until the cold city wind blows it all in our face

Tupac leeft! Ik zag hem vanmorgen op de biceps van een ingeweken Gentse rapper. Terwijl ik mij na een wilde (vijf beaufort) voettocht naar de bushalte wilde fatsoeneren, stond hij plots voor mij. Kuda was zijn naam, Tupac zijn held en laaghangend zijn broek. Op zijn andere arm stond ook iets getatoeërd, iets met god. Of ik ook in god geloof, vroeg hij. Ik zei dat ik het nog niet wist. Die 'nog' heeft mij gered -of genekt, wie zal het zeggen- want twee gemiste bussen later stonden we daar nog te kletsen. Waar hij vandaan kwam, mocht ik niet vragen ("don't you feel alienated when people ask that?"), waar hij geboren was wel.

Zijn schoenmaat wou ik niet weten, hij mijn leeftijd wel. Toen ik zei dat ik 24 was, ontsnapte hem een enthousiast "that's a good age". Waarop ik smalend antwoordde: "a good age for what?" Als hij niet zo'n donkere kleur had, was hij vast gaan blozen. Maar rappers laten zich niet onder de voet lopen, en toen gooide hij er maar een compliment tegen aan. Dat ik een slimme was.- Dat ik dat niet over mezelf kon zeggen. - Dat ik plots besefte dat ik aan het flirten was. - En dat mijn laatste kans op een-bus-waarmee-ik-tijdig-op-het-werk-zou-zijn net uit de bocht kwam gevlogen. En toen heb ik beloofd om te bellen. Omdat "I know girls usually don't call, but can you promise me you will" er zo koddig uitkwam. Ow shit!

'OVERLOAD' moeten wij bij de opmerkingen neerkrabbelen in de grote blauwe map. Elke vrijdagavond als we er onze gepresteerde overuren in schrijven. Uitsmijtermoment van de week. Overload doet mij elke keer weer denken aan een logge, metershoge machine die op ontploffen staat. Die piept, kraakt en rammelt. Een oorverdovende sirene produceert en ook nog eens een flikkerlicht on top heeft. Maar dat geheel terzijde. Het is gewoon dat

- het woord 'moe' sterkste stijger is in mijn persoonlijke ultratop van gebruikte vocabulaire.
- komende werkweken redelijk hels gaan verlopen.
- de gentse feesten beginnen.
- ik tegenwoordig liever mijn woorden aan pen en papier toevertrouw.
- er zoveel andere fijne blogs zijn.

wat maakt dat dit blogje even in zomerregime gaat.
even maar.

tot vlug!

Er liep vanmorgen een schooljongetje op het voetpad langs de drukste rotonde van de stad. Ik schatte hem zeven. Hij droeg een te grote bril op zijn neus, alsof vader zíjn glazen kijkers daar nog snel had neergezet voor hij de deur dichttrok. Gekleed in stappers met velcro, een bermudabroekje en een volledig dichtgeritst regenjasje. Een kap die wat tegenspartelde door de wind in zijn rug, met een boekentas die hem breder maakte dan nodig.

Minuten voor acht. Auto’s snelden naast hem voorbij, maar hij liep onbekommerd verder. Verkeersknooppunt of Melipark, wat zou het ook. In zijn linkerhand een mooie zonnebloem. Einde schooljaar is tijd voor bedankjes. Aan zijn rechterhand, zijn jonger zusje. Met twee staartjes, een kinderdeuntje in haar hoofd en nu en dan een trotse blik richting broer. Een paar huppelpasjes als ze zijn tempo niet meer kon bijbenen. En een verschrikt kneepje in zijn hand telkens één van de grote mensen weer achteloos aan hen voorbij flitste.

de ochtendspits.
mensen in hun blikken dozen. voor het stoplicht. gas bij groen. opspattende waterplassen. vrouwen met kinderwagens. buszittende mensen. vale blik naar buiten. zo weinig te lezen in het wit van hun ogen. er staat gabanna op haar t-shirt. toch kijkt ze sip. vier buszetels. drie mensen. twee mobiele telefoons. één iPod.

de collega's.
vrouwen. roddelende vrouwen. drie zwangere vrouwen. ze waggelen van desk naar desk. ze zijn humeurig. ze brengen nieuw leven op de planeet. terwijl anderen er zomaar afrollen. koffietafels en babyborrels. coca-colaman brengt cafeïne naar binnen. ze drinken suikervrij. én ze plunderen de snoepautomaat. hoge werkdruk. en ze willen staken. maar ze doen het (nog) niet. ze tellen liever de dagen af naar vakantie.

de werkvrienden.
wij zijn vakantieloos. we lossen de uitgeblusten af. aanhoren hun wilde reisplannen vooraf. ondergaan de vakantiekiekjes achteraf. wij zijn jong. wij willen geen babyverhalen aan tafel. en wij willen vooruit. eigenlijk.

