until the cold city wind blows it all in our face

foto- Rob Hornstra

Wie graag naar prentjes tuurt en er al eens minutenlang durft in ronddwalen, moet het werk van fotograaf Rob Hornstra eens proberen. Geboren in 1975, afgestudeerd in 2005 met de fotodocumentaire Communism & Cowgirls. Over de eerste generatie Russische jongeren die opgroeien na de val van het communisme. Puberen terwijl je heen en weer wordt geslingerd tussen de invloed van het Westen en de erfenis van het Oosten. En ook IJsland. Visserij. Industralisering. Georgisch conflict. Klik.

Edit: deze Volodya dus. van Lise Sarfati.

en ook Alexandra. tweemaal Moskou.

Hier een paar honderd meter verder. En zeggen dat ik een paar maanden geleden op dezelfde plek nog fijne foto's heb gemaakt van de Roma kids. Die mijn hand in hun pollekes namen, mij enthousiast een zijstraat insleurden en in gebrekkig Nederlands zeiden: "kom eens mee naar ons thuis". Wat dan een huis bleek te zijn met half ingevallen dak en geen vensterglazen meer. En binnen, een beetje hetzelfde als op de eerste foto hieronder. Intussen zijn de kindertjes weg, en de huizen zo stilaan ook.

De eerste keer dat ik foto's van Ed Templeton onder mijn neus kreeg geduwd, goed anderhalf jaar geleden, was mijn reactie: "shit, ik wil dat fotoboek ook." Vreemde reactie misschien, want de anderen die erbij stonden hadden meer zoiets van "oei, dat zijn misschien wel iets té expliciete foto's". Sindsdien ben ik een fan.

Ed Templeton is professioneel skateboarder en runt zijn eigen bedrijfje Toy Machine Bloodsucking Skateboard Company. Hij reist de wereld rond, van skateramp naar skateramp, en documenteert dat leventje met foto's en grafisch werk. Hij zit letterlijk ín die subcultuur en staat dan ook op de eerste rij om foto's te maken van jongeren -vaak ook z'n eigen vrienden- op hun kwetsbaarst. Onbezonnen tieners die experimenteren met het leven (seks en drugs) zijn zijn thema, maar evengoed de harde realiteit van de straat, blauwe plekken, wanhoop.

Vorig jaar werkte hij nog mee aan de groepstentoonstelling Beautiful Losers in Rijsel, nu exposeert Templeton voor 't eerst solo in België. In Antwerpen, in de Tim Van Laere Gallery. En Gratis! Dus als u deze week langs de Verlatstraat passeert, ga kijken!

Zijn manier van exposeren alleen al is de moeite. De typische witte muren beschildert hij met kleurige (regen)wolken, en daartegen hangt hij een aaneenschakeling van ingelijste foto's: kleine, grote, zwartwit, kleur, in zwarte kaders, houten kaders, met af en toe een schilderwerkje ertussen, maar vooral to the point foto's. Snapshots, met handgeschreven teksten erop. Soms oppervlakkig, dan weer helemaal raak.

Deze foto, is het iets? Of lijkt het er echt niet op? Wat denken jullie? Feedback needed!

Ik klets hier een paar foto's neer uit de oogst van de dag. De wannabe-chefs hiernaast staan wekelijks een potje bijeen te koken terwijl wij een verdieping hoger de chemische producten in de donkere kamer te lijf gaan. De geur van fixeer vermengd met tongfilets, niet te onderschatten. Trouwens, het stinkt in Aalst: + 9 %

De sympathieke kids hieronder komen uit het Gentse, my new hometown. Daar was het feest: - 1,5 %

En Patrick Janssens, geef die mens een standbeeld. Heel de rit uitgekeken zonder zakdoek deze keer.

Vanavond nog eens naar de les geslenterd. Met deze foto als matig resultaat. De goesting is er momenteel een beetje af hier. Elke week een opdracht en de onmogelijke taak om rolletjes vol te schieten met fijn materiaal... het begint een beetje te vervelen. Gericht zoeken naar een target, moi je n'aime pas. Ik loop echt gewoon liefst door onbekende straten in de stad, om dan toevallig iets of iemand tegen het lijf te lopen, de moeite waard om een paar snapshots te nemen. Of helemaal niet te fotograferen, en gewoon een beetje ronddwalen.

