until the cold city wind blows it all in our face

we keken: lemon tree

(Bailu, Sichuan. 12 mei)

nacht·bra·ker : iemand die vaak tot diep in de nacht opblijft

>> Dorian Van der Brempt

narrow stairs, 13 mei.

en meer data die ik heb aangekruist:
20 mei: a skin, a night
09 juni: to survive

er is zo weinig lucht in de stad, zei ze.
er is wel wind, zei ik.
tegenwind.

(but the night is a certitude)

senioren op de televisie, het werkt!
ik vind dit op een of andere manier extreem grappig..

"ik zou monza graag zien uitgroeien tot een soort creatief collectief dat zich met muziek, film en audiovisuele kunst bezighoudt." (Stijn Meuris)

en de mooiste hoes van 2008 is een feit. zomaar op flickr gevonden, zei hij.

2008 so far..
-cat power, jukebox
-girls in hawaii, plan your escape
-hot chip, made in the dark
-goldfrapp, seventh tree
-nada surf, lucky
-tim vanhamel, welcome to the blue house
-eddie vedder, into the wild ost
-adam green, sixes & sevens (maart)
-monza, attica! (maart)
-guillemots, red (maart)
-devotchka, a mad and faithful telling (maart)

toch, ik heb het gevoel dat ik vanalles aan het missen ben.. iemand koopsuggesties?

ze zijn soms op het randje van zeurderig, maar toch.. een aantal niet te missen comics bij tales of mere existence.

het ziet er naar uit dat ik komende week nog eens naar het muziekwinkeltje zal mogen hollen. Seventh Tree - Goldfrapp.

er liep een sliert kinderen over het zebrapad, met boekentasjes op de rug. de laatste in de rij sleepte zijn sportzak over de grond. het touwtje wel stevig in handen, maar in gedachten ergens ver weg. neuriënd ook. een korte berisping van de juf doorprikte zijn dagdroom. en in drie, vier huppen sloot hij weer aan bij de groep.

het is overal een beetje hetzelfde verhaal.

het was één ongemeend tikje en dan hulpeloos toekijken hoe die dominoblokjes er in razende vaart vandoor gingen. de kraan dichtgooien en dan de meubelen redden. maar goed, we zijn er nog.

Alles is zo oppervlakkig. Die innerlijke wereld, die we soms nog voelen, maar niet kunnen verwoorden, zijn we kwijtgeraakt. We gaan eraan voorbij, al was het maar omdat er geen geld mee te verdienen valt.

..(Dimitri Karakatsanis)

omdat lijstjes behalve saai soms toch ook handig zijn. alles hieronder past in '..binnenkort toch maar eens tijd maken voor..' of '..toch al serieus aan het uitkijken naar..' totaal onvolledig ook.

.small gods van dimitri karakatsanis
.it's a free world van ken loach
.vantage point van dEUS
.jukebox van cat power (silver stallion!)
.the crying light van antony and the johnsons
.iets nog zonder titel van death cab for cutie
.plan your escape van girls in hawaii
.lucky seven bij lucy
.joost vandebrug in foam
.kamp jezus door wunderbaum
.spam op canvas (twee maal gemist. wat een mooie canvassite intussen)
.tim vanhamel in charlatan

zo veel willen schrijven dat ik uiteindelijk niets op papier krijg. het hoofd staat maar niet stil. eerst maar eens brood halen. nog een koffie. telefoontje hier, mailtje daar. heen en weer slingeren op het internet, zo veel te lezen en uit te zoeken. misschien moet ik gewoon nog een uurtje onder het dons.

bij deze leg ik mezelf maar één taak op voor het weekend. into the wild kijken. de rest moet maar even wachten.

Sean Penn:

De drang om te zwerven heeft me altijd gefascineerd: geen betere manier om je grenzen te verleggen, om te testen of je nog wel kunt functioneren buiten je veilige cocon. Maar het vergt moed.

eentje om nog snel te ontdekken. voor ze definitief doorbreken, ergens dit jaar. seabear, uit het eveneens nog te ontdekken reykjavik.

zeven woorden in de krant van gisteren
al was het maar in een wegwerpcolumn

maar in woelige de.redactie.punt.be tijden
hier op gegniffel onthaald:

de wereld gaat ten onder aan meningen

hij was paul from ghana. ik was grace from ghent. wij stonden samen op de stoep schaapachtig naar een rood verkeerslicht te staren. het heeft iets absurds, wachten op groen terwijl de stad al slaapt.

we praatten, vier zebrapaden en een bushalte lang. kort eigenlijk. maar toch, het was een mooie afsluiter van mijn weekend.

alleen al, omdat paul de man is waar half vlaanderen op dat uur gillend van zou willen wegrennen. of toch tenminste met de handtas stevig tegen het lijf gesnokt, en oogcontact vermijdend, voorbij wil hollen.

en dat ik dat niet had,
er zelfs niet aan heb gedacht,
ik was daar best wel fier op.

toen, op de bus, kwam er een dronkaard bijna op m'n schoot zitten.

mon dieu. en toen lag ik op de zetel met lorsque j'étais une oeuvre d'art. en een woordenboek op grijpafstand. die talen een beetje opblinken, het was er bij op 1 januari. en dat er zoiets bestaat als le passé simple, was ook al lichtjes gaan schemeren. wij mochten daar vroeger altijd een nulletje bij zetten in ons grammaticaboek, jullie ook? wel de moeite anders, het boek.

le meilleur moyen d'obtenir une réponse était de ne pas poser de question..

moeilijke vragen via pironik.

