until the cold city wind blows it all in our face

Een afsluitertje voor dit (blog)jaar. Explosions in the Sky. Als dat niet toepasselijk is. Ook omdat het gewoon immens mooi is. En omdat ik dan toch mijn ticketje heb geshopt voor hun optreden in februari. *maakt vreugdedansje*

Wel, de komende dagen ben ik in Amsterdam en omstreken, jullie lezen mij terug ergens in 2007.

1. The Great XTC of Robert Carmichael
2. Crash
3. Babel
4. Me and You and Everyone We Know
5. Little Miss Sunshine

En ook nog: Don't Come Knocking, Ice Age 2, Wassup Rockers, Meurtrières, The Science of Sleep, The Woodsman, Brokeback Mountain, The Girl in the Cafe.

Er zitten 2005'ers tussen, i know, maar ik heb ze pas dit jaar gezien.

Meer visueels: fotoboeken, nog eens fotoboeken, expo's, gallerijen.. onder de indruk van fotografen Ed Templeton, Carel Van Hees, Corinne Day, William Klein, Diane Arbus, Freya Maes, Jeff Wall.

Maar behalve al dat moois, was 2006 eigenlijk ongemeen hard en ontnuchterend. Dat vind ik.

"Ik drink te veel koffie. Ik ben internetverslaafd. En ik heb nog nooit zoveel tijd gehad."

Dat is wat ik vannacht in mijn pocket boekje heb gekribbeld voor ik rond 4u uiteindelijk in slaap ben gesukkeld. Geen paniek, want ik kon uitslapen. Echt, dat is een aanrader: geen job hebben, schandalig veel dopgeld krijgen en verder zeeën van tijd. En dan maar proberen om die dan ook nog eens te vullen. Nee, niet persé met iets nuttigs nee. Maar goed, terwijl het gros van de mensen rond mij in een rat race zit, zit ik op mijn gemak. Voorlopig toch.

Er is Music for Life op tv in de voormiddag, en die gasten doen dat geweldig goed. Als ik met twee oren en een half oog Peter Van de Veire en Christophe Lambrecht volg, en met mijn ander oog de kranten lees, dan heb ik nog een half oog over waarmee ik elke morgen mijn overbuur zie zitten studeren onder zo'n knalrode bureaulamp. Alweer, denk ik dan. Gisteren zat jij daar ook. En eergisteren.

En waarschijnlijk denkt zij hetzelfde. 'Daar zit ze weer, in de zetel met de laptop op schoot, koffie binnen handbereik en de tv aan.' Mja. Eddy zegt nochtans dat ik goed bezig ben. Eddy, dat is mijn VDAB consulent. Goed bezig, dan bedoelt hij mijn sollicitatiegedrag enzo. Dus ja, zolang Eddy achter mij staat, zal het wel ok zijn. Ik vind Eddy's over het algemeen altijd heel sympathiek, maar dat is een ander verhaal.

Maar het gaat veranderen! Ik heb enorme ambities voor 2007. Echt. Maar ik ga daar niks over zeggen.

En om eens volledig van onderwerp te veranderen: deze is leuk.

Nog 11 dagen resten er van 2006. En dat is blijkbaar de ideale periode om elkaar om de oren te slaan met eindejaarslijstjes. Eh voilà, onhebbelijke gewoontes kruipen overal, ik ga ook es terugblikken. Vandaag: muziekskes!

Het zwakke geslacht, het zal wel zijn! Zeer de moeite cd'tjes het voorbije jaar van deze ladies: Joan As Police Woman (Real Life), Charlotte Gainsbourg (5:55), PJ Harvey (The Peel Sessions) en Karen O met haar Yeah Yeah Yeahs (Show Your Bones).

Het zal wel cliché zijn, maar mijn concert van het jaar was dEUS in Vorst. Festivaloptreden van het jaar dEUS op Werchter. Het was toch echt wel een beetje het jaar van Tom Barman, n'est-ce pas? Ook enorm genoten van Cat Power in de AB, Phoenix in diezelfde AB en Zita Swoon op Pukkelpop.

Redelijk wat cd'tjes gekocht dit jaar, waarvan ik er enkele eens wat meer moet gaan luisteren, als ik op andere eindejaarslijstjes mag afgaan. Als daar zijn: TV On the Radio (Return to Cookie Mountain), Archie Bronson Outfit (Derdang Derdang), Flaming Lips (At War with the Mystics) en Midlake (The Trials of Van Occupanther).

Reken ik ten slotte tot mijn lovely newbies van 2006: The Long Blondes, Tomàn, Thom Yorke (solo), Cansei de Ser Sexy, Mono en Tunng.

