new wave/party rock tegenaan. Ow yeah!

Spijtig genoeg maar een halve prachtset kunnen meepikken van Joan as Policewoman. ‘American soul music’ benoemt ze haar muziek zelf, al moet je vooral zélf uitmaken hoe het klinkt. Nieuwsgierigen, surf eens naar Fabchannel, waar je van een snipverkouden Joan inclusief haar geestige bindteksten kan genieten. Maar wie een nummer opdraagt aan wijlen Elliott Smith, kan in mijn ogen al niet veel meer fout doen.

65 days of static wordt door de kenners regelmatig op één hoop gegooid met Mogwai en Explosions in the Sky. Beetje onterecht, vind ik. Maar de postrockers uit Sheffield konden toch boeien, al zinderen de bassen nog steeds na.

Ergens ter hoogte van de eerste regenbui stonden de Eagles of Death Metal op het hoofdpodium te rocken. Te rocken, jawel, want de band rond Jesse Hughes heeft niks met metal. Qua verwarring zaaiende groepsnamen kon de pret gisteren niet op, want Panic! At the Disco maakt hemeltergende punkmuziek en Death before Disco is pure hardcore.

Gelukkig is er dan nog Placebo. Molko, Olsdal en Hewitt kunnen intussen op automatische piloot grote massa’s inpakken, en dat was ook gisteren het geval. Brian Molko heeft onlangs zijn gestyled kapsel weggeschoren, het is eens iets anders. Tijdens de show zag ik opeens een zeer brede glimlach op zijn gezicht, en ik dacht meteen ‘wass ist loss??’ Vanmorgen las ik iets over een gevulde condoom op het podium. Now there’s an explanation.

Daft Punk sloot het festival af met een indrukwekkende lichtshow. Twee eenzame robots op het podium toverden een modderige wei om in een grote, onvermoeibare dansvloer. Sterk.

Zita Swoon en The Yeah Yeah Yeahs houden jullie nog te goed. Als ik de ronddwalende opinies in mijn hoofd wat kan ordenen, worden dat iets uitgebreidere recensies.