3 artiesten die ik in 2007 leerde kennen:
.vincent moon, de fransman die filmpjes maakte bij veel muzikaals dat mij het voorbije jaar kon smaken. the national, beirut en alle take away shows om maar iets te noemen
.binnengedonderd in de werelden van johnny cash en joy division
.husky rescue, bevreemdend maar oh zo mooi

3 dingen die ik niet licht zal vergeten:
.bus 3, het is een beetje de wereld in het klein
.het besef dat ik maar een krimp moet geven, en er al mensen zijn die voelen dat er iets scheelt. het lijkt er dan toch op dat ik rond mij somebodies aan het verzamelen ben die lang willen blijven hangen, gelukkig maar.
.een kus in een deuropening bij het ochtendgloren (waar kwam dat vandaan en waar is het heen)

3 stommiteiten, blunders, schaamtelijkheden:
.gestopt met fotolessen wegens te ver van huis. uiteraard is dat makkelijk elders opnieuw op te nemen, ooit. maar ik heb daar iemand achtergelaten waar ik nog veel van kon leren. en niet in het minst op fotografievlak. damn, leo.
.mezelf een paar keer verloren in alles en niks.
.een sollicitatiegesprek ergens in een brusselse toren, waar ik opeens bijlange niet meer wist waarom eigenlijk.

3 dingen waar ik trots op ben:
.dat ik mijn trots opzij heb gezet, een bureau heb gezocht en heb gewerkt. centjes opzij zetten enzo
.dat ik dat toch wel lang heb volgehouden, heb ingezien dat ik daar niet paste, en vriendelijk ben vertrokken
.dat ik besloten heb om binnenkort eventjes met mezelf te gaan reizen, dat het scary is allemaal en dat ik dat gerust wil toegeven

3 gekochte of gekregen dingen:
.filmtickets, concerttickets en expotickets. naar de wereld kijken door de ogen van een ander, ik krijg er geen genoeg van
.vreemde uitspraken van wildvreemde mensen.
.een haarschaar, echt leuk.

drie mensen die de moeilijke vragen krijgen: oran, bas en funky monkey

lieve mensen allemaal,
gelukkig nieuwjaar!

het wordt goed.
misschien, en ik geloof het wel,
wordt het zelfs beter.
als we het maar genoeg willen.
toch?

gewenst gekregen, met graagte aanvaard, en bereid om te delen:
geluk. passie. warme ontmoetingen. nieuwe horizonten.
prikkels. inspiratie. dromen.

proberen we dit jaar met een grote bocht te ontwijken:
sufheid. desinteresse. sleur.

zal alweer grote haat-liefde worden:
tijd en ik.
tikt te snel weg, blijft te lang hangen.
er achterna hollen, het een duwtje moeten geven.

maar goed.
het is 1 januari 2008, 22u20.
ik wens jullie een fantastisch jaar.

grace -x

in je dromen wonen
omdat je zegt
ik weet het 's morgens
toch niet meer

en ik word zo week van dit nummer. tim vanhamel komt met een liefdesplaat. soon.

tien platen van 2007, dat zal er bij mij ongeveer zo uitzien. en dan vooral omdat ik de meerderheid in levenden lijve aan het werk zag en ze me op grote-grotere-groots(t)e wijze konden overtuigen van hun kwaliteiten. je muziek zegt toch ook een beetje hoe je naar de wereld rondom kijkt, en dit zijn volgens mij stuk voor stuk interessante mensen. frohe weihnachten!

in de gentse bibliotheek zit een meneertje op de tweede verdieping. in een kotje achter een glazen raam. te wachten, tot hij dertig eurocenten mag innen van de sporadische boekenwurm met een kleine blaas. hij bewaart de boeken terwijl je je handen staat te wassen. en hij speelt een computerspel om de tijd te doden. bliep bliep, galmt het een beetje. bij 'dankjewel, fijne dag nog' kijkt hij op van zijn schermpje. en hij lacht. althans, zo was het gisteren.

het fijne en verslavende aan het internet is dat je maar één zoekterm hoeft in te geven, en een halfuurtje later weer een handvol nieuwe ontdekkingen hebt gedaan.

ik heb de film snow cake gezien vandaag (aanrader!), door de soundtrack een plaatje van stereophonics (performance and cocktails) van onder het stof gehaald, de fotograaf (julian castaldi) van die mooie hoesjes aan het opsnorren geweest, en uitgekomen bij een reeks dia's (america lost) vanuit het land van uncle sam.

prikkels, veel prikkels.

oranje flirt met rood en dat maakt blauw woest. bart briest. 'dit lijkt het circuit van zolder met leterme als schumacher.' zijn bochtenwerk grondig beu. aan de andere kant stelt didier zijn veto tegen vier franstalige partijen in het bestuur. terwijl hij nog geen honderd uur tevoren de oneliner 'desnoods stappen we met twintig partijen in de regering' ophoestte.

het water is veel te diep. (willy s. soundtrackt de regeringscrisis perfect)

meningsverschillen. mannen kloppen elkaar een bloedneus en gaan daarna een pint drinken. bij vrouwen blijft dat in het koppeke hangen. dat hoorde ik het management gieren door de wandelgangen vandaag. want het was weer vrouwencrisis op onze werkvloer.

als ik de kranten opensla van de laatste 187 dagen, is dat toch wel een zware misvatting.