Ik ben de helft vergeten, denk ik. Maar goed. Om de links en myspaces bij al die groepkes te plakken heb ik weinig zin, dus googlen hé mannen. En wie durft toegeven dat hij geen enkele naam uit bovenstaand lijstje kent, die mag naar ons oudejaarsfeestje komen, ist goed?

De kerstperiode komt gevaarlijk dichtbij. En dan mag ik nog heel 0110, tolerant en ruimdenkend (proberen te) zijn, die opgeknoopte kerstmannen aan gevels en ramen zijn er toch telkens weer een tikkeltje teveel aan. Die zijn nu toch echt lelijk, of wat? Soit, er is een petitie. (via)

Is hier dan ook hoog in rotatie momenteel: 'Christmas is Cancelled' van The Long Blondes. Fijn, fijn groepje!

Een amusant jaaroverzicht zat vanmorgen in het Reyerscomplex. Of 2006 bekeken door Focus Knack's man van het jaar is ook de moeite. Verder zeg ik daar niks over, kill your darlings en over-exposure enzo. Maar Faithless is écht crimineel slecht. Eindelijk, iemand.

Morgen is het sportgala op Eén. *oefent alvast een boze blik*. Ah, en voor muzikaal gelijkgestemden (knoert van een woord), morgen niet te missen: Het Uur van de Wolf, met Anthony & The Johnsons, CocoRosie en Devendra Banhart!

Knallhart: net als de titel doet vermoeden. Miriam -een spermaspons (zoals de cool kids zouden zeggen)- en haar puberende zoon verhuizen naar een troosteloze Berlijnse wijk. Michael (de zoon) leert de regels van de straat kennen, en dat is geen lachertje. Film doet thematisch een beetje denken aan Maria Full of Grace, en heeft dezelfde vuistkracht als Lilja 4-ever. Aanrader voor wie gelooft in de maakbaarheid van de samenleving, en in Supernanny en zo.

Brick: misdaadfilm slash tienerdrama slash film noir, en dat met Tarantino trekjes. Brick begint met het lijk van een tienermeisje, Emily, dat ligt te ontbinden langs een verlaten beekje. Ex-vriendje Brendan vindt haar en start met een partner-in-crime een hoogstpersoonlijk detectiveonderzoek. Film van een debutant dan nog wel, Rian Johnson.

The Secret Life of Words: wie My Life Without Me gezien heeft, gaat deze ook kunnen smaken. Ahja, zelfde regisseur (Isabel Coixet), zelfde sterke actrice (Sarah Polley), zelfde thematiek (de liefde tussen twee onbekenden) en dezelfde ‘waauw’. Maar toch een andere film, dus kijken!

Borat: Tja. Marginaal. Soms ontnuchterend pijnlijk. Denigrerend vanuit alle hoeken. Soms nogal gevaarlijk laag bij de grond. Maar Oh Zo Grappig. Soms toch.

Babel: het script door Guillermo Arriaga en de regie door Alejandro Gonzáles Iñárritu. Ik verafgood dat duo zo ongeveer, zegt dat genoeg? Net als in hun vorige, Amores Perros en 21 Grams, zijn de verhaallijnen gekruist en volgt een niet zo happy botsing. Verbitterd koppel in de woestijn, pijnlijk eenzaam tienermeisje in een wereld vol hi-tech communicatie, machtsgeile politiemannen versus ontredderde, doodeerlijke immigrante,…

Ik heb er nog gezien, maar die waren zo goed dat ik ze al vergeten ben!

-Dictafoons zijn voor watjes, straks oldskool interviewen.

-En een witte rand rond een foto is bourgeois, says Richard Billingham. Onthouden.

-Zou Yves een goeie nachtrust gehad hebben? Update: niet dus.

-De komende dagen werk ik mijn filmlijstje af. Als iemand mij zoekt: Sphinx, Studio Skoop, Actor's Studio, of languit in de zetel. Cheers!

... en toen wou Grace nog eens aan het template prutsen, en was alles weer weg. *zucht*

Er staat nieuw werk op de Banksy website. Dat perfectie niet bestaat, ja. Het is waar. En alles is zo dubbel tegenwoordig. Hoe gaat het met mijn zwijgzame bloglezertjes? Ik ben enorm in de war. Maar dat is daarom niet slecht.

Het is seniorenweek. Bij deze een warme oproep om ze allemaal eens flink in de bloemetjes te zetten. Als ze dat garderobe-gewijs al niet zelf doen. Zou dat in 2050 nog bestaan, die geweldige bomma-bloemetjesjurken?

Ik heb mijn bijdrage al geleverd door gisteren ostentatief te blijven zitten toen er zo'n wankel vrouwtje de tram binnensukkelde. Oh, so evil.