De jongens van The Bravery zijn een schim van zichzelf op hun nieuwe ‘The Sun and The Moon’. Hun titelloos debuut uit 2005 was een verrassend energieke plaat die kiemde tijdens de new wave revival. Maar vandaag kiest de band van zanger Sam Endicott voor een geluid dat meer aanschurkt tegen de catchy gitaarrock van, zeg maar, The Strokes. Niet dat die nieuwe koers ‘The Sun and The Moon’ een mindere plaat maakt, maar het blijft afwachten of de schare fans die de New Yorkers opbouwden met hun dansbare synthesizergeluid de ommekeer wel goed zal verteren.

Oordeel zelf ..

Ik liep vandaag een marathon op mijn numeriek toetsenbord.
Werken kan soms zo ongelooflijk monotoon zijn.
Het computersysteem liep zelfs niet meer in real time mee.
Ik was het te snel af.
Ik was een beetje een machine.
Een beetje Björk in Dancer in the Dark.
En ook een beetje ongelukkig.
Eigenlijk,
wil ik marathons lopen op het lettergedeelte.


Een kaartenhuisje
en de wind
in een innige omhelzing

Die Vlaamse vlaggetjes. De verrechtsing. De premier die verdoken geëmotioneerd zijn handdoek gooit. Een rode voorzitter die wankelt. Een kartelpartner die practisch verdampt. Een ondemocratische voorzitter die plots mini-De Crem-krulletjes op zijn hoofd heeft. Een gevaarlijke populist die aantoont dat het ook zonder mediacircus kan. Een eenzaam klein groentje in de Senaat. Een overwinnaar die er met het venijn in z'n ogen een pintje op gaat pakken. Ongeloof dat we naar la Une moeten zappen om percentjes van de PVDA+, CAP, Stijn en andere kleintjes te kennen. Trage tellers in Henegouwen. Elio die zelfs al het Vlaamse stopwoordje 'allé' heeft opgepikt. Ulla heeft een grote mond. Phara genoot er weer van. Wie weet een kanjer van een staatshervorming in't verschiet. Misschien dan maar eens een sterke oppositie opbouwen. Hm. Met welk gevoel ga je slapen en hoe word je wakker? Bleh.

Dit weekend, tussen het stemplicht vervullen en het vaderdagsgewijs een fles sterke drank binnengooien bij de oudertjes, waag ik nog eens een poging om één en ander aan mijn cultuurproeverij-lijstje toe te voegen. Staan in de wachtrij en wil ik graaggraag aanvinken als gezien en gesmaakt:

-Fotografe Rineke Dijkstra en haar typische adolescentenportretten in Galerie Jan Mot in Brussel.

Rineke Dijkstra die pas Rineke Dijkstra werd nadat ze haar heup brak, tijdens de zomer van 1990. En lang moest revalideren, onder andere door baantjes te trekken in een Amsterdams zwembad. Daar zag ze zichzelf op een dag in de spiegel. Met badmuts en roodomrande ogen van de zwembril. En het dramatische van dat spiegelbeeld trok haar aandacht. En de volgende dag zwom ze zich te pletter, haastte zich naar de doucheruimte, en maakte een zelfportret.

En dat, beste lezertjes, was de eerste echte Rineke Dijkstra-foto. En sindsdien staat ze zowat bekend als de fotografe die als geen ander de kwetsbaarheid en onzekerheid van pubers en adolescenten vastlegt op papier.

-Luc Tuymans en zijn I don't Get It in het Antwerps fotomuseum. Al gaat mij dat tegenvallen, vrees ik. Maar ik wil het zien.

-Het nieuwe centrum voor hedendaagse kunst in Vorst: Wiels.

-Pushing the Canvas, in cultuurcentrum Mechelen.

-En als we dan toch van hier naar daar aan het vliegen zijn, mogen ze mij gerust ook in New York aan de ingang van de Anton Kern Gallery droppen, want daar stelt Don Van Vliet zijn creatieve uitspattingen tentoon. Don Van Vliet, ge weet wel, Captain Beefheart hemzelve. Dit bijvoorbeeld, zou zeer schoon op onze lege muren hier passen, vind ik zo. Nu de huisgenote nog overtuigen en dan een geldschieter vinden.