Ik hou alles nogal op een gezonde afstand. Ik wil aanraken, zonder er helemaal in mee te gaan. Uiteindelijk gaan religie en geloof over hoe je omgaat met het feit dat de dingen anders lopen dan je hoopte, dat zaken vergankelijk zijn of vluchtig, over de vaststelling dat je zelf voorbijgaat en hoe groot de paniek is als je dit beseft.

..(Lotte van den Berg)

tussen de kerstmuzak en de shoppers in het winkelcentrum baande de bebrilde tiener zich een weg naar de tweede verdieping, haalde zijn geweer boven en begon op de massa op de lagere verdiepingen te vuren.

de feiten.. doden en een zelfmoord
de trigger.. gearresteerd voor het bezit van alcohol. gedumpt door het vriendinnetje. ontslagen door Ronald McDonald.
de quote.. hij deed mij denken aan een verloren puppy die niemand wil hebben (Debora Maruca-Kovac)
de kenner.. de VS blijft het mekka van massamoordenaars. dat heeft te maken met de cultuur van winners en losers, competitie, niet met je medemensen maar tegen je 'tegenmensen' (Jef Vermassen)

De wereld draait door. En die staking van Amerika's scenarioschrijvers mag al eens gaan stoppen. Herhalingen..

11 euro: drie muskietennetten
22 euro: schoolmeubilair voor vijf leerlingen
31 euro: geboorteregistratie voor twintig kinderen
49 euro: een rechten-klavertjevier voor kinderen
84 euro: training aan tien jongens en tien meisjes in de strijd tegen geweld
125 euro: bescherming van honderdvijftig jongeren tegen hiv en aids
250 euro: train jongeren om andere jongeren te helpen
1300 euro: een toilet op de school

ofte kerstshoppen met Plan België!

Het begint te korten. Nog even en we worden weer overstelpt met kerstmutsen en gevelklimmers. Er groeien al ijsbanen in de stedelijke straten. Legers van radeloze cadeaushoppers staan klaar. Eindejaarslijstjes worden klaargestoomd. Goede voornemens van onder het stof gehaald, want wie weet recycleerbaar. Daar gaan we dan.. ho ho ho, iedereen klaar?

wegen splitsen. toen we klein waren al. op de hoek van de straat. na een halve woensdag met een kwartiertje chocomelk. veel gefezel op de schoolbanken. en dan nog niet uitgepraat. want we stonden er soms uren. op die hoek.

ik woonde rechts, zij links. nog vijf minuutjes. nog tien auto's. nog tot die wolk boven dat huis daar hangt. tot de mama's in de verte stonden te wapperen.

en jaren later. opnieuw, op diezelfde hoek. gelijktijdig op visite. zij links, ik rechts. maar die praatgrage uren, die zijn weg. dat bleek, na vijf minuten. twee auto's. een dikke wolk en veel adempauzes. wegen splitsen.

In alle verschillende dingen die ik doe: columns schrijven, een reportage regisseren of een nieuw nummer maken, zie ik maar één constante. Ik kijk om me heen en blijk af en toe iets op te merken dat anderen misschien ontgaat. We zitten de helft van ons leven naar schermpjes te staren: naar tv, computer, gsm, games, gps. En hoe meer we kijken hoe minder mensen blijken te zien. Ik ben een waarnemer die met gretigheid en verwondering naar de dingen om zich heen kijkt en roept: 'Shit mannen, heb je dát gezien?'

..(Stijn Meuris)

De zomer lijkt intussen al zo immens lang geleden. November is de somberste maand van het jaar. Januari ook een beetje, maar dan zijn we nog in een roes. Ik sukkel met een maagontsteking. Dubbel plooien van de pijn bestaat echt. Krioelen ook. En ik lijk op mijn ouders. Soms toch. En dat doet raar. Plus, ik prop weken vol om weg te zijn van dit en dat. En daarna moet ik bekopen. En dan is er opeens tijd. Zeeën. En ik wil je iets vragen, maar ik durf niet. We denken te veel. En ik heb zin in pannenkoeken.

voor een perfecte avond ontbrak een mistig rookgordijn en klinkende ijsblokjes in een op de bodem gevuld glas. maar ze raakten er dichtbij, The National, in Ancienne Belgique.

een band die ik een paar jaar terug leerde kennen doordat ze in één of ander artikel -verkeerdelijk, toch- gedumpt waren in een rijtje uit de grond schietende paddestoelen, waaronder Franz Ferdinand, The Strokes en Interpol.
nooit echt tot een hype uitgeroepen en stilletjes gegroeid in de schaduw. Subtiel. Niks hoekige ritmes, geen hip verknipte kapsels of owee-onze-generatie-gejammer. Donker, dat wel. Maar tegelijk ook warm.

voorgerecht Hayden vroeg het nog als een gunst aan het publiek. The National deed het gewoon. "Make me feel good. better. nice. warm and fluffy."

met een heel heel mooie versie van mr. november.

we're half awake in a fake empire..