De foto is van Charlotte Lybeer, een jonge fotografe. In CC Hasselt te zien, wanna go!

Deze foto, is het iets? Of lijkt het er echt niet op? Wat denken jullie? Feedback needed!

Phoenix is een Franse band, maar de Fransen zijn er niet wild van. Wij Belgen lusten ze wél, bij het ontbijt (opstaan met softpop) , als vieruurtje (die zoete melodieën) , of als een pittige hoofdschotel (ritme! beats! feest!). Phoenix was in Brussel gisteren, en dat we daar veel te lang hebben op moeten wachten, maakte een lichtjes uitzinnig publiek al snel duidelijk.

De boodschap is overgekomen. Amper een kwartier moet het geduurd hebben voor de zaal ontplofte. In I’m an actor bouwde Phoenix tot tweemaal toe een minuut stilte in, die moeiteloos werd gevuld door een enthousiast schreeuwend publiek. Frontman Thomas Mars was toen al onder de indruk. Hitje Everything is everything volgde en daarmee was de toon gezet. Eén groot feest daar in de Ancienne Belgique.

Geen overuren op het podium, de Franse jongens tekenden voor 80 intense minuten aanstekelijke pop. Een strakke set -vooral geput uit hun laatste album It’s never been like that - waaruit de aandacht geen moment verslapte. Tijdens het instrumentale North ging Mars languit op het podium liggen genieten en in de bisronde (met een akoestisch Playground Love) doorkruiste hij de helft van de zaal en bracht slotnummer Napoleon Says tussen de springende mensenmassa door.

Phoenix’ plaatjes zijn ideaal voor lome (zomer)avonden. Frisse sound, licht verteerbaar en je wordt er bijzonder goedgemutst van. Maar als het plaatje over is, lijkt een dikke waas van melancholie je in zijn greep te krijgen. Gisteren een zwoele maandagavond. Vandaag een druilerige dinsdagmorgen. Mmm :-)

En daar ben ik weer... Mijn blogfrequentie is hevig aan het schommelen, en toch komen hier nog dagelijks bezoekertjes over de vloer. Fijn! Ik doe mijn best om regelmatig iets neer te tikken, al hangt dat vooral af van a) de goesting om voor de pc te hangen -dat valt nogal mee- , b) de vraag: heb ik eigenlijk wel iets interessants te vertellen? -als ik de posts van andere bloggers bekijk, ligt de lat niet al te hoog, dus ook daar no worries - , en c) de gedachte: zou ik niet beter iets nuttigs doen -strijken ofzo, hoewel het nut daarvan mij wel eens durft te ontsnappen..

Voorbije week stond ik mij op de bovenste verdieping van een shoppingcenter in Frankrijk enorm te ergeren aan het vrouwelijk gegil van een groep overgevlogen Britse Kooks-fans die tijdens een mini-festivalletje al 3 bands van tevoren leken te gaan flauwvallen bij elke kwartdraai van een mannelijke figuur op het podium. Ugh.

Nog geen halfuur later stond ik tussen diezelfde individuen aan te schuiven voor een toiletbreak, en hmmm... heb ik mezelf al vervloekt omdat ik toen geen fototoestel bij de hand had. De perfect foto voor mijn neus, en ik stond daar gewoon met een volle blaas. Setting: een paar felle tl-lampen, grijze muren vol concertposters, een lavabo gevuld met (half)lege drankbekertjes en nog nasmeulende sigaretten, en 6 tienermeisjes in hun hipste outfit, een breezer in de ene hand en een gsm in de andere. Verdomme toch.

Oh en de concerten: Mumm-Ra: redelijk wisselvallig en zeer verleidelijk om op een hoop te smijten met bandjes als Futureheads, Hard-Fi, Kaiser Chiefs, The Bravery,... Dan Boy Kill Boy, nog zo eentje, al had deze wel een sound .. niet meteen een eigen sound (Maxïmo Park, nee?), maar toch een sound. Spinto Band kwam ongelooflijk rommelig over, al blijft 'Oh Mandy' een super song. En The Kooks zijn al een eeuwigheid op tour, de routine spatte eraf.

Maar het was leuk en we hebben ons goed geamuseerd! En daar draait het toch om tegenwoordig? Geen realityreeks of afvalrace op de televisie waar diegene die de wedstrijd moet verlaten uitbarst in een scheldtirade of bekent dat hij toch zo graag had willen winnen. Nee, ze vinden het allemaal goed zo en ze hebben zich toch geweldig geamuseerd. Nog iemand die dat zo irritant vindt?