Als ik geen tijd of zin heb om foto's zelf af te drukken, als ik te lui ben om naar de fotograaf te lopen en uit te leggen wat ik juist verwacht, of als ik toevallig in de buurt ben en geen al te belangrijke fotorolletjes op zak heb, spring ik al eens binnen bij Kruidvat, Hema of andere ketens die er prat op gaan óók perfecte prints te kunnen maken.

Altijd met een bang hartje dus, en al voorbereid op pure ontgoocheling bij het resultaat. Al durft er soms een onverwacht fijn fotootje uit te komen. Zoals deze. Fletse kleuren en toch sfeervol.

Europäischer Monat der Fotografie 2006. Mijn tong plooit al dubbel als ik er nog maar aan denk het te moeten uitspreken. Gelukkig staat fotografie los van taal. Iemand zin in een citytrip Berlijn?

Ik vind het flauw. Uitpakken met een grote naam als Erwin Olaf en dan ter plekke amper een paar kruimels van 's mans werk exposeren. Een kortfilm -Rain- en nog geen handvol foto's uit de gelijknamige reeks laten mij met een onverzadigd gevoel zitten. Photo Event is dus geen kandidaat voor de titel van boeiendste expo van deze zomer.

Erwin Olaf is de Nederlandse fotograaf die naam maakte door overdadig geënsceneerde portretten, technische perfectie en personages die niet in de buurt komen van het schoonheidsideaal. Maar ook werkte hij voor commerciële slokoppen als Nokia, BMW, Tampax en Heineken.

Wel een tikkeltje onder de indruk was ik in dezelfde expo van het werk van Kumi Oguro, Japans-Belgische fotografe die in 'Smile and Kill' een obscure, angstige en benauwde sfeer weet te creëren die alleen nog meer tot z'n recht kwam in de ondergrondse ruimte in de Warande.

Foto: Erwin Olaf

Bij gebrek aan bloginspiratie deze zomerse foto. Zoals je kan zien, met een vette geel- en magentazweem, but i like it!

Vier dagen Rock Werchter. Zweten! Een brandende hitte op de wei en op de camping. Maar het was het waard. De programmering was misschien niet de sterkste, maar genieten deden we sowieso. Van Brian Molko, die zweette als een rund, maar toch een ubercoole set neerzette. Van An Pierlé, die met accordeon en piano een enthousiaste marquee toegiechelde: "hebben jullie het niet te warm? doe anders je kleren maar uit. ge durft ni, ge durft ni!" Mogwai, die hun imposante geluidsmuur tussen duizenden oren lieten zinderen. En dEUS! Depeche Mode! Red Hot Chili Peppers! En natuurlijk het kapsel van Geike :-)

Meer woorden maak ik er niet aan vuil. De kranten staan vol met recensies, en om de juiste sfeer te vangen, moet je er gewoon geweest zijn. En.. ik ben veel te moe om hier iets leuks neer te tikken. Hoeren, Joeri's en lullende Hollanders op de camping verstoorden de nachtrust. Maar dat is Werchter.. en het is goed geweest. Slaapwel.

foto: Insomnia, Jeff Wall

Vandaag bezocht: Click Doubleclick in Bozar. Buitengekomen: helemaal onder de indruk van wat de hedendaagse fotografie te bieden heeft. Ik wist het wel. Maar de ene ruimte na de andere indrukwekkende werken in billboardformaat, het is nog iets anders dan bladeren in een fotoboekje. Niet dat een grote afdruk de foto maakt. Jeff Wall zou ik al in postzegelformaat tegen mijn muur willen hebben.

Voor de kenners: Juergen Teller, Tina Barney, Luc Delahaye, Rineke Dijkstra, Stephen Gill, Martin Parr, Thomas Struth, Larry Sultan, Wolfgang Tillmans, Jeff Wall, Dirk Braeckman, Alec Soth, Heidi Specker,... Som ik verder op of zijn jullie al op weg?

Click (de ontspanknop en sluiter) Doubleclick (de computermuis) is het startpunt van mijn eigen zomer van de fotografie, met veel expo-bezoeken en misschien ook veel inspiratie. De musea te lande ontvangen ons met open armen, want ook dit jaar telt een werchter polsbandje weer als gratis entree in talrijke musea tot en met september. Meer info bij amuseevous. Staat hoog op mijn verlanglijstje: Freestate in Oostende. Dat belooft als een overzicht van de jonge Belgische kunst, geboren na 1970.

Schoon schoon. Laat Anciaux maar lullen over drempelverlagende kunst.