Ik bof met wat ik van het ocmw krijg, zei hij. Want hij hield op goeie dagen al eens iets over. drinkgeld. 3 euro per dag is zijn budget. en dan kies je uiteraard voor een blik cara pils (35 cent) en niet voor een flesje water (45 cent).

Ik las dakloze Gilbert zijn verhaal in de witte letters onderaan het scherm. Geen klank, enkel de pompende beats in de zaal. Twee televisieschermen verder maakte de zangeres met het rode haar wulpse bewegingen. Zoals dat blijkbaar hoort in videoclips.

Ik rook het zweet van hevig sportenden rondom mij. En ik zat daar, op mijn mechanische roeiboot. Te drijven in witte letters.

'Het leven zoals het is: de Marollen' is er weer. En ik heb een fitnessabonnement ter waarde van heel veel cara pils.

hoe de stofzuiger vandaag een onschuldig lieveheersbeestje naar binnen zoog. hoe ik binnensmonds vloekte. en hoe 1 november gewoon de meest doodse dag van het jaar is. hoe ik kortstondig de muren opliep, de lege straten plezierde met een paar van mijn kilometertjes, en na veel warm water horizontaal rust vond. het kan eens deugd doen, zo'n dag van niets.

(via)

Quote van de dag..

Ik wil mijn echt gezicht niet opgeven om mijn tv-gezicht te behouden.
Dit is het eindpunt in een lang verhaal.

Een schminkallergie dan nog wel.

een kleine maand bijna. dat ik hier niets heb neergetikt. ik mis het niet. soms misschien, eventjes. maar het zal nog wel een tijdje blijven kabbelen. als het goed is. ik zat even in de wolken. en toen weer in de mist. en als ik eerlijk ben, past mij dat gewoon beter. en boven de wolken, daar kan je pas ver kijken. alleen valt er bijzonder weinig te zien. soulwax heeft daar een mooi nummer over.

Dit weekend:

• Opstaan met new wave. Was het nu 70, 80 of 90 doet twee ochtenden een beetje anders.
• Als we dan toch bezig zijn, ik moet dringend Control van Anton Corbijn gaan kijken.
• Naar wekelijkse gewoonte, de puinhoop van de voorbije vijf dagen wegwerken. Prioritair: een berg 3 seconden gedragen kleren (waarvan 1 seconde bedenkelijke blik in de spiegel) terug de kast in moffelen. Gelijkaardig scenario in de woonkamer (post, kranten, prints) en de keuken (met dreft).
• Poging tot zoete wraak bij het squashen. De tegenstand heeft zijn allereerste weekje als Gent-student wel zeer feestelijk ingezet, dus het zou mij moeten lukken.
  
• Mijn jaarlijks terugkerend 'waaa-ik-wil-weer-gaan-studeren' fenomeen niet langer de kop indrukken, en eens uitvissen hoe dat kan lukken, zo deeltijds werk deeltijds school.
• Het bovenstaande vraagstuk combineren met de 'wil je niet voor ons blijven werken'-vraag die al een tijdje op mijn baas zijn lippen ligt, maar die ik al een paar keer vakkundig heb ontweken.
  
• Waarschijnlijk geweldig beginnen panikeren bij al die moeilijke denkstof.
  
• Dan maar vriendjes bellen om pintjes te gaan drinken en de magische woorden 'we zien wel' lallen.
  
• Niet vergeten Gent te ontvluchten op zondag, want dit komt eraan.
  
• Een ticketje voor Editors in de Hallen van Schaarbeek opsporen, want 'An End Has a Start' is zeer goed op weg om mijn plaat van het jaar te worden. Iemand?
  

Mijn favoriete je m'en fous-schoenen hebben vandaag hun laatste adem uitgeblazen. Het is nochtans goed geweest, wij samen. Begin juli uit een soldenbak gegrabbeld voor luttele euro's, en vandaag gesneuveld tussen kasseien en regenplassen in de stad.

Maar in de weken ertussen! Wat we niet allemaal meegemaakt hebben..

Er waren de vele Europese kilometers weg van huis, waar mijn nonchalante baskets moesten concurreren met de zorgvuldig uitgekozen wandelschoenen van de reismakker. Ze hielden stand. Er waren veel doelloze stappen hier, daar en overal. Er was geslenter en er was gerush. Een paar dagen geleden nog stonden we bovenop Cap Blanc Nez uit te waaien en een beetje te drogen. Want hoe fijn ook, zanddicht waren ze niet. En waterdicht ook niet. Maar de zon scheen en er was tijd.