Ik hoor het Justine Henin nog niet zeggen.. "Ik zie hier een titel aan mijn neus voorbij gaan, maar het was toch plezant." En Sportweekend slaagde er weer eens in om eerst iets over het veldrijden te lullen en pas dan naar die gewonnen Masters te switchen. De dag ervoor kreeg Clijsters' verschijning op het spelersfeestje ook al voorrang op Henins doorstoot naar de finale. Argh ja, ik kan er niet tegen!! Gelukkig is er nog Hugo Camps "Niet Eddy Merckx, maar Justine Henin is de echte kannibaal". Eat that!

For all those feeling a bit blue today!

Ik heb mijn soundtrack voor de komende winter beet! Of althans een dikke kanshebber. Tunng is de naam en ze doen iets wondermoois met gitaren, samples en stemmetjes. Net op tijd. 1 november vandaag en ik merkte zowaar een mini-winterprikje! Vorige week zat ik nog op een terrasje. Kl*te winteruur ook.

Last.fm heeft nog maar eens een stevige opknapbeurt gekregen, I like! Nieuw snufje: een concertkalender op basis van je muziekkeuze, en die is ongelooflijk.. moordend. But I like! Voor last.fm'ers, ik heb een Add-button .. you know what to do ;)

En de boekenbeurs is een wellnessboetiek, kookcursus en kinderleespark geworden. Maar ik heb toch maar mooi een boek van Jeff Wall gekocht! Yeah!

In de never ending soap "Ik zoek een job en ik vind er geen": de FAQ's!

-En heb je al een job? -Nope
-En ben je wel intensief op zoek? -Ehm jaja
-Toch raar dat het niet lukt. Misschien ben je te kieskeurig? -Mmm..
-En heb je die ene vacature gezien, is dat niks voor jou? -Sure, heb ik op gereageerd.
-Oh, en die andere waar ik sms'je heb over gestuurd? -Ja, die had ik zelf ook al gezien hoor.
-'t Is nu toch wel al een tijdje dat je werk zoekt he? -Das waar, ja.
-Heb je dan geen spijt dat je gestopt bent met die andere job? -Nee, ik zou die beslissing opnieuw maken.
-En lukt dat dan met de huishuur? - Ja, dat lukt. En als het niet meer lukt, dan ben jij de eerste bij wie ik kom bedelen. Goed?

Aaaaaaaaaaaah, kookpunt bijna bereikt.

Balthazar. Kortrijk. Westtalent. Rock Rally. EP'tje. Uitchecken!!

Zyed (17) en Bouna (15), de Franse jongens die een jaar geleden in een elektriciteitsgenerator vluchtten toen de politie hen achtervolgde. Om niks. Geëlektrocuteerd en verkoold. Iets later stonden de Parijse buitenwijken in brand. En in de dagen erna waren er fikse rellen verspreid over La Douce France.

Ze zeggen dat er veel verandert in een jaar tijd...

24.10. Sparklehorse, AB Brussel
02.11. Tomàn, Vooruit Gent
04.11. Cat Power, AB Brussel
05.11. Sufjan Stevens, Vooruit Gent
09.11. Under Byen, AB Brussel
10.11. Guillemots, Inrock festival Lille
12.11. TV on the Radio, AB Brussel
13.11. Phoenix, AB Brussel
18.11. Midlake - Yo la Tengo, AB Brussel
22.11. The Spinto Band, Vooruit Gent
22.11. Joan as Police Woman, Botanique Brussel
23.11. Stuart A. Staples, Vooruit Gent
30.11. Kaizers Orchestra, Handelsbeurs Gent
10.12. Sophia, Vooruit Gent

Tonight I'll show you how dreams are prepared.
Love, friendships, relationships ... and all those ships.

Dreams. In de mailbox vandaag: een oud-klasgenoot die "met heimwee terugdenkt aan onze tijd op Artevelde, en aan de dromen die we allemaal hadden". En of we het ook zo hard vonden om aan de bak te komen in de journalistieke wereld. De mail liep binnen op het moment dat ik mezelf weer eens aan het verdrinken was in oeverloos gezwets over mezelf. Druk sollicitatiebrieven en bijpassende artikels aan het neertikken dus. Wat een timing, Pieter, dankjewel.

Nog fijner is het om op oude artikels van mezelf te botsen. Ik was toen nóg jonger en onervarener. Stel je voor. En dat het allemaal nogal vlotjes geschreven was. En dat ik dat nu precies niet meer zou kunnen. Tiens. Ben ik het dan kwijt of zijn ze mij klein aan het krijgen?

De quote bovenaan komt uit Science of Sleep, de nieuwe van regisseur Michel Gondry. Met Gael García Bernal en Charlotte Gainsbourg. Die is 100 keer beter dan die overrated Thank you for smoking. Eh voilà, ik heb gezegd voor vandaag.