zaterdag 4 juli 2009

yasmine

er is geen dag voorbij waarop ik er nog niet aan dacht. telkens weer, in een stil en ruisloos moment sluipt het, in gedachten. ze stapte uit het leven. plotseling. moeilijk te vatten, en schrijnend. vanuit de winkelrekken schreeuwen de boekjes dat het een zwarte dag was. riolen moeten zwijgen. de vrouw die per televisieavond met gemak infiltreerde in zovele woonkamers, met haar stiekeme knipoog, had het onoverbrugbaar moeilijk. in haar donkerste gedachten volgde niemand meer. rust zoeken, het kent soms extreme vormen. verdorie.

dinsdag 23 juni 2009

zuidoost


de documentaire "the philippines... in search of liberation". en binnenkort het boek 'de filippijnen. vriendschap en moord in de cordillera'. ze prikkelen mij. omdat de frustratie er al meer dan even is: nieuwsitems over de eilandengroep zijn schaars in onze contreien. een ravagefoto in de krant na een voorbijgestormde tyfoon. of tien seconden beeldmateriaal van een te zwaar geladen en gezonken ferry. of de schoenencollectie van imelda marcos, godbetert. er valt veel meer te rapen. want het zit scheef in dat land. al veel te lang.

maandag 15 juni 2009

slakkenhuis

tussen moeders en dochters: het is sterk, maar soms evenzo fragiel. als baby kon ik uren liggen schreien in haar armen. sussen deed ze. gisteren zag ik nog maar een druppel in haar ooghoek, en ik repte me al de kamer uit. 'wil je ook iets drinken, mama?' gelukkig zei ze ja.

vandaag ligt ze op de operatietafel, terwijl ik hier tandenbijtend zit. nu voor m'n laptop op het werk. straks gebogen over m'n examen in de avondles. en vanavond nagelbijtend in de sofa. tot ik hoor dat alles goed is.

wachten, het is soms zo verdomd zenuwvretend lastig.

maandag 18 mei 2009

minuut één

soms realiseer je je vanaf minuut één dat je op een fantastische plaat gestoten bent. ik ben een late ontdekker van deze intussen al een paar maandjes oude 'keep it hid'. dan auerbach is de zanger en gitarist van the black keys.

zondag 5 april 2009

onsamenhang

het was het plotsklaps horen van dit nummer. zo gek, dat sommige muziekjes je moeiteloos katapulteren naar zoveel tijd terug. en dat bijhorende momenten dan zeer helder komen boven drijven. zoals: ik zat op de bus, onderweg naar acht uur enerverend labeur. elke weekdag, op die bus. en vaak datzelfde plaatje. toen kon ik er wel in verdwalen. nu doet het amper nog iets met mij. als ik losse woorden plak op die lange weken, dan kies ik: gejaagd, ondoordacht en rusteloos. en een klein beetje mistevreden. stiekem, diep vanbinnen. 2007, dat is verdorie nog niet eens zo lang geleden.

het galmde uit de luidsprekers op restaurant. vanmiddag in familiekring, letterlijk aan een ronde tafel. wie betaalt, kiest de locatie, zo gaat de traditie. en daarom zat ik daar een beetje verloren in een etablissement waar de tijd wel leek stil te staan. m'n tante, verpakt in een trui met bloemetjesmotief, verdween bijna in het interieur. ik vond het grappig. ik stootte mijn broer aan, en hij wist het ook. zo fout. maar ook: ergens klopt het wel, en we berusten erin. althans, op zondag.

vandaag is een dag van simpel contentement.
en weinig samenhangende teksten, zo blijkt. jeej!

maandag 23 maart 2009

uitkijken naar


a woman a man walked by.
het interview, deel twee.

vrijdag 20 maart 2009

gedachtestreepjes

terwijl de lentezon mij gijzelde op een bankje, wandelde de-wereld-in-het-klein aan mij voorbij. hartverwarmend, om dat allegaartje aan tweevoeters stiekem te mogen observeren. er is de moeder met een speelgoedverpakking zo breed dat haar armen er amper omheen passen. ze zeult achter haar zoontje aan. hij kijkt zijn fiere ogen uit. er zijn de twee dametjes die een pitstop maken tijdens hun drukke werkdag. ze leveren commentaar bij de ingegooide autoruit van voorbije nacht, en breien er -om de hersenen warm te houden- nog een lijstje van gelijkaardige-feiten-uit-het-verleden aan vast. de mannen van 't stad voorzien de poubellekes routineus van gloednieuwe vuilniszakken. de sterk-gebronsde-man-met-stoppelbaardje tokkelt een spaans ritme op zijn gitaar. en de oude man die zich naast mij neerplofte geniet met de ogen dicht en gulzig van het zonnetje. je zou het er warm van krijgen.

Oudere berichten

Blogger Template by Blogcrowds