Stilaan ontelbaar werden de ochtenden waarin ik mijn je m'en fous schoenen blindelings vond. Met nog slaap in de ogen. Te lange jeans omplooien en schoenen aan. De deur uitstappen en de werkvloer op. Waar we al eens weggelachen werden door kleerkastcorrecte burgertrutten. Zij die vinden dat dat niet past op het werk. (en als we andere schoenen aanhebben, verkopen we weer te veel show. en als ons shirtje te ver open staat, is het ook niet goed. ugh, bitches)

En op de bus was er appreciatie van drie madammetjes op leeftijd. Die tijdens een wilde busrit (als daar is, een rit met bochten) een ware survival beleefden om een zitplaats te bemachtigen. Naast mij. Waarna ik nog met één van hen moest switchen, want tegen de rijrichting zitten, dat was haar net iets té avontuurlijk. Maar toen we anderhalve kilometer verder allemaal gezellig op ons plekje zaten uit te hijgen, giechelde er eentje: "nog goed dat we op sportschoenen zijn vandaag". En ze keken naar elkaars voeten, en naar de mijne. En ik gaf hen een vette knipoog terug. Oma's zijn cool.

Zach Condon van Beirut deze week in een overschat weekblad:

Na al mijn omzwervingen vraag ik me steeds meer af: verándert het je wel, reizen? Op mijn vorige plaat heb ik allemaal plaatsnamen -Brandenburg, Bratislava- als songtitels gebruikt, en dat waren eigenlijk vraagtekens. Want die namen roepen iets op, maar klopt dat beeld met de werkelijkheid? Het is zoals met de rorschachtest bij de psychiater: waar doet deze inktvlek je aan denken? De ene zegt 'mijn moeder', de andere 'mijn vader', nog een andere 'een moord'. Wat betékent het om de wereld te zien? Mij heeft het alleszins nog verwarder gemaakt dan ik al was. Hoe meer ik zie, hoe meer ik mezelf een outsider voel en hoe minder ik mensen begrijp. Hoe minder ik wat dan ook begrijp.

Weer een optie minder om de hardnekkige onrust te versmachten. Genekt door een muziekgod in wording.

wat hij zegt.

Ultima Vez bestaat twintig jaar. Toch, Wim Vandekeybus is meer dan dans. Vlaams-Nederlands Huis deBuren pakt uit met beelden.

U dacht dat Wim Vandekeybus alleen als choreograaf het mooie weer maakte? Dan heeft u het mis. De tentoonstelling 'Gallop' zal u ervan overtuigen dat Wim Vandekeybus ook als fotograaf over een méér dan middelmatig talent beschikt. Op donderdagavond 13 september opent de tentoonstelling 'Gallop' van choreograaf Wim Vandekeybus. Hij maakte de foto's van deze tentoonstelling terwijl hij door Chili en Marokko reisde ter voorbereiding van zijn volgende langspeelfilm, die naar eigen zeggen helemaal niets met dans te maken zal hebben. Het moment om even mee te lopen in zijn ‘Galloping Mind’.

14 september tot 9 november bij deBuren

virtuele versie

9 oktober in de winkel. 14 november in de botanique. Nu al op het internet. En mooi. Check vooral flyingclubcup.com

Thou is terug! Met drie wondermooie songs, die ze exclusief via het internet verpatsen. En in de komende maanden herhalen ze dat trucje nog eens, en nog eens. En dan nog eens. Tegen komende zomer zullen de Gentenaars dan 12 nummers op ons, lustige downloaders, losgelaten hebben. Maar geen ceedeetje. Waarom de keuze voor een exclusieve internetrelease, hoor je hier. Voor tekst en uitleg bij Cold Cold Heart, Leaving This Town, en Cramps klik je hier. En de fijne muziekjes door die boxen laten schallen gebeurt via hun myspace.

September. Met de S van 'shit maatje, morgen moet ik alweer fris en monter op mijn werk zitten'. De tijd vliegt snel, als ik kon, ik bond 'm vast met een touwtje.

Slovenië was meer dan fijn. Een mooi land dat nog niet is platgelopen door toeristen. Al moet je je stilaan gaan reppen als je't nog in de huidige vorm wil zien. Asfalt wordt er naar lieve lust uitgerold tot nieuwe wegen. Idem dito met het neerplanten van luxehotels aan de kust. Allemaal gesponsord door grote reus, de Europese Unie. En ik intussen maar Sloveense euromuntjes verzamelen voor de mama back home. Jaja..

Een weetje over de Sloveense medemens: hij begaapt je op straat eerst van kop tot teen voor er een begroetend knikje van af kan. Best wel geestig, zeker als je met een 'ze-kennen-mij-hier-toch-niet'-mentaliteit op reis bent en 's morgens gewoon in de kleren stapt die als eerste -én verkreukeld- in je rugzak komen bovendrijven. Maar wel sympathiek, die Slovenen, we moesten nog maar in de verte komen aanwaggelen of ze hingen al aan de lijn met de andere kant van het dorp om ons een slaapplaats te fixen.

En voorts..

.. ging ik in een meer ploeteren terwijl het donderde in de omringende bergen en de regen in bakken naar beneden kwam. hoe zalig..
.. zat ik in de stralende zon op wat rotsen langs de Adriatische Zee in de verte te turen terwijl duizend kilometer verderop mijn opa werd begraven, hoe absurd..
.. heb ik kilometers gewandeld tot het eindelijk een beetje stil werd in mijn hoofd. hoe dat ferm deugd deed..
.. was deze mens een heel fijne reisgenoot. merci!