Gisteren gespot tussen de trailers in Studio Skoop: Pingpong, een film van Matthias Luthardt. Als de film even sterk is als deze teaser, ben ik nu al verkocht. Na wat googlen blijkt dat de nationale (Duitse) release al in januari was. En dat Pingpong hoge ogen gooide op Europese filmfestivals in 2006, waaronder Brussel en München. Hmm. Is dit zomaar in stilte voorbij gewaaid, of komt de Belgische release er echt pas binnenkort? Iemand met meer parate filmkennis? Of googlegoesting?

Fijn hoor, avondschool. Kom je aan een verbluffend tempo toegesneld na een alweer spannende werkdag. Eén waarop de kopieermachine tilt sloeg. Er voor koos om het papier dan maar ritmisch in het rond te spuwen. En wij met z'n allen een hysterisch danspasje op de werkvloer waagden.

Blijkt -in de avondles- dat we op een drafje het hele layoutprogramma gaan herhalen. Want dat er volgende week een examen te verwachten valt. Eh? Ik zie wenkbrauwen in alle richtingen manoeuvreren. En mensen die naar hun balpen grabbelen. Want schaars waren de momenten waarop we klassikaal aan de leerkracht z'n lippen hingen.

En in een drie uur durende flits zag ik dialoogvensters open en dicht klappen. Paletten die over het scherm dansten. Sneltoetscombinaties die werden aangeraden. En tientallen previews die voorbij zoefden na aan- of uitgevinkte optievakjes.

Ik hoorde twee bankjes verder iemand in paniek gillen dat haar notitieboekje vol was. En er rinkelde een mobiele telefoon, die pas na zes tellen werd beantwoord. Waarop we in koor 'ssssshhh' sisten, terwijl we in normalere omstandigheden allemaal stiekem meeluisterden. Zelfs al was het gesprek in het Turks.

Het doet rare dingen met een mens, zo'n paar graden examenkoorts... Succes aan de échte studenten hier.

Oeh. Het was zo'n week, deze week. De voormiddagen doorspartelen met koffie, koffie, koffie. De namiddagen kwiek en productief van hier naar daar hossen. De avonden even wegzinken in de huiselijke schoot. En dan 's nachts weinig uren slaap door die koffie, koffie, koffie. Ik heb het woord woelen een nieuwe dimensie gegeven deze week.

Veel uren en overuren kloppen. Zeer vlotjes centen binnenhalen, maar amper tijd om ze kwistig in het rond te strooien. Het is hier 180 graden aan het keren. Maar nu is er weekend, lang weekend.

En Kent ge deze nog? Hmm, heb ik die zotgedraaid indertijd..



Speak. I don't need to speak. You're satisfied with silence.
Scream. I won't speak. I'll scream. My conscience walks behind me.
If you were here.
If you were here.
If I was there.
If you were here today.
This day. Today.

En in Gent staken de postbodes lustig verder. Tien dagen een lege brievenbus, dat is niet goed voor mijn ochtendhumeur. Ik waggel elke morgen slaapdronken de trappen af en kom met een beteuterd gezicht terug het appartement binnen. Ik wil mijn kranten, verdorie. En tijdschriften. En al die andere paperassen. Dikke brieven wil ik. Ik denk dat het sinds pennenvriendinnen X, Y en Z is geleden dat ik nog zo naar post heb gehunkerd. Hunkeren is een veel te straf woord voor opgevouwen vellen A4. Maar toch.

Ik ben uit pure miserie dan maar door een verkiezingsprogramma beginnen te freewheelen. Ik las al over voedselkilometers, klimaatvluchtelingen, overshoot day, slow food en ecologische voetafdrukken. Eigentijdse woorden, soms ook nogal holle woorden.

Het gebeurt al eens dat ik warm word van woorden. Dat is als ze mooi zijn. Mijmeren. Gulzig. Tumult. Zwermen. Turen. Morsig. Schroeien.

Als ik kon kiezen, dan was ik nu in Cannes. Waar op het filmfestival nieuw, hard labeur van Michael Moore, Quentin Tarantino, Wong Kar Wai en Fatih Akin te zien is. Om er maar een paar te noemen.

En voor de mensen die hier graag muzikaal komen ontdekken: Autolux is mijn recentste.

foto- Rob Hornstra

Wie graag naar prentjes tuurt en er al eens minutenlang durft in ronddwalen, moet het werk van fotograaf Rob Hornstra eens proberen. Geboren in 1975, afgestudeerd in 2005 met de fotodocumentaire Communism & Cowgirls. Over de eerste generatie Russische jongeren die opgroeien na de val van het communisme. Puberen terwijl je heen en weer wordt geslingerd tussen de invloed van het Westen en de erfenis van het Oosten. En ook IJsland. Visserij. Industralisering. Georgisch conflict. Klik.