En hupsakee, nog ditjes en datjes regelen en dan ben ik eindelijk naar ergens anders. Voor eventjes.

Weg van een groepje mensen dat in vijftien energievretende werkweken zo dicht is genaderd. Dwars door mijn 'ik-ben-geen-sociale-babbelaar'-schild. Zo dicht dat het allemaal een beetje troebel wordt. En botst. Maar toch aan elkaar blijft plakken. Voorlopig. De touwtjes in handen van een chief die zich jolig op de borst klopt als hij hoort dat zijn team lang na de werkuren nog verbroedert.

Eens weg van dat hatelijke ritme dat maar blijft voortdenderen, zelfs als je al helemaal niet meer kan volgen. Weg van een hoofd vol. Weg van immens veel plannen, maar bitter weinig concreets.

Weg van een kwakkelzomer. En weg van een land dat tegenwoordig meer een hobbelig mijnenveld lijkt dan le plat pays.

Salut! Tot in september. Met veel energie, hoop ik.

...is het aftellen naar het weekje Slovenië definitief ingezet. Nog 5 werkdagen en wij zijn ribbedebie.
...is mijn reisgezel zijn wandelschoenen al aan het warmlopen. Die shoes gecombineerd met de temperaturen in Ljubljana, Piran en Maribor.. ik ben blij dat we niet in tenten gaan slapen.
...vraag ik mij af of iemand deze prettig gestoorde Brazilianen zag op Pukkelpop en met ons thuisblijvers wil delen hoe dat dan wel was? Hetzelfde voor deze excentriekeling.
...heb ik eigenlijk niks zinnigs te vertellen. Deadlock!

+ net ontdekt dat Blonde Redhead in het voorprogramma van Interpol speelt dit najaar in Vorst! Sweet.

Hij wil het hoekje om. De arts krijgt het niet over haar hart. Een land vol progressieve wetten. Maar dan nog. Legaal doodgaan is niet zo simpel. Zelfs na 84 jaren. Domme kanker vreet aan alles.

Ze sussen de pijn met morfine. 'Het kwaadste dat er is', zegt iemand. Hij dommelt een beetje in. Hij mompelt, hij raaskalt. En plots, heel helder, debiteert hij telefoonnummer en geboortedatum.

Dit is triest. Dit is niet wat ik in mijn herinnering wil.

Ik wil weer op je schoot als kleine deugeniet. Hoe je hield van mijn pretoogjes telkens je het krijtbord bevolkte met kleine vogeltjes en konijntjes. (ik liet ze staan tot de volgende regenbui)

En nu kwijn je zomaar weg, in je ziekenbed.

Hoe voel je je? Wat gaat er door je hoofd? En zie ik u nog eens?

Ik ben op de vlucht voor de sleur. Hij zit mij achterna en wie weet heeft hij mij zelfs al te pakken. Maar ik spartel nog. Elke dag dezelfde mensen op dezelfde stoelen met een gedateerde familiefoto voor hun neus, ik kan daar niet goed tegen. Ik ben geen gewoontedier, denk ik. Ik heb al ontsnappingsdrang als de bakker mij begroet met 'en voor u een klein bruin gesneden en een chocoladekoek?' Je zou voor minder thuiskomen met een samsonbrood en een boule de berlin. Uh uh uh.

Nuja, de parachutesprong is in zicht. Andere decadente tips om deze tijdelijke hel te overleven zijn meer dan welkom. Waarvoor dank.

Er komt binnenkort een tourfilm aanwaaien uit het Hoge Noorden. Eentje van de mannen van Sigur Rós. Heima heet hij, en voor wie de trailer nog niet gezien heeft:



Wegdromen mag!

Zelfs spiritisten Els Van Weert en Geert Lambert zijn verheugd over de nieuwe lay-out van mijn blog. Vooral dan omdat ze nu wél naast elkaar in het beeldkader passen.

We zitten een beetje in het nieuw!
Het is nogal raar, en er moet nog veel geprutst.
Maar een begin is een begin, dacht ik zo.

Zoek ik naar goedkope vluchten richting Ljubljana, kom ik toch wel op deze amusante website terecht. Alweer een halfuur zoet op het fijne internet.

Soit. Ik ga op reis, met de rugzak!! Binnenkort.

Als de dag gaat eindigen op het noordzeestrand, met de haren in de wind en een fles wijn die van hand tot hand gaat, dan is het allemaal een beetje te veel geweest. Van het goeie of van het slechte, dat kan al eens verkeren. Maar vandaag zitten we toch fameus in het kritieke rood. Ik zou hier sappige kantoorverhalen vol venijn kunnen vertellen waar een Frankie Loosveld, Hanz Rimmer of Lydia Protut bleek bij zouden uitslaan. Maar goed. We zullen dat maar niet doen. Later, als ik groot ben, wil ik een job zonder collega's. Serieus. Maar nu moet ik dringend richting bries. A-a-aaaaah.

Tupac leeft! Ik zag hem vanmorgen op de biceps van een ingeweken Gentse rapper. Terwijl ik mij na een wilde (vijf beaufort) voettocht naar de bushalte wilde fatsoeneren, stond hij plots voor mij. Kuda was zijn naam, Tupac zijn held en laaghangend zijn broek. Op zijn andere arm stond ook iets getatoeërd, iets met god. Of ik ook in god geloof, vroeg hij. Ik zei dat ik het nog niet wist. Die 'nog' heeft mij gered -of genekt, wie zal het zeggen- want twee gemiste bussen later stonden we daar nog te kletsen. Waar hij vandaan kwam, mocht ik niet vragen ("don't you feel alienated when people ask that?"), waar hij geboren was wel.

Zijn schoenmaat wou ik niet weten, hij mijn leeftijd wel. Toen ik zei dat ik 24 was, ontsnapte hem een enthousiast "that's a good age". Waarop ik smalend antwoordde: "a good age for what?" Als hij niet zo'n donkere kleur had, was hij vast gaan blozen. Maar rappers laten zich niet onder de voet lopen, en toen gooide hij er maar een compliment tegen aan. Dat ik een slimme was.- Dat ik dat niet over mezelf kon zeggen. - Dat ik plots besefte dat ik aan het flirten was. - En dat mijn laatste kans op een-bus-waarmee-ik-tijdig-op-het-werk-zou-zijn net uit de bocht kwam gevlogen. En toen heb ik beloofd om te bellen. Omdat "I know girls usually don't call, but can you promise me you will" er zo koddig uitkwam. Ow shit!

'OVERLOAD' moeten wij bij de opmerkingen neerkrabbelen in de grote blauwe map. Elke vrijdagavond als we er onze gepresteerde overuren in schrijven. Uitsmijtermoment van de week. Overload doet mij elke keer weer denken aan een logge, metershoge machine die op ontploffen staat. Die piept, kraakt en rammelt. Een oorverdovende sirene produceert en ook nog eens een flikkerlicht on top heeft. Maar dat geheel terzijde. Het is gewoon dat

- het woord 'moe' sterkste stijger is in mijn persoonlijke ultratop van gebruikte vocabulaire.
- komende werkweken redelijk hels gaan verlopen.
- de gentse feesten beginnen.
- ik tegenwoordig liever mijn woorden aan pen en papier toevertrouw.
- er zoveel andere fijne blogs zijn.

wat maakt dat dit blogje even in zomerregime gaat.
even maar.

tot vlug!

Are You The Favorite Person of Anybody? (kortfilm M. July)

Miranda July knutselt met dromen. Deed dat laatst in Me and You and Everyone We Know. Heeft nu een boek uit met kortverhalen. Waarvoor de promo gebeurt via deze leuke website. Ik ga naar de Fnac en ik neem mee…

Miranda July doet haar moves in een clip van Blonde Redhead. Groepje dat zaterdag de marquee omzette in een donkere club. Een luchtbel vol dromerige elektronica. De laatste keer dat ik speciaal naar een grasweide trok voor een (half)-Aziatische frontvrouw, viel dat dik tegen. Nu niet. 75 euro is zot. Maar ik kreeg er de blote bast van Johnny Borrell (Iggy Pop heeft een zoon!), de meligheid van Tom Chaplin (help!) en de eeuwige tweestrijd Bravery - Killers (0-1) gratis bij. Olee!

Er liep vanmorgen een schooljongetje op het voetpad langs de drukste rotonde van de stad. Ik schatte hem zeven. Hij droeg een te grote bril op zijn neus, alsof vader zíjn glazen kijkers daar nog snel had neergezet voor hij de deur dichttrok. Gekleed in stappers met velcro, een bermudabroekje en een volledig dichtgeritst regenjasje. Een kap die wat tegenspartelde door de wind in zijn rug, met een boekentas die hem breder maakte dan nodig.

Minuten voor acht. Auto’s snelden naast hem voorbij, maar hij liep onbekommerd verder. Verkeersknooppunt of Melipark, wat zou het ook. In zijn linkerhand een mooie zonnebloem. Einde schooljaar is tijd voor bedankjes. Aan zijn rechterhand, zijn jonger zusje. Met twee staartjes, een kinderdeuntje in haar hoofd en nu en dan een trotse blik richting broer. Een paar huppelpasjes als ze zijn tempo niet meer kon bijbenen. En een verschrikt kneepje in zijn hand telkens één van de grote mensen weer achteloos aan hen voorbij flitste.

de ochtendspits.
mensen in hun blikken dozen. voor het stoplicht. gas bij groen. opspattende waterplassen. vrouwen met kinderwagens. buszittende mensen. vale blik naar buiten. zo weinig te lezen in het wit van hun ogen. er staat gabanna op haar t-shirt. toch kijkt ze sip. vier buszetels. drie mensen. twee mobiele telefoons. één iPod.

de collega's.
vrouwen. roddelende vrouwen. drie zwangere vrouwen. ze waggelen van desk naar desk. ze zijn humeurig. ze brengen nieuw leven op de planeet. terwijl anderen er zomaar afrollen. koffietafels en babyborrels. coca-colaman brengt cafeïne naar binnen. ze drinken suikervrij. én ze plunderen de snoepautomaat. hoge werkdruk. en ze willen staken. maar ze doen het (nog) niet. ze tellen liever de dagen af naar vakantie.

de werkvrienden.
wij zijn vakantieloos. we lossen de uitgeblusten af. aanhoren hun wilde reisplannen vooraf. ondergaan de vakantiekiekjes achteraf. wij zijn jong. wij willen geen babyverhalen aan tafel. en wij willen vooruit. eigenlijk.

De jongens van The Bravery zijn een schim van zichzelf op hun nieuwe ‘The Sun and The Moon’. Hun titelloos debuut uit 2005 was een verrassend energieke plaat die kiemde tijdens de new wave revival. Maar vandaag kiest de band van zanger Sam Endicott voor een geluid dat meer aanschurkt tegen de catchy gitaarrock van, zeg maar, The Strokes. Niet dat die nieuwe koers ‘The Sun and The Moon’ een mindere plaat maakt, maar het blijft afwachten of de schare fans die de New Yorkers opbouwden met hun dansbare synthesizergeluid de ommekeer wel goed zal verteren.

Oordeel zelf ..

Ik liep vandaag een marathon op mijn numeriek toetsenbord.
Werken kan soms zo ongelooflijk monotoon zijn.
Het computersysteem liep zelfs niet meer in real time mee.
Ik was het te snel af.
Ik was een beetje een machine.
Een beetje Björk in Dancer in the Dark.
En ook een beetje ongelukkig.
Eigenlijk,
wil ik marathons lopen op het lettergedeelte.


Een kaartenhuisje
en de wind
in een innige omhelzing

Die Vlaamse vlaggetjes. De verrechtsing. De premier die verdoken geëmotioneerd zijn handdoek gooit. Een rode voorzitter die wankelt. Een kartelpartner die practisch verdampt. Een ondemocratische voorzitter die plots mini-De Crem-krulletjes op zijn hoofd heeft. Een gevaarlijke populist die aantoont dat het ook zonder mediacircus kan. Een eenzaam klein groentje in de Senaat. Een overwinnaar die er met het venijn in z'n ogen een pintje op gaat pakken. Ongeloof dat we naar la Une moeten zappen om percentjes van de PVDA+, CAP, Stijn en andere kleintjes te kennen. Trage tellers in Henegouwen. Elio die zelfs al het Vlaamse stopwoordje 'allé' heeft opgepikt. Ulla heeft een grote mond. Phara genoot er weer van. Wie weet een kanjer van een staatshervorming in't verschiet. Misschien dan maar eens een sterke oppositie opbouwen. Hm. Met welk gevoel ga je slapen en hoe word je wakker? Bleh.

Dit weekend, tussen het stemplicht vervullen en het vaderdagsgewijs een fles sterke drank binnengooien bij de oudertjes, waag ik nog eens een poging om één en ander aan mijn cultuurproeverij-lijstje toe te voegen. Staan in de wachtrij en wil ik graaggraag aanvinken als gezien en gesmaakt:

-Fotografe Rineke Dijkstra en haar typische adolescentenportretten in Galerie Jan Mot in Brussel.

Rineke Dijkstra die pas Rineke Dijkstra werd nadat ze haar heup brak, tijdens de zomer van 1990. En lang moest revalideren, onder andere door baantjes te trekken in een Amsterdams zwembad. Daar zag ze zichzelf op een dag in de spiegel. Met badmuts en roodomrande ogen van de zwembril. En het dramatische van dat spiegelbeeld trok haar aandacht. En de volgende dag zwom ze zich te pletter, haastte zich naar de doucheruimte, en maakte een zelfportret.

En dat, beste lezertjes, was de eerste echte Rineke Dijkstra-foto. En sindsdien staat ze zowat bekend als de fotografe die als geen ander de kwetsbaarheid en onzekerheid van pubers en adolescenten vastlegt op papier.

-Luc Tuymans en zijn I don't Get It in het Antwerps fotomuseum. Al gaat mij dat tegenvallen, vrees ik. Maar ik wil het zien.

-Het nieuwe centrum voor hedendaagse kunst in Vorst: Wiels.

-Pushing the Canvas, in cultuurcentrum Mechelen.

-En als we dan toch van hier naar daar aan het vliegen zijn, mogen ze mij gerust ook in New York aan de ingang van de Anton Kern Gallery droppen, want daar stelt Don Van Vliet zijn creatieve uitspattingen tentoon. Don Van Vliet, ge weet wel, Captain Beefheart hemzelve. Dit bijvoorbeeld, zou zeer schoon op onze lege muren hier passen, vind ik zo. Nu de huisgenote nog overtuigen en dan een geldschieter vinden.

Gisteren gespot tussen de trailers in Studio Skoop: Pingpong, een film van Matthias Luthardt. Als de film even sterk is als deze teaser, ben ik nu al verkocht. Na wat googlen blijkt dat de nationale (Duitse) release al in januari was. En dat Pingpong hoge ogen gooide op Europese filmfestivals in 2006, waaronder Brussel en München. Hmm. Is dit zomaar in stilte voorbij gewaaid, of komt de Belgische release er echt pas binnenkort? Iemand met meer parate filmkennis? Of googlegoesting?